χ-Κομματια

OpenIndia part2

2012-01-21T19:13:00.000+02:00

Κάθομαι στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Πήρα το Irinotecan μου, με έχει ζαλίσει λίγο, τώρα θα μπει η πλατίνα. Κι εκεί που χαζολογάω στο Internet θυμήθηκα ότι είχα να κάνω κάτι σημαντικό. Να βοηθήσω ξανά τη Τζο. Όχι μόνο με κουβεντούλα και τουιτς. Αν και να πω την αλήθεια όποτε ανταλλάσσουμε μηνύματα στο twitter δημοσίως νιώθω ότι μόνο εκείνη καταλαβαίνει. Σαν τα μηνύματά μας να είναι μια εκκωφαντική κραυγή που ακούγεται σε όλο το timeline και το σκίζει στα δύο. Περάστε λοιπόν μια βόλτα από το blog της http://mylymeupdates.blogspot.com και ενισχύστε αν μπορείτε. Αν πάλι όχι πείτε της μια κουβέντα και δείτε πώς μπορείτε να βοηθήσετε.
Όπως είχα πει την 1η φορά που πήγε για θεραπεία, απαιτώ να δείξετε την ίδια αγάπη και βοήθεια που θα δείχνατε σε μένα.

Ένα δραματικό γεγονός που γεννά τόση ομορφιά και γαλήνη.

2011-11-15T13:20:00.000+02:00

Ο καρκίνος -πέρα από το προφανές- έχει ένα ακόμη χαρακτηριστικό το οποίο δεν είμαι σίγουρος αν είναι θετικό ή αρνητικό. Σε φυλακίζει. Σε πρώτο επίπεδο σε φυλακίζει σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου για κάποιες μέρες. Σε φυλακίζει σε μία κατάσταση που δεν σου αρέσει, με πόνο, ναυτία, περιορισμούς από δραστηριότητες που θεωρούσες δεδομένες. Αυτή η μορφή φυλάκισης ωστόσο είναι -για μένα τουλάχιστον- αντιμετωπίσιμη πιο εύκολα από τη δεύτερη. Τη φυλάκιση στο παρόν.
Κουβαλώντας μια νόσο με αρκετές πιθανότητες να σε σκοτώσει εγκλωβίζεσαι στο παρόν. Ζεις το τώρα, τα σχέδιά σου δεν πάνε πέρα από μερικές μέρες ή ένα μήνα μακριά, δε βλέπεις το μέλλον σου μπροστά σου όπως παλιά. Από τη μία είναι όμορφο συναίσθημα γιατί δε σε αγχώνει πια η ζωή. Εκτιμάς περισσότερο ένα ήσυχο πρωινό που χαζεύεις τα σύννεφα και τα κίτρινα φύλλα από το παράθυρο ενώ γράφεις στο blog σου. Μέχρι τη στιγμή που η πραγματικότητα σε χτυπάει στο στομάχι και συνειδητοποιείς ότι η ηρεμία αυτή προέρχεται από το ενδεχόμενο του θανάτου.

Δε θα με γνωρίσεις

2011-10-25T22:53:00.000+03:00

Στους καιρούς εκείνους που δεν θα είμαι
Μαζί σου θα είναι ένα σύννεφο
Η σκιά του από πάνω σου συνέχεια
Εκείνο το σύννεφο είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις

Ένας αγέρας θα ανεμίσει τη φούστα σου
Τα μαλλιά σου θα αναστατωθούν
Το ένα χέρι σου στη φούστα το άλλο στα μαλλιά σου
Εκείνος ο αγέρας είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις

Της νύχτας μία ώρα στο κρεβάτι σου
Πότε στο ένα πλευρό πότε στο άλλο
Είτε είσαι κοιμισμένη είτε είσαι ξύπνια
Εκείνο το όνειρο είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις

Ολομόναχη θα μιλάς με κάποιον που δεν είναι
Θα διηγέισαι όσα ποτέ δε διηγήθηκες
Εκείνος που θα ακούει είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις

Έναν πόνο θα νιώσεις σε πρωτόγνωρους καιρούς
Που δε θα μπορείς να τον εντοπίσεις
Η καρδιά σου θα παγιδευτεί στις αναμνήσεις
Εκείνος ο πόνος είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις

Αζίζ Νεσίν -

Δεν ξέρω αν το μετέφρασα σωστά. Ζητώ συγνώμη αν όχι.

Μια εικόνα

2011-10-25T12:12:00.000+03:00

Μέσα σε ένα καράβι σαν κι αυτό, κάπου ανάμεσα στην Πόλη και τη Χάλκη

Με τον ουρανό συννεφιασμένο και τους γλάρους να πετάνε γύρω

Καθισμένος δίπλα σε ένα παράθυρο να απολαμβάνεις το v-οστό σου τσάι

Και από ένα ραδιοφωνάκι φορητό να ακούγεται με ζεστά παράσιτα αυτό

Για μια τέτοια στιγμή αδερφέ αξίζει να πας στην Πόλη. Για μια τέτοια στιγμή αξίζει να ζεις.

Νομιμότητα και υπηρεσίες στην ελληνική αγορά

2011-10-18T19:41:00.000+03:00

Συγχύστηκα απίστευτα.
Παραγγέλνω την Κυριακή μια τηλεόραση από το Πλαίσιο αξίας 237 ευρώ, δίνοντας τα στοιχεία της πιστωτικής μου κάρτας. Μου έρχεται μήνυμα ότι υπάρχει πρόβλημα με την παραγγελία. Τη Δευτέρα το πρωί επικοινωνώ μαζί τους και αποδεικνύεται ότι πρόκειται για τυπικό θέμα, σχετικό με το όνομα που είναι περασμένο στην παραγγελία. Ο υπάλληλος, ευγενικά μου εξηγεί και ξαναβάζει την παραγγελία ενημερώνοντας με ότι θα την παραλάβω την Τρίτη. Τρίτη σήμερα, μου έρχεται SMS ότι η παράδοση θα γίνει στο διάστημα 12.00-14.30 οπότε λέω όλα καλά. Κατά τις 15.00 με παίρνει ο οδηγός και μου λέει ότι έχει την τηλεόραση, είναι έξω από την πόρτα αλλά δε με βρίσκει. Διαπιστώνουμε ότι η παραγγελία έχει πάει Κολωνάκι αντί για Γέρακα και με πληροφορεί ότι η παράδοση θα γίνει την Πέμπτη. Όλα αυτά για μια τηλεόραση άμεσα διαθέσιμη. Παίρνω τηλέφωνο λοιπόν στο Πλαίσιο και συνεννοούμαι με τον κ. Α., ο οποίος αναγνωρίζει το λάθος και τη διαφορά στην παρεχόμενη υπηρεσία (2 μέρες καθυστέρηση) και εντοπίζει στο κοντινότερό μου κατάστημα της Λ. Μεσογείων 2 διαθέσιμα κομμάτια. Με βάζει στην αναμονή για λίγο, η γραμμή κλείνει, με καλεί πίσω και με ενημερώνει ότι έχει φροντίσει ώστε να κρατήσουν το κομμάτι για μένα, στην τιμή internet, σαν τελικό στάδιο της συναλλαγής μου απλώς θα πρέπει να φροντίσω εγώ για την παραλαβή. Ο κύριος ήταν ευγενέστατος και μου ζήτησε συγνώμη για την ταλαιπωρία.
Επειδή βγήκα από τη χημειοθεραπεία Κυριακή, αποφεύγω τις μετακινήσεις μέχρι να συνέλθω και να δω τα λευκά μου αιμοσφαίρια. Στέλνω λοιπόν τον αδερφό μου στο κατάστημα για να την παραλάβει. Με πήρε 1-2 φορές τηλέφωνο γιατί τον ρώτησαν για το μοντέλο, για το αν η παραγγελία είναι στο όνομά μου κτλ. Για να διευκολύνω τη συζήτηση ζήτησα και μίλησα με τον πωλητή, του έδωσα το τηλέφωνο του κ. Α., επιβεβαιώσαμε το μοντέλο και όλα καλά. Δέκα λεπτά αργότερα μου τηλ πάλι ο αδερφός μου έξαλλος, ότι σηκώνεται και φεύγει γιατί δεν βγάζει άκρη, ότι θέλουν να πάω εγώ και λοιπά ακατάληπτα. Ε λέω, βαρέθηκε, παίρνω τηλ στο Πλαίσιο και με συνδέουν με το διευθυντή, ο διάλογος με τον οποίο ήταν κάτι τέτοιο:
-Ναι γεια σας, Γκανάς λέγομαι.
-Μάλιστα... ... ...
-Σχετικά με την τηλεόραση; Έχετε ενημερωθεί;
-Βεβαίως.
-Ποιο είναι το πρόβλημα;
-Πρέπει να έρθετε ο ίδιος να την παραλάβετε.
-Κοιτάξτε. Είμαι καρκινοπαθής, βγήκα από τη ΧΜΘ Κυριακή βράδυ, δε μου επιτρέπεται να κυκλοφορώ. Γι' αυτό περίμενα να μου τη φέρετε σπίτι, στο οποίο αποτύχατε, και αφού βρήκατε λύση με ταλαιπωρείτε και πάλι.
-Ναι αλλά πρέπει να παραλάβετε ο ίδιος, για λόγους ασφαλείας.
-Για ποιο λόγο;
-Γιατί έχει πληρωθεί με την κάρτα σας.
-Κι αν μου τη φέρνατε σπίτι;
-Θα υπογράφατε στην παραλαβή.
-Και στο amazon? Στο paypal? Υπογράφω πουθενά;
-Δε γνωρίζω κύριε.
-Εμ βέβαια, μόνο το μπακάλικο γνωρίζετε.
-Ναι αλλά έτσι έχουμε τα χαμηλότερα ποσοστά απάτης με πιστωτικές κάρτες.
-Και όσον αφορά το επίπεδο της υπηρεσίας και την εξυπηρέτηση σας είναι αδιάφορο;
-Ίσα ίσα θα έπρεπε να το βλέπετε σαν θετικό. Πιστεύω ότι οι μεγάλες εταιρίες σε παγκόσμιο επίπεδο θα έπρεπε να ακολουθούν ένα τέτοιο σύστημα ασφαλείας.
Ηρεμώ λίγο.
-Κοιτάξτε να δείτε, είναι δική σας ευθύνη που δεν μου την παραδώσατε στο σπίτι σήμερα, χαίρομαι που βρήκατε μια λύση και τώρα μου βγάζετε πάλι πρόβλημα.
-Δε με ενδιαφέρει τι κάνει το τμήμα Internet. (σ.σ. ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ) Άλλωστε όταν εκδόσατε την κάρτα σας συμφωνήσατε στην ταυτοπροσωπία. Κάνω το νόμιμο.
-Μου θυμίζετε τη συζήτηση για το νόμιμο και το ηθικό.
-Και επιλέγω το νόμιμο.

Και έτσι κλείσαμε αφού ζήτησα ξανά το όνομά του. Θα πείτε κάποιοι ότι με βάση το νόμο είχε δίκιο. Θα πω ότι ως πελάτης αισθάνθηκα προσβεβλημένος από τη συνολική μου εμπειρία. Γιατί να ξανακάνω μετά από αυτό σοβαρή συναλλαγή με το Πλαίσιο; Μου θύμισε παλαιότερο περιστατικό σε εταιρικό επίπεδο που δε δεχόταν να κάνει την παράδοση σε άλλο σημείο επί πιστώσει μετά από χρόνια συνεργασίας...

10 βιβλία που χαίρομαι που διάβασα στην ως τώρα ζωή μου (pt.1)

2011-09-28T20:10:00.000+03:00

10. The Ultimate Hitchhikers guide to the Galaxy, Douglas Adams

Αν με ρωτήσεις γιατί έβαλα αυτό το βιβλίο στη δεκάδα η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι 42. Το διάβασα πριν 11 χρόνια στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Παρα Πέντε. Το είχαμε αγοράσει μαζί με συμμαθητές, από ένα ο καθένας (ήταν 4 μέρη) και ανταλλάζαμε. Μου το είχε προτείνει ο τρελός κι αγαπημένος μου μαθηματικός. Το ξαναδιαβάζω τώρα στα αγγλικά, το κείμενο είναι πολύ καλύτερο.

9. On the Road, Jack Kerouac

Είχα την τύχη να το διαβάσω στα 17 μου. Υποχρεωτικό εξωσχολικό ανάγνωσμα μας είχαν δώσει το Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ήμουν όμως κάπου στα μισά του Στο Δρόμο. Είπα στον καθηγητή ότι δεν αφήνω το βιβλίο μου στη μέση. Συμφώνησε, με τον όρο να γράψω μια εργασία για τη beat generation. Why don't you just leave us alone? Αυτό μου έμεινε.

8. Έτσι ήρθαν τα πράγματα μα έτσι δε θα πάνε, Αζίζ Νεσίν, εκδόσεις Θεμέλιο

Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του Αζίζ Νεσίν μέσα από μικρές αφηγήσεις, τυχαία περιστατικά από τη ζωή του, γραμμένα απλά, με χιούμορ και πίκρα. Ο Νεσίν όπως κι εγώ περνούσε τις διακοπές του στη Χάλκη των Πριγκιποννήσων, και έτσι είχα ένα λόγο παραπάνω να οπτικοποιώ τις ιστορίες του.

7. The little prince, Antoine de Saint-Exupery

Ένα βιβλίο που δε χρειάζεται συστάσεις, ένα βιβλίο που πρέπει imho να διαβάζει κανείς κάθε τόσο για να θυμάται βασικά πράγματα για τη ζωή. "What is essential, is invisible to the eye".

6. Childhood's End, Arthur Clarke

Κι αυτό πρόταση από το μαθηματικό. Μου το είχε δανείσει θυμάμαι, μια παλιά έκδοση με κιτρινισμένα φύλλα και εκείνη τη μυρωδιά από χαρτί και τσιγάρο. Ο ελληνικός τίτλος παραδόξως είναι Οι Επικυρίαρχοι, και πρόκειται για μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας που θα ήθελα πολύ να είναι πραγματική. Να τη ζήσουμε κάποτε ως ανθρωπότητα.

5. The Lord of the Rings, J.R.R. Tolkien

Θα έπρεπε να πω απλώς Tolkien, αφού τόσο το Hobbit όσο και το Silmarilion αξίζουν να μπουν στη λίστα. Το διάβασα πρώτα στα ελληνικά και μετέπειτα στα αγγλικά, ένα μαγικό παραμύθι που αδικήθηκε από την ταινία.

Kindle and Light leather case (Chocolate Brown)

2011-08-31T12:03:00.001+03:00

Όταν πήρα το Kindle ήμουν σε μια φάση νοσοκομείων και είχα εκνευριστεί από την πολύ κακή ποιότητα ενός paperback. Όταν το έπιασα στα χέρια μου πρώτη φορά εντυπωσιάστηκα από την οθόνη, εκνευρίστηκα από το χειρισμό σε μενού όπως του experimental web browser, ή στο να οργανώσω λίγο τα βιβλία μου, είπα αυτό είναι όλο; Και τότε θύμισα στον εαυτό μου ότι δεν είναι tablet αλλά ebook reader. Άνοιξα το A clash of kings και άρχισα να διαβάζω. Μου πήρε μέρες αλλά άξιζε γιατί με κράτησε στενά συνδεδεμένο με το Kindle. Μου άρεσε πρώτα από όλα αυτή η υπέροχη οθόνη σαν χαρτί, απόλυτα ξεκούραστη στο μάτι. Διάβασα 220 σελίδες συνεχόμενες και ήταν σα να διαβάζω σε καλής ποιότητας χαρτί. Επιπλέον, το πανταχού παρόν αγγλο-αγγλικό λεξικό. Για κάποιον που τα αγγλικά του είναι αρκετά καλά ώστε να διαβάζει ένα λογοτεχνικό βιβλίο, είναι συνηθισμένο φαινόμενο να προσπερνά άγνωστες λέξεις και να βγάζει νόημα από τα συμφραζόμενα. Όχι πια! Πλέον πας τον κέρσορα στη λέξη που θέλεις και παίρνεις πλήρη επεξήγηση. Φυσικά δεν μπορείς να μη λατρέψεις την αυτονομία της συσκευής. Φορτίζει σε 2 ώρες περίπου και μπορείς να διαβάζεις πιστεύω κοντά στις 50.
Ναι εντάξει, δεν είναι καλό με τα pdf, αν και επιστημονικά άρθρα, αν τους κόψεις τα περιθώρια διαβάζονται αρκετά καλά.
Στα θετικά επίσης η συνεργασία του με υπηρεσίες όπως το Sendtoreader.com που σου επιτρέπουν να στείλεις οποιοδήποτε κείμενο βαριέσαι να διαβάσεις στο browser σου με ένα κλικ στο Kindle σου, να το κατεβάσεις μέσω wifi και να το απολαύσεις αργότερα στον καναπέ, το κρεβάτι, την τουαλέτα ;-)
Συμπερασματικά, αν κρατήσεις στο μυαλό σου ότι πρόκειται για ένα EBOOK READER και όχι μια ios συσκευή, και ότι προορισμός της είναι να αντικαταστήσει τα άπειρα paperbacks που διαβάζεις και στοιβάζεις στις γωνίες γιατί δε χωράνε πλέον στα ράφια, είναι μια υπέροχη συσκευή. Προσωπικά με έχει κάνει να αναθεωρήσω τη σχέση μου με το διάβασμα και να διαβάζω όσο πριν αρκετά χρόνια.

Πάμε και στη λυπητερή. Το πρόβλημα που εντόπισα στη χρήση του Kindle ήταν ο φωτισμός. Ή μάλλον η ανάγκη φωτισμού για να διαβάσω. Στο δωμάτιο π.χ. του νοσοκομείου όπου δεν υπάρχει πορτατίφ αλλά ένα έντονο φως πάνω από το κεφάλι, ακόμη και στο δωμάτιο που κοιμάμαι στο πατρικό ή στον καναπέ του σαλονιού, αν θες να διαβάσεις η επιλογή σου είναι να έχεις αναμμένο το κεντρικό φως που όσο να 'ναι κουράζει. Η θήκη που είχα πάρει αρχικά ήταν χωρίς φωτισμό, αρκετά καλή και σταθερή, ασφαλής και με καλό κράτημα. Χαζεύοντας στο site του Amazon, είδα αυτή τη θήκη και φυσικά μου άρεσε η ποιότητα του δέρματος και το φωτάκι που βγαίνει από τη γωνία σα να παίζει κρυφτό. Το μαγικό αυτό φωτάκι τροφοδοτείται από το ίδιο το Kindle, μέσω των μικρών επιχρυσωμένων γάντζων που πιάνει η συσκευή στη θήκη. Η τιμή μου φάνηκε φυσικά πολύ υψηλή οπότε δεν το αποφάσιζα. Ήρθε τότε ο @eanagnostis που διατηρεί ένα εξαιρετικό ebook blog και μου είπε μια κουβέντα: "Αν σκοπεύεις να κρατήσεις το kindle, αξίζει να πάρεις μια καλή θήκη". Και συνειδητοποίησα ότι έτσι είναι. Το Kindle είναι κάτι που πλέον κρατάω στα χέρια τουλάχιστον 1-2 ώρες την ημέρα, και μεταφέρω σχεδόν παντού. Αξίζει. Ε με τα πολλά σήμερα ήρθε και ακολουθούν φωτό:

Αν και το έκανε κάπως πιο βαρύ, η ποιότητά της δε συγκρίνεται με την παλιά. Αν και είναι πολύ έξυπνο το σύστημα φωτισμού και τροφοδοσίας θα προτιμούσα να την έχω πληρώσει 40 ευρώ αντί για 65.

ΧΜΘ στα μέσα

2011-08-23T17:29:00.000+03:00

Με αφορμή μια σαχλοταινία (Vaniglia e cioccolato) που πέτυχα την περασμένη εβδομάδα, μου γεννήθηκε ένα παράπονο. Σε αυτή, ο Χοακίν Κορτές πεθαίνει από καρκίνο.
Εμφανίζεται με σκούφο στο κρεβάτι, με πλήρες μούσι και φρύδι από κάτω. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι σε πολλές ταινίες ο σκηνοθέτης φοράει ένα μαντήλι/σκούφο στο κεφάλι του ασθενούς και λέει να αυτός έχει καρκίνο. Με παράπονο σκέφτηκα ταινίες ή και σειρές που ο ασθενής κάνει τη θεραπεία του και είναι μια χαρούλα, με τα μαλλάκια του, χωρίς ναυτίες, χωρίς κούραση.
Και λες ως και εγώ που ομολογουμένως έχω ανεχτεί κατά γιατρούς ιδανικά τις θεραπείες, χωρίς πολλές παρενέργειες, θέλω 2 μέρες να συνέλθω στις ταινίες είναι όλοι τόσο ατσαλάκωτοι;
Νοστάλγησα τη σκηνή από το The Bucket list με το Nickolson να κάνει την 1η του ΧΜΘ δίπλα στο Freeman σατυρίζοντας τη ναυτία και το βράδυ να μην μπορεί να σηκωθεί από τη λεκάνη. Θα ήθελα οι καρκινοπαθείς να εμφανίζονται στα μέσα πιο ρεαλιστικά.
Αυτό το ποστ π.χ. θέλει σουλουπωμα αλλά το chemo brain δε με αφήνει.

Η αναμονή

2011-07-31T11:43:00.000+03:00

Παρατήρησα το εξής. Για τον ασθενή ενός νοσοκομείου, η αναμονή είναι κάτι που αφενός τον εκνευρίζει και αφετέρου είναι πάντα παρούσα. Αναμονή για κάποιο φάρμακο, για εξέταση, για το φαγητό, για τους γιατρούς, για άλλο φάρμακο, για μια εξέλιξη, για να μάθει πότε θα βγει, για να βγει. Πάντα αισθάνεται ότι περιμένει κάτι να συμβεί. Το γεγονός αυτό τον κρατάει σε επαγρύπνηση και ενίοτε σε εκνευρισμό. Προσπάθησα αυτή τη φορά να μην περιμένω τίποτα, απλώς να περιμένω να περάσουν οι μέρες. Φαίνεται να πιάνει, η διαμονή γίνεται κάπως πιο ευχάριστη αν και είναι πολύ δύσκολο να το βγάλεις τελείως από μέσα σου. Ανθρώπινη φύση υποθέτω...

Σκέψη

2011-07-26T17:39:00.000+03:00

Δροσιά και σήμερα εδώ μέσα. Κρύο σα νοσοκομείο, με το κλιματιστικό ανοιχτό φυσικά.
2η δόση φαρμάκων, η ναυτία συγκαλυμμένη, το pH σχετικά σταθερό.
Μικρά πράγματα σε απασχολούν εδώ μέσα. Όπως η σαλάτα καρότο που ζήτησες το πρωί και στη θέση της ήρθαν δύο βραστά καρότα. Λες και είσαι ηλίθιος και δεν ξέρεις να πεις "βραστά καρότα".
Χαζεύεις καμιά σειρά, το timeline στο twitter. Ξαπλωμένος δεν μπορείς να γράψεις και περιμένεις να πιαστείς για να γυρίσεις καθιστός ώσπου να ξαναπιαστείς και να ξαπλώσεις πάλι. Ανάσκελα. Πάντα ανάσκελα, κι ας κοιμάσαι μια ζωή μπρούμυτα.
Ουφ.
Δε γαμιέται. Καλά είσαι μάλλον.

Geo

2011-07-17T14:24:00.000+03:00

Στην πορεία της μάχης μου με τον καρκίνο, γνώρισα πολλούς ανθρώπους μέσω τουίτερ. Πολλά καλά παιδιά που ο καθένας θέλει ένα πόστ από μόνος του. Σήμερα όμως θέλω να σας πω για τη Τζώρτζια.
Μιλούσαμε για καιρό και πάντοτε έδειχνε ένα άτομο γεμάτο ζωή, με εμψύχωνε στα δυσκολότερα και με στήριζε. Παραδόξως δεν μου έβγαλε ποτέ αυτό που μου έχουν βγάλει ίσως κάποιοι, το "καλά τα λες, ευχαριστώ, αλλά που ξέρεις εσύ τι περνάω εγώ..."
Κάποια στιγμή τυχαία, πρόσεξα το blog στο οποίο περιγράφει τη ΔΙΚΗ της μάχη με μια αρρώστια ύπουλη σαν τη δική μου. Μια νόσο που σου αλλάζει τη ζωή. Και τότε τη θαύμασα. Γιατί ποτέ δε μου είπε "ναι αγόρι μου ταλαιπωρείσαι, αλλά να κοίτα κι εγώ...", έχει τσαμπουκά και μάχεται αξιοπρεπώς λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους.
Τώρα έχει την ανάγκη μας http://mylymeupdates.blogspot.com/p/india-calling.html
και απαιτώ -άσε ρε μαλάκα που απαιτείς- ναι, ΑΠΑΙΤΩ να δείξετε ότι ακόμα κουβαλάτε ψυχή και αγάπη μέσα σας, όπως το δείχνετε τόσο καιρό σε μένα.

Υπέροχη διαφήμιση για την πρόληψη του καρκίνου

2011-07-15T10:12:00.002+03:00

Έλεγχος πάνω από όλα.

Briefing

2011-06-29T19:10:00.000+03:00

ΤΟ σπινθηρογράφημα δείχνει πρόβλημα μόνο στη λεκάνη από την καλή μου πλευρά, όπου πονούσα καιρό και όπου φάνηκε και στην MRI. Στην αντίστοιχη MRI 3 μήνες νωρίτερα δεν φαινόταν καμία βλάβη, αν και τότε πονούσα.
Σήμερα κάναμε βιοψία μυελού των οστών, MRI οσφυικής μοίρας που ήταν καθαρή, και βιοψία ιστού από τη λεκάνη, εκεί που υπάρχει το πρόβλημα.
Πονάω στις τρύπες προφανώς και στο πόδι όπως πονούσα.
Μου είπαν ότι υπάρχει ένα απειροελάχιστο ποσοστό πιθανότητας να μην πρόκειται για νόσο, αλλά χλωμό.

Πάω να ξεκουραστώ λίγο. Αύριο που γιορτάζω έχω ρεπό. Ευχαριστώ για όλα.€

Εντυπώσεις από μια γιορτή ζωής

2011-06-06T18:02:00.000+03:00

Ήταν η πρώτη φορά που παρευρισκόμουν σε μια τέτοια εκδήλωση. Όχι απαραίτητα γιορτή. Απλώς να περιτριγυρίζομαι από άτομα που σαν κι εμένα έδωσαν ή δίνουν μια μάχη με τον καρκίνο ή πρόσωπα που τον έζησαν από κοντά.
Τη σελίδα της ΜΚΟ Μείνε δυνατός (http://www.bestrong.org.gr/) την είχα επισκεφθεί όταν ξεκίνησα με τη δική μου αρρώστια. Μου έδωσε τότε μια εικόνα προχειρότητας, με κείμενα σαν μεταφράσεις, ένα offline Skype, ένα offline chat, ένα φόρουμ χωρίς ζωή. Προσπέρασα λοιπόν και την ανάγκη που θα μου κάλυπτε -τη συζήτηση με άτομα που δεν ήξερα και την επιφόρτιση με τις σκοτεινές μου σκέψεις- την κάλυψα στο blog μου πού όλως τυχαίως είχε το κατάλληλο url αλλά και στο twitter.
Δε θα έπαιρνα χαμπάρι τη χθεσινή γιορτή αν δε μου το έλεγε μια φίλη από το twitter είναι η αλήθεια.
Μερικές σκέψεις από χθες λοιπόν.
- Όσο κοντά κι αν έχει έρθει κάποιος με έναν καρκινοπαθή (συγγενή, φίλο, ασθενή) η φωνή του ακούγεται αλλιώς από εκείνου που το έζησε ο ίδιος. Σαν τη φράση στο Lost, "live together, die alone" και ο άνθρωπος που είδε το θάνατο ως ενδεχόμενο, κατάλαβε ότι όταν πεθαίνεις, πεθαίνεις μόνος και ίσως αυτό να είναι πιο τρομακτικό και εγωιστικό από όλα.
- Υπάρχουν υπερβολικά πολλοί φορείς για τον καρκίνο, ενώ θα έπρεπε κατ' εμε να υπάρχει μόνο ένας που να εκφράζει και να διεκδικεί δυνατά. Παρά τις καλές προθέσεις όλων των συμμετεχόντων θα ήθελα να τους δω κάτω από μία ομπρέλα.
- Κάθε εβδομάδα, άντε κάθε δυο μαθαίνω για μια οικογένεια που κάποιο μέλος της έχει καρκίνο. Στη χθεσινή γιορτή όμως ο κόσμος ήταν ελάχιστος. Προτίμησαν να πάνε στο Σύνταγμα από το να ακούσουν έναν άνθρωπο να μιλάει για τις 3,5,10 φορές που είδε το θάνατο και νίκησε.
- Λόγω πίεσης χρόνου δεν πήρα χθες το λόγο όπως πρότεινε η καλή μου @kgapo (http://epatientgr.wordpress.com/). Ήθελα να πω 3 πράγματα. α) Σε ένα ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο, η γενική περίπτωση σε δύσκολες περιπτώσεις είναι να σε αφήσουν να πεθάνεις. Το έζησα. β) Να μην ξεχνάμε τους μεγαλύτερους ήρωες, τα μικρά παιδιά-ασθενείς που ταλαιπωρούνται όσο κι εμείς με μια τεράστια ψυχή. γ)Να μην ξεχνάμε τους μόνους ανθρώπους. Σαν τον κ. Γιώργο αν θυμάστε, που ενώ το σώμα τους λιώνει δεν έχουν ένα χέρι να τους προτείνει ένα ποτήρι δροσερό νερό και ένα χαμόγελο.
- Ο καρκίνος δεν είναι κατάρα ούτε επάρατη νόσος. Πρέπει να ζούμε μαζί του με μια σχέση σεβασμού και προσοχής. Η πρόληψη είναι πάνω από όλα. Και δε θα πω για ακτινοβολίες κινητών, διατροφή κτλ. αλλά για τακτικούς ελέγχους, σημασία σε περίεργους πόνους και αφύσικη κόπωση ή μεταβολές του βάρους.

Δυνατοί ή μη, μένουμε και αυτό είναι το σημαντικότερο. Πρέπει πάντα να μας είναι αρκετό.

Παράπονο.

2011-05-31T15:54:00.000+03:00

Κοντεύω να κλείσω 6 μήνες από την τελευταία ΧΜΘ και ένα χρόνο από το χειρουργείο. Δεν είμαι καλά. Είμαι σίγουρα καλύτερα απ' ότι πριν ένα χρόνο αλλά όχι καλά. Διάφορα δερματικά από τις ΧΜΘ, πόνοι στις αρθρώσεις, ειδικά στο καλό πόδι που τραβάει το βάρος από το δεξί.
Με αφορμή ένα γάμο, άφησα τον εαυτό μου να ρωτήσει "γιατί εγώ;" ενώ είχα πειστεί να λέω "γιατί όχι εγώ;". Είδα γύρω μου κόσμο κάθε ηλικίας να είναι καλά. Να περπατάει, να χορεύει, να σηκώνεται από τις καρέκλες, να γελάει. Και μετά κοιτάζω το εξάνθημα στο χέρι μου, στηρίζομαι στο τραπέζι για να σηκωθώ, καταπίνω ένα παυσίπονο και περπατάω αργά μέχρι το αμάξι.
Ξέρω ότι είναι λάθος οι σκέψεις μου. Γιατί εγώ και όχι κάποιος άλλος... Σε κανέναν δεν αξίζει ο πόνος και η ταλαιπωρία που πέρασα και συνεχίζω να περνάω. Λέω σε φίλους πότε πότε ότι ακόμη και τον σημερινό μου πόνο αν τον είχε κάποιος άλλος θα περνούσε τη μέρα του στο κρεβάτι. Αλλά εγώ έχω δει περισσότερο πόνο, και το κρεβάτι το χόρτασα.
Συγγνώμη αλλά μου βγαίνει το παράπονο.

22agustos

2011-05-03T14:38:00.001+03:00

Τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο, στα “trending topics” του twitter είναι ο μακαρίτης Θανάσης Βέγγος -να είναι καλά εκεί που πάει- το μάτι μου έπεσε σε ένα άλλο από τα πολυσυζητημένα θέματα του social network, το #22agustos. Με τα λίγα μου τουρκικά και λίγο ψάξιμο σε τουρκικές εφημερίδες και ειδησεογραφικά site (Sabah, Zaman, CNN turk) κατάλαβα ότι στη γείτονα χώρα, στις 22 Αυγούστου είναι προγραμματισμένη η εισαγωγή νέων διαδικτυακών φίλτρων. Με το πρόσχημα της ασφάλειας και της προστασίας των παιδιών από πορνογραφικό υλικό, η κυβέρνηση θα επιβάλλει την επιλογή ενός εκ των 4 φίλτρων με συγκεκριμένη διαβάθμιση από "παιδικό" έως "standard". Με τον τρόπο αυτό ισχυρίζεται ότι θα κρατήσει τις ακατάλληλες ιστοσελίδες μακριά από τα ακατάλληλα βλέμματα. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και το "standard" δε σημαίνει ξεκλείδωτο, αλλά παραμένει ένα φίλτρο ελεγχόμενο από την κυβέρνηση το οποίο θα περιορίζει την πρόσβαση στις σελίδες που αυτή αποφασίζει. Έτσι, ανάλογα με το ποιος κυβερνά μπορεί ξαφνικά ο καθένας να μπαίνει στη μαύρη λίστα. Με τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο να υποστηρίζονται από το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα να λειτουργούν ως μέσα συντονισμού των κινητοποιήσεων αλλά και προβολής τους στο δυτικό κόσμο, εγείρονται ερωτηματικά ως προς το εάν η Τουρκία αναζητά απλώς ένα πρόσχημα για να χτίσει ένα τείχος ανάμεσα στο λαό της και τις φιλελεύθερες ιδέες που επωάζονται μέσα στο διαδίκτυο. Έχει ήδη διευκρινιστεί ότι η παράκαμψη του φίλτρου ή η προσπάθεια για κάτι τέτοιο θα θεωρείται αδίκημα, ενώ οι πάροχοι υπηρεσιών ίντερνετ θα πρέπει να συμμορφώνονται αλλιώς θα θεωρούνται συνεργοί. Οι αντιδράσεις στο τουρκόφωνο twitter είναι έντονες, με χαρακτηριστικά tweet να μιλούν για το θάνατο του ελεύθερου internet, να ψάχνουν μια ελεύθερη χώρα να μεταναστεύσουν, να βλέπουν τα φίλτρα στο internet ως προάγγελο των φίλτρων στη ζωή.

Επιστροφή στη ζωή.

2011-04-12T11:03:00.002+03:00

Μετά από 10 χρόνια στο Γέρακα μετακόμισα πίσω στο κέντρο της Αθήνας, κοντά στην Ιπποκράτους. Από τη μονοκατοικία με θέα στο βουνό, στο διαμέρισμα με θέα τα κεραμίδια ενός νεοκλασικού. Και ήταν μια απόφαση απόλυτα συνειδητή.
Μπορεί να προκαλέσω επανάσταση μέσα στις οικογένειες με τα παρακάτω λόγια, πατεράδες ζητώ συγνώμη, αλλά ο Γέρακας ή η Παλλήνη είναι περιοχές για συνταξιούχους ή στην καλύτερη περίπτωση για οικογένειες με πολύ μικρά παιδιά. Είναι τόποι αφιλόξενοι για άτομα που δεν οδηγούν ή δεν έχουν το δικό τους αυτοκίνητο. Ο νέος από τα 16 και μετά που αρχίζει να κυκλοφορεί έξω «ελεύθερα», πόσο μάλλον δε από τα 18 που αρχίζει τη φοιτητική ζωή, στο Γέρακα οδηγείται σταδιακά στην απομόνωση. Θα είναι αυτός που πρέπει να φύγει στις 11 για να προλάβει το τελευταίο λεωφορείο. Ακόμη και στις μικρότερες ηλικίες όμως η περιοχή ευνοεί περισσότερο την «αθλητική» διαπαιδαγώγηση, το ποδόσφαιρο στις αλάνες, την οδήγηση όσο γίνεται νωρίτερα –πόσους 15χρονους έχετε δει να οδηγούν στο Γέρακα και πόσους στα Εξάρχεια; Αποτέλεσμα; Μια νεολαία αποκομμένη από βιβλιοπωλεία, θέατρα, κινηματογράφους, συναυλίες, με μόνα ενδιαφέροντα τη μπάλα και το αμάξι. Προς Θεού δεν εννοώ ότι είναι κακά αυτά, αλλά το μονόπλευρο του πράγματος.
Κατά τα άλλα; Στα Εξάρχεια έχω αποχέτευση. Σίγουρα οι κάτοικοι της ανατολικής Αττικής έχετε ακούσει τη λέξη αλλά δεν πρόκειται να δείτε σύντομα αφού ο κάθε εκλεγμένος πολιτικάντης μέχρι σήμερα αλλά και όσοι θα ακολουθήσουν δεν έχουν λόγο να υλοποιήσουν αυτό που τους βγάζει κάθε φορά στην εξουσία. Επίσης, το Σάββατο που πήγα στο πατρικό θαύμασα το βουνό από σκουπίδια απέναντι από το σπίτι μου. Ναι έχω κήπο στο Γέρακα και μπορώ να ψήσω τα παϊδάκια μου έξω. Και να καθίσω να τα απολαύσω με τα σκουπίδια απέναντι, αφού η σκουπιδιάρα περνάει 2-3 φορές την εβδομάδα και πολλές φορές αδειάζει μόνο τον ένα κάδο. Εξάρχεια λοιπόν, με βεράντα και ηλεκτρική ψηστιέρα αλλά χωρίς τη βρώμα απέναντι.
Ανταλλάσω με μεγάλη ευκολία τα οφέλη ενός προαστίου με εκείνα του κέντρου, κυρίως επειδή τα μειονεκτήματά του πρώτου είναι βουνό μπροστά του δεύτερου. Από τότε που επέστρεψα, νιώθω σα να γύρισα εκεί όπου συμβαίνουν όλα, εκεί που ο κόσμος κινείται αδιάκοπα, χωρίς να απομακρυνθώ πάνω από 5 τετράγωνα με τα πόδια.

Οι φυλές

2011-04-10T14:43:00.000+03:00

Δε θα έλεγα ότι είμαι από τους ανθρώπους που διασκεδάζουν όταν είναι έξω. Προτιμώ πολλές φορές να πιω ένα κρασί στο σπίτι με ένα-δυο φίλους. Από βραδυνές εξόδους θα προτιμήσω σίγουρα ένα ήσυχο καφέ-μπαρ με καλά ποτά και καλή μουσική σε ένταση που να μπορείς να πεις και μια κουβέντα με τον άλλον. Δε μου αρέσουν τα κλαμπ, ειδικά δε αυτά που δεν μπορούν να αποφασίσουν αν είναι κλαμπ ή μπαρ. Μαγαζιά με πολύ κόσμο, πολύ δυνατή μουσική, έτσι που θα μπορούσες να χορεύεις αλλά αντί για αυτό κρατάς ένα ποτήρι και κουνιέσαι αμήχανα για να πεις ότι διασκεδάζεις. Είχα χρόνια να βρεθώ σε κάτι τέτοιο και στη βαρεμάρα μου παρατήρησα τις εξής φυλές.

Ο/η ωραίος/α
Είναι αυτός που για να πάει σε ένα μαγαζί έχει κάνει αποτρίχωση στο στήθος, peeling έχει περάσει πάνω από 5 λεπτά για να φτιάξει το μαλλί. Αν είναι γυναίκα έχει πάει κομμωτήριο και nail care και έχει σοβατιστεί αρκετά. Είναι ωραίοι και το ξέρουν. Επιλέγουν ένα κεντρικό σημείο του χώρου με αρκετό φωτισμό. Μέχρι και το ποτό τους θα είναι κάτι σε ελεκτρίκ χρώμα ή κάτι elegant.

Η φιλότιμη
Συνήθως γυναίκα η οποία δεν είναι στα επίπεδα της πρώτης κατηγορίας αλλά παρόλα αυτά έχει βάλει μίνι και ξώβυζο για να ρίχνει και κανένας μια ματιά επάνω της. Είναι πρώτη στο χορό, μόλις συναντήσει άλλη της φυλής της επικεντρώνονται στις "πουτανιές" της ωραίας, ενώ πίνει κάτι πεπατημένο όπως Space, mojito, martini sprite...

O "γυμνάζομαι"
Υβρίδιο των δύο προηγούμενων φυλών, είναι ο τύπος με τα πεταχτά αυτιά ή στραβά δόντια ή καραφλίτσα ή σπυράκια, ο οποίος μετά από 1 χρόνο στο γυμναστήριο και πριν τα αποτελέσματα γίνουν ορατά σε σημείο που να το επιτρέπει, φοράει το κολλητό αμάνικο μπλουζάκι και κοιτάει αν τον κοιτάνε. Συνήθως whiskey με πάγο.

Ο πέφτουλας
Μια κατηγορία μόνος του! Ο κοστουμάτος 50άρης που πλησιάζει το τραπέζι με τις περισσότερες γκόμενες χαμογελαστός και φρεσκοξυρισμένος μπας και τραβήξει το ενδιαφέρον καμιάς απελπισμένης. Πίνει κλασικά ουίσκυ, αυτό έμαθε, αυτό εμπιστεύεται.

Ο κλαμπάκιας
Fit, με μονόχρωμο μακό και καρώ ανοιχτό πουκάμισο, φαρδύ παντελόνι. Κινείται αδιάκοπα σαν να το χρωστάει στο μαγαζί. Πίνει βότκα λεμόνι ή τζιν με Sprite.

Ο αταίριαστος ("ξενέρωτος")
Τον έχουν φέρει γιατί "καλά θα περάσουμε ρε", "έλα για την παρέα", "έλα, θα παίζουν γκόμενες", "δε θα κάτσουμε πολύ" κτλ. Σε ένα τέταρτο έχει πίει το ποτό του, συνήθως κάτι ιδιαίτερο (single malt, premium gin) και έχει αρχίσει να βαριέται. Γιατί καλά δεν περνάει, με την παρέα δεν μπορεί ούτε να μιλήσει, οι γκόμενες είναι είτε μέτριες είτε πιασμένες, και τελικά κάθονται περισσότερο από όσο περίμενε.

Έχετε άλλες προσθήκες;

Διάλογος με γιατρό-πελάτη.

2011-03-23T12:52:00.000+02:00

Ραντεβού χθες στη 13.00 για μαγνητική, αξονική κτλ κτλ. Κλείνω -ο αδαής- ραντεβού στις 12.00 με τον ορθοπεδικό στο άλλο κτήριο. Φτάνω 11.15, βρίσκω έξω μια κυρία να περιμένει, λέω εντάξει νωρίς είναι θα είναι το προηγούμενο ραντεβού των 11.30. Ο γιατρός ήρθε τελικώς στις 12.00, έβαλε μέσα την κυρία, ενδιάμεσα είχε έρθει ένας νεαρός ο οποίος ήταν νέος πελάτης (συμπλήρωσε το έντυπο) και ένας κύριος στα 60 με μια κοπέλα. Κατά τη μία παρά, και ενώ έχει ενημερωθεί ότι στη 13.00 πρέπει να είμαι κάτω για να μη χάσω το ραντεβού μου, η πόρτα ανοίγει και η γραμματέας φωνάζει μέσα το νεαρό. Παρεμβαίνω και η γραμματέας μου λέει ότι ο γιατρός είπε να περάσει μέσα ο άλλος πρώτα. "Τα χαιρετίσματά μου" απάντησα και ξεκίνησα να φύγω σχολιάζοντας. Ρεμάλι, αλμπάνης, ανεύθυνος ήταν οι πρώτες λέξεις. Και τότε παρεμβαίνει ο 60άρης.
-Μη μιλάτε έτσι νεαρέ μου, δεν έχετε δίκιο.
-Μα είχα ραντεβού στις 12 και στη 1 πρέπει να είμαι στον τομογράφο. Θα ήταν καλό να με δει πριν πάω για τις εξετάσεις, μήπως θέλει κάτι επιπλέον.
-Κοιτά να δεις, κι εγώ στις 12 έχω ραντεβού αλλά δεν κάνω έτσι, και επειδή τυγχάνει να είμαι γιατρός γνωρίζω ότι τα ραντεβού των γιατρών δεν είναι καθορισμένης διάρκειας.
-Συγγνώμη δηλαδή μας έχει κλείσει σε 3 ασθενείς ραντεβού για τις 12 και δε σας προσβάλει αυτό; Δε βλέπετε ότι έπρεπε να είναι κάθε μισή ώρα;
-Τότε νεαρέ μου θα σε δεχόταν σε 3 μήνες.
-(σκέψεις: τι λε ρε καραγκιόζη; Λες να ήρθα σε ιδιωτική κλινική γιατί έχει καλύτερους γιατρούς;) Ας ερχόταν στην ώρα του!
-Κάτι σοβαρό θα του έτυχε.
-Άλλες δύο φορές τον έχω περιμένει 40 λεπτά έξω! Τον τουρίστα! Τη μία μετά από χειρουργείο σε αναπηρική καρέκλα!
-Μα γιατί αγχώνεσαι; Ηρέμησε παιδί μου. Έτσι είναι τα ραντεβού με τους γιατρούς.
-Ναι έχετε δίκιο. Ξεχνάτε όμως ότι υπάρχει μια παράμετρος που λέγεται ψυχολογία ασθενούς η οποία χτίζει και τη σχέση ιατρού-ασθενούς. Εγώ θα κατέβω κάτω σε 10 λεπτά για να πάρω ένα αποτέλεσμα ζωής, και το τελευταίο που χρειάζομαι είναι να με καθυστερεί ή να με αγχώνει η ανευθυνότητα/ανοργανωσιά ενός ανθρώπου, κι ας είναι και γιατρός.

Μετά από αυτό ο κύριος κατέβασε το βλέμμα και σταμάτησε τη συζήτηση.
Ο ορθοπεδικός με είδε σα να μη συμβαίνει τίποτα μετά από τις εξετάσεις...

Η ψυχολογία του ασθενούς είναι ένας παράγοντας τον οποίο λίγοι έως ελάχιστοι γιατροί από όσους συνάντησα αυτόν τον ένα χρόνο λαμβάνουν σοβαρά υπ'όψιν.

Αιχμαλωσία στιγμής.

2011-02-17T10:41:00.000+02:00

Ξύλινο κουτί σχήματος ακαθόριστου,
τρύπες από σαράκι και χτύπημα κύματος,
γροθιά αρμύρας στο πρώτο άνοιγμα
και μέσα σεντέφι από όστρακο παλιό,
φτηνό και λαμπερό.

Ζεστή παλάμη αγκαλιάζει το αντικείμενο,
του αλλάζει υπόσταση, από κέλυφος κόσμημα
και οι ομορφιές συγκρίσιμες στα μάτια του παρατηρητή.

Βήχας πνιγμένος, το κορίτσι τρομάζει, το κόσμημα στον αέρα
και μετά καθ'οδόν προς το αναπόφευκτο
ώσπου να βρει το μάρμαρο του πατώματος και χαθεί.

Έμεινε μόνο η αντανάκλαση του διδύμου στο μάτι του παρατηρητή.

Σύγκριση με τους απολίτιστους appendix.

2011-02-12T10:04:00.000+02:00

Βλέποντας τηλεόραση στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στην Πόλη, και συγκεκριμένα Simpsons, κάποια στιγμή ο Homer, βάζει στο στόμα του και ανάβει ένα πράσινο λουλούδι. Ναι. Οι υποανάπτυκτοι έχουν λογοκρίνει το τσιγάρο στην τηλεόραση. Τα παιδιά θα καπνίζουν απευθείας το φυτό.

Φοβάσαι;

2011-02-07T11:29:00.000+02:00

Φοβήθηκα το Γενάρη του 2010 ότι έχω καρκίνο. Τελικά είχα.
Φοβήθηκα λίγο αργότερα όταν είδα ότι 40% των ασθενών με σάρκωμα Ewing δεν τη βγάζουν καθαρή. Για την ώρα είμαι καλά.
Δε φοβάμαι πλέον εύκολα τη δυσκολία του να βρω δουλειά, το αν θα καθυστερήσω τη διπλωματική, μην παρεξηγηθεί ένας "φίλος", αν θα μου γρατζουνίσουν το αυτοκίνητο.

Φοβάμαι μόνο μην επιστρέψει το θηρίο στη μέση κάποιου ονείρου μου, σαν το σπίτι που φτιάχνω τώρα και με ξυπνήσει άγρια σαν τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα, από εκείνα που κάνουν την καρδιά να τρέχει και να σου παίρνει ώρα να επιστρέψεις, ένα χρόνο ίσως, ίσως πάλι και ποτέ.

Σύγκριση με τους απολίτιστους.

2011-02-06T11:11:00.001+02:00

Θέμα πρώτον. Οι μεταφορές. Ένα δίκτυο από μετρό, πρακτικό τράμ, υπέργειο τρένο σαν τον προαστιακό μας, πλοία. Πιο παλιό από το δικό μας. Το εισιτήριο για μια διαδρομή 1,75 YTL, κάτι λιγότερο από ευρώ. Οι μόνιμοι κάτοικοι έχουν ένα μπρελόκ το οποίο γεμίζουν με χρήματα και το κόστος ελαχιστοποιείται. Για να μπεις σε οποιοδήποτε μέσο, ρίχνεις το jeton/μάρκα, και περνάς από μπάρες, όπου υπάρχει πάντα και ένας security. Κυλιόμενοι διάδρομοι υπογείως, ειδικές έξοδοι για ΑΜΕΑ και ασανσέρ. Στην αποβάθρα σχεδιαγράμματα εκεί που αντιστοιχούν οι πόρτες όταν έρθει το τρένο, με βέλη που υπενθυμίζουν ότι πρώτα βγαίνουν οι άλλοι από το κέντρο και μετά μπαίνουμε.
Ως και τα φανάρια στο δρόμο έχουν χρονόμετρο από πάνω, ενώ κάποια πιο κεντρικά μιλάνε κιόλας. Παντού υπάρχουν ράμπες για να ανεβοκατεβαίνει καροτσάκι.

Θέμα δεύτερον. Εστιατόρια, καφέ, μαγαζιά, μπαρ. Εκεί που τρώει ο άλλος και πίνει το ρακί του, σηκώνεται, βάζει το μπουφανάκι του και βγαίνει στους -2 να κάνει το τσιγάρο του. 5 μέρες δεν είδα άνθρωπο να καπνίζει σε κλειστό χώρο, πουθενά. Ακόμα και σε βεράντες με τζαμαρία, που εδώ τις πουλάνε για κήπο, εκεί υπήρχε η ταμπελίτσα 62-70 λίρες πρόστιμο.

Οι απολίτιστοι, βάρβαροι, υποανάπτυκτοι Τούρκοι όπως πολλοί απευθείας απόγονοι του Περικλή θέλετε να τους αποκαλείτε μας βάζουν τα γυαλιά σε κάποια πράγματα. Περαστικά μας.

Και επειδή κάποιοι θα πείτε ε τώρα, η Κωνσταντινούπολη δεν είναι ενδεικτική της Τουρκίας, οκ. Η Αθήνα είναι της Ελλάδας;

Ταξιδάκι πάντα γρήγορο...

2011-02-04T11:06:00.000+02:00

Ξεκίνησα από εδώ νωρίς. Μέσα στο Ελ. Βενιζέλος ακούστηκε από το μεγάφωνο ότι η πτήση τάδε για Heathrow μεταφέρεται στη θύρα που ήταν η δική μου πτήση. Περίμενα να ακούσω αν αλλάζει και η δική μου αλλά τίποτα. Με την ησυχία μου λοιπόν, 40 λεπτά πριν την πτήση πήγα στη θύρα μου, πέρασα τον έλεγχο και διαπίστωσα τότε και μόνο τότε ότι η θύρα είχε αλλάξει και μάλιστα με ένδειξη Last call. Στην άλλη άκρη του αεροδρομίου τρέχοντας με την πατερίτσα, αν ήταν Ολυμπιακό άθλημα ένα μετάλλιο το είχα. Φτάνω εκεί και τσουπ, λεωφορειάκι στο κέντρο της πίστας. Ψιλοσπασμένος από την ταλαιπωρία της Aegean, είχα μια γενικά καλή πτήση, με ένα γιουβέτσι σαν του Ιασώ και ένα λευκό κρασάκι. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο με περίμενε μια μεγάλη έκπληξη! Λόγω ανακαίνισης του lobby: α. Δεν υπήρχε lobby -duh! β. Δεν υπήρχε internet station. γ. Το wifi έπαιζε όποτε μα όποτε ήθελε. Και πάμε στο σοβαρότερο. Το ασανσέρ δεν ήταν διαθέσιμο από το ισόγειο, αλλά έπρεπε να ανεβαίνω κούτσα κούτσα στον 1ο για να το παίρνω. Σε ξενοδοχείο 4 * με 109 ευρώ τη βραδιά. Κάθε φορά λοιπόν που έφτανα στη σκάλα ακούγονταν οι λέξεις μαλάκες, ζώα, ασανσέρ, booking.com, κράξιμο. Έπιασαν τόπο μάλλον, γιατί αφού άνοιξε η πρόσβαση στο ασανσέρ την 3η μέρα, μας κέρασαν ότι είχαμε πάρει από το mini-bar ΚΑΙ δύο από τις 5 βραδιές. Σημαντική έκπτωση, φιλότιμη κίνηση.
Πέρασα υπέροχα με δυο λογάκια.
Κρύωσα αρκετά.

Ήπια τα καφεδάκια μου.

Έφαγα τα συκωτάκια και τα κεμπάπ μου.

Χάζεψα ψαράκια και περπάτησα με καρχαρίες πάνω από το κεφάλι μου-best time ever.

Στην επιστροφή, η Aegean τα ξεφτίλισε όλα. Μας κατέβασε μέσα στη βροχή στη μέση της πίστας να πάρουμε λεωφορείο. Ελληνική εταιρεία στην Αθήνα δεν είχε φυσούνα να δέσει. Με τη βροχή και φορτωμένος ξεκινάω να κατέβω τη βρεγμένη σκάλα και βρίζω. "Είχατε ζητήσει βοήθεια; Θέλατε καρότσι;" λέει μια κότα. Απάντησα ότι αν ήμουν σε φυσούνα δε θα χρειαζόμουν βοήθεια και σίγουρα δε χρειάζομαι καρότσι, αλλά δε μου περνούσε καν από το μυαλό ότι η aegean θα με έβαζε να κατέβω στην πίστα μέσα στην χθεσινή καταιγίδα. Αυτά τα ωραία, αλλά είναι λεπτομέρειες.

Ότι κι αν πω για το ταξίδι αυτό είναι λίγο! Κάποιοι φίλοι που με άκουσαν στο τηλέφωνο αφού γύρισα λένε ότι ακούγομαι αλλιώς. Και έτσι νιώθω! Σα να πήρα δυνάμεις, σαν να τράβηξα καζανάκι στη δύσκολη χρονιά που άφησα πίσω.

byez

2011-01-29T09:45:00.000+02:00

Θυμάστε που έλεγα ότι κανονίζω ταξίδι για την Πόλη; Ε ο καιρός πέρασε, μαζί του και οι δύο χμθ που έμεναν τότε. Και τώρα, σε 3 ώρες πετάω! Κρυωμένος, με αντιβίωση, με την πατερίτσα, με ενεσάκια για τη θρόμβωση, με παλιόκαιρο. Αλλά πετάω και αυτό είναι συνήθως καλό. Καλημέρα σας. Τα λέμε μετά τις 3/2.

Στον κ. Γιώργο

2011-01-26T15:46:00.000+02:00

Στο Αττικό, τις δυο νύχτες που έμεινα για τη βιοψία πριν ένα χρόνο, ήσουν στο απέναντι κρεβάτι. Είχες περάσει τα 70. Με τον καρκίνο να σου έχει σκεπάσει όλο το σώμα, από κεφάλι ως τα κόκκαλα, πονούσες, δεν μπορούσες να σηκωθείς. Έψαχνες κοντά σου να βρεις λίγο γλυκό ή λίγο νερό. Μόνος σου σαν ξεχασμένος παρά για λίγες ώρες την ημέρα. 50 λεπτά με το ρολόι περίμενες μια νοσοκόμα να σε αλλάξει εκείνο το πρωί. Δε σου άξιζε. Σάμπως σε ποιόν αξίζει... Σου έφεραν οι δικοί μου νερά, μπόλικα μπουκάλια, είχες ένα να βγάλεις ως το απόγευμα. Δεν είχες χρόνο μπροστά σου και το ήξερες, ήσουν πια εντάξει με αυτό. Δεν ήξερα τότε ότι είχα καρκίνο, δε μου περνούσε από το μυαλό παρά μόνο σα φόβος ή ανησυχία. Σε θαύμασα. Αν είσαι σήμερα καλά χαίρομαι για σένα. Αν έχεις φύγει, να ξέρεις ότι ένας ξένος σε θυμάται και σήμερα σε σκέφτηκε φευγαλέα, τόσο ώστε να σου πει 'καλή ξεκούραση'...

Μετακαρκινικό πρόβλημα.

2011-01-25T12:43:00.000+02:00

Έχω πρόβλημα νομίζω. Αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Ενοχλούμαι να ακούω από ανθρώπους ατάκες όπως "Θα πεθάνω", "Δεν αντέχω άλλο", "υποφέρω" για θέματα δουλειάς, κούρασης, βαρεμάρας. Το βρίσκω προσβλητικό. Πήγα να πεθάνω. Υπέφερα. Δεν άντεχα.
Παράλληλα, δεν μπορώ να βλέπω/ακούω κόσμο να τσακώνεται για σαχλαμάρες. Κυρίως γιατί πολλά πλέον μου φαίνονται σαχλαμάρες.
Και να που καταλαβαίνω. Και να δεις την αλήθεια του κόσμου, και να μάθεις τι είναι αληθινό και σημαντικό δεν είναι αρκετό. Η κοινωνία, η ζωή όπως τη φτιάξαμε, η μίζερη φύση του ανθρώπου προσπαθεί με τη βία να σε κάνει να ξεχάσεις, να σε κάνει πάλι να αγχωθείς για το μεταπτυχιακό σου, να σε κάνει να εκνευριστείς για μια παραβίαση stop.

100 facts about me pt. IΙΙ

2011-01-18T11:38:00.001+02:00

last part...
67. Τη μέρα που επισημοποιήσαμε τη σχέση μας με τη Μ. είχαμε δει το Hannibal στο Νιρβάνα.
68. Υπηρέτησα στην Π.Α. Τους έμαθα να φτιάχνουν σαλάτες. Μεσημέρι Κυριακής 200 κιλά ντομάτες.
69. Έχω ίντερνετ από το 1996. Θυμάμαι ένθετα στις εφημερίδες με ενδιαφέροντες ιστοσελίδες και το altavista.
70. Από τα αγαπημένα μου βιβλία είναι το "Έτσι ήρθαν τα πράγματα, μα έτσι δε θα πάνε..." του Αζίζ Νεσίν. Λίγο μετά τις διακοπές μου στην Πόλη, πήγα στις εκδόσεις Θεμέλιο να μου υπογράψει το βιβλίο του. Siz ne zaman geldiniz? (Εσείς πότε ήρθατε;) μας ρώτησε...
71. Από τα ταξίδια με το αυτοκίνητο των παιδικών μου χρόνων θυμάμαι στο repeat μια κασέτα Παπάζογλου και 2 Χατζιδάκι. Α και ένα live της Αρβανιτάκη.
72. Ήμουν σε συναυλία των Πυξ Λαξ στο Λυκαβηττό. Όχι την τελευταία. Τότε που είχε πέσει μέσα μια φωτοβολίδα και θύμωσε ο #pliatsikas.
73. Έχω καθίσει με άλλους 3 χειμώνα στα παγκάκια στη Μητρόπολη με χύμα κρασί στα 19-20 μου. Ο αδερφός μου πάει W. Εμείς περνούσαμε καλύτερα. Τον ένα τον έχω βάλει σε ταξί με χαρτάκι στο στήθος με τη διεύθυνσή του.
74. Είμαι φύσει ακατάστατος. Μιλάμε για χάος. Ωστόσο έχω πολύ δυνατή μνήμη και βρίσκω τα πάντα.
75. Δεν μπορώ τα μέρη με δυνατή μουσική ή πολύ κόσμο.
76. Έπαιζα lineage κατά καιρούς. Δεν ήμουν καλός για 2 λόγους. Δεν έχω υπομονή να περιμένω άλλους και νυστάζω νωρίς.
77. Το The Fountain είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες. Όπως και οι Εραστές του Αρκτικού κύκλου, το Μαζί ποτέ, οι Monty Python.
78. Δεν ήξερα ότι υπάρχει καρκίνος στο πόδι. Δε μου περνούσε από το μυαλό. Τώρα ξέρω. 2/1000000 περιστατικά το χρόνο στην Αμερική.
79. Έχω ένα φίλο με τον οποίο συχνά τσακώνομαι, σε στυλ Λέμον-Ματάου. Με τον καλύτερό μου φίλο ωστόσο δεν έχω τσακωθεί ποτέ. Ούτε καν παρεξήγηση. Πλήρης ταύτιση.
80. Δεν αντέχω (πια) τις πολιτικές συζητήσεις. Η ματαιότητά τους με θλίβει.
81. Έστειλα στον Άγγλο χειρουργό τα άπαντα του Ελύτη μεταφρασμένα. Μου φάνηκε σαν να του στέλνω την Ελλάδα σε ένα πακέτο.
82. Είχα ένα golden retriever, τον Άργο μου τον φολιάσαν και υποψιάζομαι το γείτονα. Τώρα έχω ένα αδεσποτούλη.
83. Θυμάμαι ακόμη τον ορισμό του Homo Universalis στο σχολείο. Με είχε εντυπωσιάσει και στην πορεία μάλλον με επηρέασε.
84. Έχω "τσακωθεί" με καθηγητή στο σχολείο γιατί έλυνα ολοκληρώματα στο μυαλό και του έδινα την απάντηση. Είχε δίκιο...
85. Πρώτο θερινό σινεμά πήγα με τη μητέρα μου στα Νέα Παναθήναια. Είχαμε δει κάτι με πειρατές και φυσικά είχα τρομάξει.
86. Οι μυρωδιές από καυσαέριο, πεύκο και σάπιο φύκι μου αρέσουν.
87. Έχω άχτι ένα φίλο που είχε το κυλικείο στην αεροπορία. Δε μου έφτιαξε ποτέ ελληνικό. Hint: @CoachAlzheimer
88. Λέω πια να παντρευτώ.
89. Πλέον στο σπίτι για οτιδήποτε ιατρικό ρωτάνε εμένα.
90. Ο πατέρας μου έχει φτιάξει στον κήπο ένα παρτέρι με καμιά 10αριά μυρωδικά. Τα επέλεξα και τα απολαμβάνω. Ίσως είναι το μόνο που αξίζει σε αυτό το σπίτι.
91. Έφτιαξα την πολιτική ιστοσελίδα του αδερφού μου σε Joomla σε 20 λεπτά. Είχα ξαναδεί το περιβάλλον αλλά ποτέ δεν είχα φτιάξει σελίδα.
92. Δεν πίνω γάλα. Θα βάλω στον cappuccino αλλά that's it.
93. Νομίζω ότι δεν μπορώ να ζωγραφίσω τίποτα. Κάποτε, στο δημοτικό είχαν πάει μια ζωγραφιά μου στο μουσείο Κυκλαδικής τέχνης. Δε μου την επέστρεψαν ποτέ.
95. Έχω κολλήσει σε συνέντευξη να μην μπορώ να σχεδιάσω μια ΒΔ με Ν-Ν πίνακες, έχοντας περάσει Προηγμένα θέματα ΒΔ με 8 λίγες εβδομάδες νωρίτερα...
96. Έχω ανέβει σε γαϊδουράκι στην Πρίγκηπο. Ήμουν πιο αδύνατος τότε...
97. Μου αρέσει να οδηγώ σε άδειους δρόμους και οι κοντινές εκδρομές.
98. Έχω κερδίσει 280 ευρώ σε online καζίνο και τα έχω χάσει σε 10 λεπτά.
99. Περιμένω να έρθει η μέρα που θα καταργηθούν τα καλώδια.

100. Το 2010 κατάλαβα το νόημα της ζωής.

100 facts about me pt. IΙ

2011-01-17T18:07:00.000+02:00

Συνεχίζω...

34. Στο γυμνάσιο είχα εμφανιστεί στην τιβί. 1 φορά στην ΕΤ και 1 στο Τζερόνιμο Γκρούβι. Μου είχαν προτείνει να πάω και στο "Εσύ αποφασίζεις". Κόλωσα. Μετανιώνω.
35. Την πρώτη φορά στις Πανελλήνιες πέρασα Χημικό Θεσσαλονίκης. Ξαναέδωσα πανελλήνιες. Αν είχαμε δέσμες έμπαινα ΕΜΠ. Αν δεν είχαμε απλώς Θρησκευτικά, έμπαινα Αθήνα...
36. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να σπάσω παρμπρίζ παράνομα παρκαρισμένου. Είμαι κότα.
37. Θυμάμαι και νοσταλγώ την Αθήνα του '88-'92. Ταβέρνες στα Εξάρχεια, ποικιλίες στου Στρέφη, βόλτα στο Λυκαβηττό και στου Φινόπουλου. Μέρες που δε χρειαζόσουν λεφτά για να περνάς καλά έξω. Μέσα πάντα περνούσες καλά.
38. Θεωρώ πολύ φίλους μου ορισμένα άτομα που μιλάμε σπάνια. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Δεν προσπαθώ.
39. Η αντιβίωση με πειράζει στο στομάχι.
40. Δεν τρώω μπάμιες. Ούτε κουνουπίδι.
41. Δεν έχω facebook. Διαφωνώ με τη λογική του. Αν ήθελα "φίλους" αυτούς που πήγα μαζί σχολείο, θα τους είχα, όπως έχω. Δύο.
42. Δεν έμαθα ποτέ προγραμματισμό. Προσπάθησα πολλές φορές. Διαβάζω κώδικα αλλά δεν μπορώ να γράψω. Δεν έχω υπομονή μάλλον.
43. Έχω εμμονή με συγκεκριμένες παντόφλες της Parex. Το εργοστάσιο εδώ έκλεισε, φτιάχνονται κάτι φτηνιάρικες στη Βουλγαρία. Φοράω το τελευταίο ζευγάρι.
44. Πίνω, αρκετά. Με έχουν χαρακτηρίσει αλκοολικό γιατί πίνω και μόνος. Αν εκτιμάς το ποτό, πρέπει να το πίνεις μόνος λέω εγώ. Είναι παρέα από μόνο του. Hendrick's gin, Laphroaig, Glenmorangie, Talisker και στο τραπέζι Efe raki, Guinness.
45. Φέτος είδα πρώτη φορά το Λονδίνο, όταν πήγα για επέμβαση. Το λάτρεψα. Θα ήθελα να είχα πάει για να μείνω.
46. Αν δε βρω δουλειά της προκοπής μέχρι να τελειώσω τη διπλωματική και να συνέλθει το πόδι, σκέφτομαι να φύγω.
47. Έχω μεταλλικό μόσχευμα πάνω από 15 εκατοστά στο μηριαίο και την ανάλογη ουλή. Αγαπώ και σέβομαι την ουλή αυτή.
48. Δε μου αρέσει να πηγαίνω διακοπές με φίλους. Όταν είμαι διακοπές θέλω να κάνω ότι θέλω. Να μην πρέπει να συνεννοηθώ με κανέναν.
49. Αναγνωρίζω την κολόνια της μητέρας μου. Ενίοτε τη μυρίζω για να νομίζω ότι είναι εδώ.
50. Έχω ένα μικρό αδερφό εντελώς αντίθετο από εμένα. Κατηγορώ τις συνθήκες για αυτό.
51. Έδωσα Proficiency 5 φορές. Τις 4 με σχολείο ή φροντιστήριο. Την 5η διάβασα το Lord of the Rings και πήγα και έδωσα για πλάκα. Το πήρα.
52. Έχω καλή σχέση με το σκόρδο.
53. Στο διαμέρισμα των Εξαρχείων, εκεί που ήταν το δωμάτιο μου έβλεπε στον ακάλυπτο. Εκεί υπήρχε ένα πανύψηλο δέντρο, περνούσε τον 5ο όροφο. Με ηρεμούσε αυτό το δέντρο. Σύμβολο των εποχών.
54. Δε χώνεψα ποτέ το σπίτι που μένω τώρα. Ούτε τη γειτονιά μου. Ούτε τους γείτονες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
55. Πιστεύω ότι στην Ελλάδα αξίζει ότι κακό κι αν πάθει. Χρεωκοπία, πτώση στην αγορά, πτώση στον τουρισμό.
56. Έχω βγάλει κατά λάθος τον ώμο του αδερφού μου. Εκείνος έφταιγε.
57. Έχω πάρει λάθος λεωφορείο μεθυσμένος από την craft στην Αλεξάνδρας και έχω καταλήξει στο σταθμό Λαρίσης.
58. Ο ιδανικός στιγμιαίος καφές, αν υπάρχει τέτοιο πράγμα, θέλει 2 κουταλιές καφέ και μία ζάχαρη. Παλιός ινδιάνικος νόμος που ακολουθώ πιστά.
59. Έχω φύγει από κατάστημα γυναικείων αξεσουάρ με κόσμημα στο χέρι, χωρίς να το καταλάβω.
60. Τελευταία ακούω αρκετά radiobubble. Μου αρέσει αυτή η αφομοίωση του twitter.
61. Όταν βλέπω γλάρο σκέφτομαι: Κωνσταντινούπολη, θάλασσα, Χατζιδάκι, τη μητέρα μου.
62. Δεν μπορώ πια να λυγίσω το δεξί πόδι τόσο ώστε να κόψω τα νύχια μου.
63. Βλέπω πολλές σειρές. Ώρες ώρες σκέφτομαι πόσο χρόνο από τη ζωή μου χάνω έτσι.
64. Τραγουδάω αρκετά καλά. Έτσι λένε.
65. Θα ήθελα πολύ να είμαι κριτικός εστιατορίων. Δίνω μεγάλη σημασία στο σέρβις και στις γεύσεις. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι "it's just food".
66. Δε φανταζόμουν ότι είναι τόσο δύσκολο να βρεις 100 πράγματα να γράψεις για σένα.

100 facts about me pt. I

2011-01-17T11:50:00.000+02:00

Είδα στο twitter να βάζουν 100 facts για τον εαυτό τους. 1 για κάθε tweet. Ζήλεψα αλλά για να μην ενοχλώ το timeline είπα να βάλω εδώ μερικά όσο γίνεται πιο useless.
1.Είμαι Καρκίνος με καρκίνο.
2. Η τριχόπτωση με άγχωνε. Μετά τις χημειοθεραπείες αποφάσισα να καθιερώσω το look. Μου πάει.
3. Κάποτε διάβαζα πολύ. Λογοτεχνία κυρίως. Μετά πήρα αυτοκίνητο.
4. Στο γυμνάσιο έκανα ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς. 28 κοπέλες, εγώ και ο γυμναστής.
5. Έχω πάρει χρυσό μετάλλιο στο βόλεϋ και ασημένιο σε ρίψη ελαστικής σφαίρας. Δεν ξέρω που είναι.
6. Μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία της Αθήνας με ηρεμούσε πάντα. Όσο και στην παραλία το χειμώνα.
7. Έχω μανία με τα gadgets. Αν είχα άπειρα λεφτά, θα είχα και άπειρα gadgets.
8. Πίνω 6 εσπρέσο την ημέρα.
9. Μου αρέσει να περνάω τις διακοπές μου σε μέρη που ξέρω. Χάλκη, Σύρος αγαπημένοι τόποι.
10. Γνωρίζω τη Μ. από την 1η δημοτικού. Σε 2 μήνες κλείνουμε 10 χρόνια σχέσης. Τη λατρεύω.
11. Το σπίτι μου στη Χάλκη ήταν παλιό ξύλινο χοροδιδασκαλείο. Είχε μια τεράστια μαρμάρινη σάλα. Όταν έπεσε, έγινε διαμερίσματα. Δε μυρίζει όπως παλιά.
12. Θα ήθελα να τρώω κάθε μέρα για πρωινό poncik από το φούρνο της Χάλκης.
13. Έχω εμμονή με τα pilot g-tec c4 και τα μικρά γράμματα που με αφήνουν να κάνω.
14. Ένα καλοκαίρι του λυκείου μελέτησα τη γραμματική του Τριανταφυλλίδη μέχρι αηδίας.
15. Θέλω το μοσχάρι μου medium rare.
16. Πότε πότε κάπνιζα κανένα πούρο. Μου λείπει αυτό. Άντε και κανένα τσιγάρο τράκα από το Βασίλη στο διάλειμμα.
17. Δεν έχω κάνει ποτέ μου παρανομία στην οδήγηση.
18. Μου αρέσει η Acqua di Gio
19. Το 1986-7 ο πατέρας μου έφερε σπίτι ένα C64. Αντέγραφα τα έτοιμα προγράμματα και μετά έψαχνα το λάθος.
20. Έχω παίξει άπειρες ώρες μπάλα στο πάρκινγκ της ΕΡΤ περιμένοντας τη μητέρα μου.
21. Έχω ηχογραφημένη εκπομπή με συνέντευξη της μητέρας μου. Με μελαγχολεί και με ευχαριστεί ταυτόχρονα.
22. Έχω πολλούς φίλους. Ελάχιστους γνωστούς. Μου αρέσει έτσι.
23. Μαγειρεύω καλά. Όταν είχα το πόδι κανονικά μαγείρευα καλύτερα.
24. Σε ένα χρόνο πρέπει να τρυπήθηκα πάνω από 300 φορές.
25. Έχω δουλέψει σε επιλογή φωτογραφιών για εφημερίδα. Και ως αρθρογράφος για άλλη εφημερίδα.
26. Έχω πέσει από 2 μέτρα, με το κεφάλι πάνω σε θράκα.
27. Μου αρέσει η θάλασσα. Δε βγαίνω από μέσα. Αγαπώ την ησυχία του ψαροτούφεκου.
28. Αγαπημένοι μου κινηματογράφοι της Αθήνας: Ριβιέρα, Βοξ, Οπερα 2
29. Έφτιαξα το blog Doc am I ok? χρόνια πριν, όταν ήμουν καλά. Τυχαία, δεν ήμουν.
30. Μετά τη μητέρα μου, όποτε άκουγα καρκίνος άκουγα νεκρός. Για την ώρα με διαψεύδω.
31. Φοβάμαι για το μετά.
32. Γρατζουνάω κιθάρα. Ακόρντα κυρίως.
33. Είχα τουλάχιστον 3 δασκάλους που με έχουν επηρεάσει.

Αυτά για τώρα.

Πως αποχαρακτηρίζεται ένα σπίτι

2011-01-13T17:54:00.000+02:00

Από το 2001 το υπνοδωμάτιό μου ήταν στη σχετικά ψηλοτάβανη σοφίτα. Ένα δωμάτιο για μένα, ένα για τον αδερφό μου και ένα κοινόχρηστο καθιστικό. Ξύλινη οροφή, τηλεόραση, υπολογιστής, 5.1 ήχος γύρω από το κρεβάτι, 2 βιβλιοθήκες με όλα τα βιβλία μου λογοτεχνικά ή απλώς τεχνικά, κάποια αγαπημένα της μητέρας μου, μια συλλογή από dvd... Ήταν ένας χώρος με όσα χρειάζεται ένας φοιτητής για να λέει ότι τα έχει όλα. Μετά την επέμβαση στο Λονδίνο, λόγω του ποδιού μεταφέρθηκα στο υπόγειο. Ένα διαμερισματάκι σα μονοκόμματο δωμάτιο με κουζίνα και μπάνιο, μετέφερα το κρεβάτι μου εκεί, το pc, την τηλεόραση, βολεύτηκα σχετικά. Σήμερα, 6 μήνες και 6 μέρες μετά την επέμβαση, ψάχνοντας για τη φωτογραφική μου μηχανή ανέβηκα για πρώτη φορά στη σοφίτα. Ανεβαίνοντας διαπίστωσα ότι δεν την είχα νοσταλγήσει. Όταν ανέβηκα και κοίταξα γύρω μου κατάλαβα ότι αντιθέτως είχα πρόβλημα. Σημάδια αναμνησιακής ναυτίας, φλας από μέρες και νύχτες πόνου και πανικού από την πρώτη επαφή με τον καρκίνο, ένα πνίξιμο. Για μένα η σοφίτα έχει τελειώσει. Κατέβηκα με μια ελαφριά ταχυκαρδία και δε σκοπεύω να ανέβω ξανά παρά για να μαζέψω τα πράγματά μου για τη μετακόμιση.

Απομεινάρια μιας μέρας κι ενός πορτ

2011-01-10T22:43:00.000+02:00

Σήμερα ήταν προγραμματισμένη η αφαίρεση του port-a-cath. Με παίρνει ο χειρουργός τηλέφωνο την εβδομάδα που πέρασε. Μου λέει πως είσαι; Απαντώ ότι από άποψη πόνου είμαι πολύ καλύτερα. Από ποια άποψη δεν είσαι καλύτερα δηλαδή; Του είπα ότι μόνο από αυτή μπορώ να μιλήσω. Δεν ξέρω τι γίνεται μέσα, τι κάνει ο θρόμβος, αν υπάρχει φλεγμονή κτλ. Σιώπησε. Μου είπε μετά ότι σήμερα ήθελε να κάνω και κάποιες εξετάσεις. Επειδή η ογκολόγος ήθελε κι εκείνη ένα σκασμό εξετάσεις του είπα να μιλήσει μαζί της για να γίνουν όλες μαζί, μην τρυπάνε δυο φορές. Με διαβεβαίωσε ότι θα το φροντίσει.

Πάω σήμερα. Κάνω εισαγωγή στο one day care. Με πάνε για εξετάσεις στα επείγοντα και βλέπω να γράφει γενική αίματος και χρόνο πήξης. Αναρωτιέμαι τι γίνεται με τις υπόλοιπες. Παίρνω 7 το πρωί την ογκολόγο και διαπιστώνω ότι δεν είχε συνεννοηθεί μαζί της ο χειρουργός. Δίνω το παραπεμπτικό που είχα από την ίδια και τους λέω να προσθέσουν κι αυτές. Μου παίρνουν αίμα, πάω στο δωμάτιο. Βάζω την ηλίθια ρόμπα του χειρουργείου και έρχεται μια νοσοκόμα να μου πάρει αίμα. Ναι. Πάλι. Για χρόνο πήξης, την οποία κάποια σωστή επαγγελματίας ξέχασε να βάλει τη δεύτερη φορά ενώ ήταν σαφώς γραμμένο στο αρχικό χαρτί του χειρουργού. Ένταση πρωί πρωί.

Μια ελαφρά μέθη, λίγο χράτσα χρούτσα, βγάλαμε το πορτ απροβλημάτιστα. Γύρισα στο δωμάτιο, πήρα τον ορό μου και ήμουν έτοιμος να φύγω. Για 2μιση ώρες περίμενα να έρθει ο χειρουργός γιατί ήθελε "να με δει οπωσδήποτε" αλλά ήταν σε χειρουργείο. Όταν τελικά ήρθε μου είπε "όλα καλά, πάρε την αντιβίωση για 2 μέρες ακόμα, έλα σε 10 μέρες να βγάλουμε τα ράμματα". Και λέω περίμενα 2μιση ώρες για αυτό. Μετά βέβαια άρχισε να συμπληρώνει την απόδειξη και τα χαρτιά για το λογιστήριο για να πάμε να πληρώσουμε. Αισθάνθηκα ότι απλώς φοβόταν μη φύγουμε χωρίς να πληρώσουμε, λες και θα πάθαινε κάτι αν πήγαινα σπίτι να ξεκουραστώ και έπαιρνε τα λεφτά αύριο ή σε μια εβδομάδα. Απαράδεκτος.

Ανασκόπηση

2010-12-31T18:18:00.000+02:00

Ιδού τι μου έμεινε από το 2010.

α)Το να μη σε καλούν για συνεντεύξεις σε δουλειές είναι άσχημο. Το να έχεις καρκίνο είναι χειρότερο.

β)Δεν πρέπει να θεωρείς τίποτα δεδομένο. Ομοίως δεν πρέπει να αφήνεις τίποτα να σε φοβίζει.

γ)Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πόσο πόνο αντέχεις. Θα αντέξεις τα πάντα. Απλώς δεν το ξέρεις.

δ)Ποτέ μην εμπιστεύεσαι γιατρούς του δημοσίου. Είναι το ίδιο δημόσιοι υπάλληλοι με εκείνους της εφορίας που βάφουν τα νύχια τους ενώ περιμένεις. Μόνο που εδώ γκρινιάζουν κι από πάνω γιατί όντως άξιζαν περισσότερα.

ε)Στα πιο απρόσωπα μέρη συναντάς μερικές φορές πολύ ενδιαφέροντα πρόσωπα. Βλέπε Twitter.

στ)Μου έμειναν πολλές ιατρικές πληροφορίες και μέθοδοι. Θα μπορούσα να γίνω γραμματέας ογκολόγου.

Bye bye Cancer, hello thrombosis

2010-12-30T11:22:00.002+02:00

Ναι! Κι όμως! 3 μέρες μετά την τελευταία ΧΜΘ έπαθα θρόμβωση της έσω σφαγίτιδας, εκεί που πιάνει το port a cath. Τυχερός ε; 2 ενέσεις την ημέρα για κανένα μήνα, αντιβίωση, αντιφλεγμονώδη, αφαίρεση του πορτ. Μεγάλη ζωή.

Όσον αφορά τον καρκίνο:

2010-12-25T11:29:00.000+02:00

Decision support στην υγεία

2010-12-21T20:39:00.000+02:00

Την περασμένη εβδομάδα, εντυπωσιάστηκα από το συνέδριο στο Σάλτσμπουργκ στο οποίο παρευρέθη η Kathi Apostolidis καλύπτοντας το μέσω twitter. Το θέμα ήταν Decision Support στο χώρο της υγείας. Τελειώνοντας ένα μεταπτυχιακό στα DSS αλλά και ως καρκινοπαθής είχα συνδυασμένο ενδιαφέρον! Πολλές φορές καλείσαι ως ασθενής να πάρεις μια σημαντική απόφαση σχετικά με την εξέλιξη της θεραπείας σου. Ενδεικτικά, στην περίπτωσή μου μας είχε απασχολήσει το θέμα των ακτινοθεραπειών. Είμαι βλέπετε γκρίζα ζώνη για την ιατρική. Πριν μερικούς μήνες, ζητήσαμε την άποψη των Βρετανών ογκολόγων οι οποίοι είπαν ότι με βάση τη νέκρωση του όγκου και την επιτυχία της επέμβασης (long live Mr. Cannon) δεν υπάρχει λόγος επιβάρυνσης με το ρίσκο της ακτινοβολίας. Είναι ούτως ή άλλως ήδη τόσο μικρή η πιθανότητα επανεμφάνισης με βάση τα έως τώρα στοιχεία που δεν αξίζει να ρισκάρεις ένα μελλοντικό νέο όγκο ή άλλη τοξικότητα. Με βάση αυτό είχαμε καταλήξει ότι δεν θα χρειαστούν και έτσι καλύψαμε τη μέγιστη δυνατή δόση φαρμάκων ΧΜΘ. Τώρα, μήνες αργότερα φιλοτιμήθηκε να απαντήσει και η Mayo Clinic, η οποία λέει "ήξεις αφίξεις". Λέει ότι σε άτομα με τα δικά μου στοιχεία ακτινοβολεί σήμερα με βάση ένα τυχαίο πρωτόκολλο (αυτούς ναι εκείνους όχι) ώστε σε μια 3ετία να αποδείξει κατά πόσον έχει νόημα η ακτινοθεραπεία ή όχι. Η γιατρός μου εδώ, ως αμερικανοσπουδαγμένη και με προυπηρεσία στη Mayo προτείνει να το λάβουμε υπ' όψιν. Έχεις λοιπόν εδώ 2 σχολές με τη μία (Ευρώπη) να λέει ότι δεν χρειάζεται και την άλλη (Αμερική) να λέει ότι δεν ξέρει αν βοηθάει αλλά ας το ρισκάρουμε. Το καλό είναι ότι σε αυτή τη διαδικασία συμμετέχει και ο ασθενής, αντίθετα με το Αττικό νοσοκομείο π.χ. όπου δεν μου έλεγαν καν τι πρωτόκολλο ακολουθούν, σαν να μην είχα δικαίωμα να συμμετέχω στη διαδικασία. Τώρα έχω στα χέρια μου τα δεδομένα, ποσοστά, πιθανότητες, papers και η τελική απόφαση είναι σε μένα.

Σεμινάριο για σκληρά νεύρα.

2010-12-14T09:25:00.000+02:00

Λόγω της κατάστασης μου, ειδικά λίγους μήνες πριν που ήμουν περισσότερο κλεισμένος μέσα, γράφτηκα σε ένα εξ αποστάσεως σεμινάριο με θέμα Συστήματα Οργάνωσης ERP. Με τις βασικές μου σπουδές σε Ψηφιακά Συστήματα και ένα master στα τελειώματα με αντικείμενο τα συστήματα υποστήριξης αποφάσεων. Ο οδηγός σπουδών έλεγε:
"Προς την κατεύθυνση αυτή, το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα «Συστήματα Οργάνωσης
ERP» αναπτύχθηκε με απώτερο σκοπό την εξοικείωση των συμμετεχόντων σχετικά με την
τεχνολογία των ERP συστημάτων. Μετά το πέρας της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ο εκπαιδευόμενος θα είναι σε θέση να:
-γνωρίζει τη λειτουργία του βιβλίου αποθήκης, του βιβλίου παραγωγής και κοστολογίου,
καθώς και το περιεχόμενο της αναλυτικής λογιστικής, προκειμένου να έχει τη δυνατό-
τητα να προσδιορίζει το κόστος τόσο εξωλογιστικά όσο και εσωλογιστικά,
-κατανοεί τον τρόπο λειτουργίας των συστημάτων ERP, τις επιμέρους λειτουργίες τους
και τη σημασία των συστημάτων αυτών στην λειτουργία ενός σύγχρονου οργανισμού
και
-αντιλαμβάνεται τα πλεονεκτήματα που απορρέουν από την υιοθέτηση και τη χρήση
ενός συστήματος ERP."
Κάθε bullet και ένα μάθημα. Λέω λοιπόν ότι με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορεί να ζητά από έναν απόφοιτο Λυκείου ή ένα λογιστή να υλοποιήσει ένα ERP, θα αγγίζει το ίδιο εγκυκλοπαιδικά και το κομμάτι της λογιστικής, θα προσφέρει μια βάση για τη σύνδεση μεταξύ των δύο χώρων.
Στην αρχή του μαθήματος πήραμε ένα pdf με "έντυπο υλικό" το οποίο συνόδευε η οδηγία ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι αρκετό, αλλά απαιτείται η παρακολούθηση από την ηλεκτρονική πλατφόρμα. Στην πλατφόρμα αυτή υπήρχε απλώς μια δομή σαν .chm με τα κείμενα από το pdf αυτούσια. Δεν ξανά ασχολήθηκα. Διάβαζα το pdf και κάθε εβδομάδα έδινα τα τεστ. Το αντικείμενο ωστόσο ξέφυγε. Ήταν φανερό ότι είναι φτιαγμένο από λογιστή ή τέλος πάντων ΜΗ τεχνικό και θεωρούσε δεδομένες πολλές γνώσεις λογιστικής. Στην πορεία κατέληξα να απαντώ κυρίως στις θεωρητικές ερωτήσεις και κάποιες πιο απλές ασκήσεις σχετικές συνήθως με το βιβλίο αποθήκης. Το μάθημα τελείωσε και μας δόθηκε τελική εργασία η οποία αφορά αναλυτική λογιστική, όπου φυσικά δεν γνωρίζω σχεδόν τίποτα πέραν του τρόπου με τον οποίο δουλεύει.
Εφόσον το πρόγραμμα απευθύνεται (κατά τον οδηγό) σε:
-αποφοίτους ΑΕΙ και ΑΤΕΙ της ημεδαπής και της αλλοδαπής
-αποφοίτους δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με συναφή στο αντικείμενο εργασιακή εμπειρία
αναρωτιέμαι αν στο επόμενο μάθημα με αντικείμενο πια τα ERP θα έπρεπε να υπάρχει ύλη σχετική με σχεδιασμό ERP, ανάλυση απαιτήσεων ή ακόμα και υλοποίηση ΑΝ θέλουμε να λέμε ότι κάνουμε κάτι σωστά και ΟΧΙ με βάση το τι ξέρουμε.

Σε γενικές γραμμές αισθάνομαι ότι τα 700 ευρώ που στοιχίζει είναι πολλά για το προσφερόμενο υλικό αλλά και ότι είναι πρόχειρα σχεδιασμένο με βάση τους διαθέσιμους καθηγητές και γνώσεις. Με τον ίδιο τρόπο που δεν θα ζητήσεις από έναν απόφοιτο λογιστικής να γράψει κώδικα, μη ζητάς κι από μένα να μάθω αναλυτική λογιστική.

Τι να μας πει πια ο καρκίνος;

2010-12-11T18:15:00.001+02:00

Το 2003-4 ήταν για μένα μια πολύ άσχημη χρονιά. Είδα τη μητέρα μου, στα 44 της, να παλεύει άσκοπα ένα επιθετικό καρκίνο για να σβήσει νικημένη σε 11 μόλις μήνες. Αν και δεν ήξερα στ' αλήθεια τη σοβαρότητα της κατάστασης, υπήρξε μια στιγμή κοντά στους 6 μήνες που κατάλαβα ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Μου πήρε καιρό να συνέλθω. Ήταν πέρα από μητέρα, η καλύτερη παρέα μου σε αυτό το σπίτι. Ο χρόνος τα γιατρεύει όλα. Για λίγο, κάθε αρρώστια και κάθε πόνος μου έφερνε στο μυαλό καρκίνο. Θεωρούσα πια ότι είναι κάτι οικείο βλέπεις, όχι κάτι που συμβαίνει στους άλλους αλλά και σε εμάς. Έξι χρόνια μετά, καθισμένος στην καρέκλα ενός ιατρείου, άκουσα τον ορθοπεδικό-ογκολόγο να λέει ότι θέλει βιοψία στο πόδι μου γιατί μπορεί να είναι σάρκωμα, καρκίνος. Πάνιασα. Φοβήθηκα. Όλα γύρισαν πίσω στο μυαλό μου. Θεραπείες, ταλαιπωρία, θάνατος. Μου είχε πει τότε ο γιατρός "Να λες καλά να είναι κανένας όγκος να τον καθαρίσουμε να ησυχάσουμε, μην είναι καμιά μόλυνση και σε πάει χρόνια". Τι μαλακίες λέει σκεφτόμουν. Καρκίνος ρε. 11 μήνες πέρασαν. 3 θεραπείες στο Αττικό, άλλες 13 στο Ιασώ, χειρουργείο στην Αγγλία, φυσιοθεραπείες, ταλαιπωρία ναι. Αλλά είμαι εδώ. Και η λέξη καρκίνος δε με φοβίζει πια. Όπως δεν πρέπει να φοβίζει κανέναν. Παλαιότερα τα είχε πει θυμάμαι και ο αρκούδος εδώ. Ψηλά το κεφάλι και ότι είναι να γίνει θα γίνει. Με τάξη, προσοχή και επιλογή γιατρών.
Περίμενα ότι θα κατέληγα στο ότι το 2010 θα ήταν η πιο άσχημη χρονιά της ζωής μου. Ήταν δύσκολη ναι, αλλά το 2003 παραμένει χειρότερο. Είναι τελικά χειρότερο να βλέπεις τον άλλο να δίνει τον αγώνα της ζωής του και να μην μπορείς να τον βοηθήσεις, παρά να παλεύεις για τη δική σου.

Συντεταγμένες

2010-12-10T20:31:00.000+02:00

Σε ένα μπαλκόνι θα ήθελα απόψε να είμαι. Όχι από αυτά που μας έμαθαν οι πολυκατοικίες, τους στενούς ακάλυπτους διαδρόμους. Τα άλλα, που στόλιζαν χρόνια πριν ξύλινα σπίτια, προεξοχές τριγυρισμένες με παράθυρα και κεντημένη λευκή δαντέλα για κουρτίνα.

Το ένα μου παράθυρο να κοιτά το φωτισμένο δρόμο. Ψυχή δε θα είχε αυτή την εποχή. Κανένα αμάξι θα πέρναγε αραιά και που με τα φαναράκια του και το κουδούνι να ξυπνάει τους πεζούς. Το αριστερό παράθυρο πιο σκοτεινό, κοιτά προς το λόφο που είναι η Σχολή. Ένα δυο φώτα ξεχωρίζουν κάπου εκεί στο βάθος σημάδι πώς κάποιος είναι κι από εκεί. Το δεξί, το δυνατό χαρτί, τα φώτα της Πριγκήπου, πιο πέρα τα αντικρινά της Πόλης.

Με ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι, με τη Μαρία να χαζεύει ένα περιοδικό, να ξεφυλλίζω ένα βιβλίο και να περιμένω τα πράγματα να μπούνε στη θέση τους.

Χριστούγεννα

2010-12-03T10:22:00.001+02:00

τις τελευταίες δυο μέρες στολίστηκε το mall, η Κηφισιά, η Πολιτεία και μερικά σπίτια στη γειτονιά μου. άθελά μου δεν σκέφτηκα ευτυχισμένα χριστούγεννα, αλλά τα περυσινά σκατά. πονούσα πολύ πέρυσι στις γιορτές. παραμονή πρωτοχρονιάς την πέρασα ξαπλωμένος σε καναπέ με ένα 37.4 και να μην ξέρω τι έχω. φέτος οι πόνοι είναι χειρότεροι αλλά εγώ αντέχω περισσότερα. φέτος έχω πατερίτσα και μαλλί σκίνχεντ. αλλά και μόνο το γεγονός ότι έμαθα τι είχα και που ξέρω ότι καθάρισα με κάνει να νιώθω καλύτερα. Να ψάχνεστε παιδιά. Μην λέτε δεν είναι τίποτα, για πάνω από καμια εβδομάδα.

19 μέρες!

2010-11-30T14:09:00.000+02:00

Τόσο χρειάστηκε μέχρι να βρεθεί κάποιος να παρατηρήσει ή να σχολιάσει την εγκυρότητα του παρακάτω
ποστ . Ένα πρωί μετά την τακτική μου επίσκεψη σκέφτηκα ότι ίσως να έπρεπε να γίνει μια έρευνα πάνω στο θέμα αυτό. Και μετά λέω ποιος θα το έπαιρνε στα σοβαρά. Έγραψα λοιπόν την παραπάνω δημοσίευση εξ' ολοκλήρου από το μυαλό, με τραβηγμένα από τα μαλλιά ονόματα (Harshcrap, Poopshare) για να δω αν θα βρισκόταν κανεις να το σχολιάσει. Πέρα από 2 σοβαρά σχόλια στο blog μου, σήμερα ελλείψει ειδήσεων το είδα αναδημοσιευμένο κι αλλού! Γελάω ακόμη!

Ιατρικό ανακοινωθέν

2010-11-28T11:42:00.000+02:00

Ενημέρωσις. Το πρωτόκολλο ορίζει 14 θεραπείες. Έχοντας κάνει κάποιες δόσεις στο Αττικό (όχι ζωολογικό πάρκο, αν και τα ζώα εκεί θα έχουν καλύτερη μεταχείριση) μου είχαν πει ότι γλυτώνω την 14η 5ημερη. Με βάση αυτά, και με μια δυο χαμένες μέρες από εδώ κι εκεί, ήξερα ότι 6-7/12 θα κάνω την τελευταία μου μονοήμερη και τέλος. Change of plans. Ξαναμετρήθηκαν οι δόσεις και οι αντιστοιχίες και προκύπτει ότι για την τελευταία πενθήμερη είμαι καλυμμένος μόνο ως προς το ένα φάρμακο. Άρα κατά τις 20/12 έχω μια πενθήμερη. Το μόνο παρήγορο είναι ότι το φάρμακο αυτό δεν απαιτεί παραμονή στο νοσοκομείο, αλλά θα πηγαίνω κάθε μέρα για 2 ώρες, θα παίρνω τη δόση μου και θα επιστρέφω για κουραμπιέδες. Ναι, δεν είναι εμετογόνο οπότε δε θέλει κορτιζόνη, οπότε επιτρέπεται ζάχαρη και αλάτι. Καλά Χριστούγεννα είπα; Δεν είπα...

Projections

2010-11-25T18:35:00.000+02:00

Στο σπίτι στο Ταξίμ, υπήρχε μια πίσω βεράντα καλυμμένη με τζαμαρία και παράθυρα που άνοιγαν. Στο σπίτι εκείνο πήγαινα ως τα δώδεκά μου χρόνια για διακοπές Χριστούγεννα και Πάσχα, στον παππού και τη γιαγιά. Μουντές μέρες συνήθως, με κρύο, με την υπέροχη μυρωδιά του καυσαέριου. Ο παππούς, καλά ακόμη, έκοβε κομμάτια το μπαγιάτικο ψωμί και πηγαίναμε σε εκείνη τη βεράντα. Πετούσαμε τις μπουκιές και κατέβαιναν γλάροι κυρίως για να φάνε. Κάποτε τις έπιαναν και στον αέρα ακόμη. Όμορφες στιγμές. Κανονίζω να πάω στην Πόλη για μερικές μέρες. Κι επειδή είναι χειμώνας, δε θα πάω στο νησί αλλά στον ίδιο δρόμο που πήγαινα μικρός.

O κ. Καβουράκης και το ταξίδι του

2010-11-17T12:00:00.000+02:00

Το παρακάτω είναι μια μικρή ιστορία που έγραψα και απευθύνεται σε παιδιά που πρέπει να αντιμετωπίσουν έναν καρκίνο. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι αυτό που πέρασα εγώ τώρα στα 28 μου δεν πρέπει να το περνάει κανένα παιδί. Είναι απόδειξη ότι δεν είναι τα πάντα "εν σοφία". Για να απαλύνω κάπως την κατάσταση λοιπόν έγραψα αυτό το μικρό κειμενάκι. Πολλοί θα βαρεθείτε να το διαβάσετε. Λογικό καθώς απευθύνεται σε παιδιά και έχει συγκεκριμένο σκοπό. Προστατέυεται με άδεια Creative Commons, καθώς θεωρώ απαράδεκτο το να βγουν λεφτά από κάτι τέτοιο, αλλά απαραίτητο να κυκλοφορήσει όσο γίνεται περισσότερο. Σκέφτομαι αν βρεθεί ένας σκιτσογράφος με κέφι να το κάνουμε ένα pdf και να το στείλουμε στην κ. Βαρδινογιάννη για να το διαθέσει (αν φυσικά της αρέσει) στα παιδιά που νοσηλεύονται στην κλινική. Αυτά.

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά προέλευσης-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα .

Ο Καβουράκης και το ταξίδι του
Μια μικρή ιστορία για τα παιδιά που με τη φαντασία τους μπορούν να νικήσουν τα πάντα.

Ο Άκης είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα. Πάει στη γ’ τάξη του Δημοτικού σε μια όμορφη γειτονιά της Αθήνας, από εκείνες που τα παιδιά μαζεύονται μετά τα μαθήματά τους και παίζουν μπάλα και κρυφτό. Είναι αρκετά καλός μαθητής, χωρίς να διαβάζει πολύ και αυτό τον κάνει διπλά χαρούμενο όταν του λέει μπράβο η δασκάλα. Κι ο Δήμος είναι καλός μαθητής, ίσως καλύτερος από τον Άκη, αλλά δε βγαίνει ποτέ να παίξει τα απογεύματα γιατί η μαμά του τον βάζει να διαβάζει πολύ και μετά τον εξετάζει.
Μια μέρα του φθινοπώρου, ο Άκης γύριζε σπίτι από το σχολείο φορτωμένος με τα μπράβο του και χαρούμενος σκεφτόταν ότι η μητέρα του θα του είχε φτιάξει κεφτεδάκια με πατάτες που του αρέσουν. Ύστερα, θα πήγαινε μια βόλτα με τον παππού και ίσως του έπαιρνε και μια σοκολάτα να μοιραστούν στην παιδική χαρά. Ο παππούς βέβαια θα έπαιρνε ένα μικρό κομματάκι γιατί λέει ότι είναι ήδη γεμάτος ζάχαρη. Τον Άκη δε θα τον πείραζε να είναι γεμάτος ζάχαρη σκέφτηκε καθώς έφτανε σπίτι.
Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια μέχρι την πόρτα του σπιτιού ένιωσε ένα μικρό, πολύ μικρό πόνο στο πόδι του. Όπως τότε που ο Μιχάλης, εκείνο το παιδί που κάνει τη δασκάλα να τραβάει τα μαλλιά της και είναι πολύ αστεία όταν το κάνει, είχε τσιμπήσει το μπράτσο του για να του πάρει το καινούριο του μολύβι. Τι να έγινε εκείνο το μολύβι, αναρωτήθηκε και ξέχασε τον πόνο.
Οι μέρες περνούσαν άλλες όμορφες σαν εκείνη τη μέρα που πήγε με το μπαμπά και τη μαμά να δουν τα δελφίνια κι άλλες άσχημες όπως τότε που η γειτόνισσα με τις γάτες δεν του έδωσε τη μπάλα που έπεσε στον κήπο της. Αυτό που δεν άλλαζε όμως ήταν εκείνος ο περίεργος πόνος στο πόδι του, λίγο πιο πάνω από το γόνατο. Ο Άκης νόμιζε ότι το είχε χτυπήσει κάποια στιγμή παίζοντας μπάλα. Βλέπετε όσοι δεν ήξεραν ποδόσφαιρο στη γειτονιά του, φαίνεται προσπαθούσαν να κλωτσήσουν τα πόδια των άλλων αντί για τη μπάλα. Δεν το κατάλαβε ποτέ του ο Άκης το γιατί. Το πιο περίεργο δε, ήταν ότι τις περισσότερες φορές ο πόνος ήταν πιο δυνατός το βράδυ, όταν έπεφτε να κοιμηθεί.
Ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα, καληνύχτισε τους γονείς του και πήγε στο κρεβάτι του. Διάβασε μερικές σελίδες από το βιβλίο με το νεαρό μάγο που αφού μεγάλωσε έπιασε δουλειά στο τσίρκο και έσβησε το φως να κοιμηθεί. Έβλεπε πολλά και περίεργα όνειρα αλλά αυτό που θα έβλεπε απόψε δεν χώραγε στη φαντασία του! Καθώς ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του δίπλα στο μαξιλάρι του ήρθε και στάθηκε ένα μικρό γυαλιστερό καβουράκι. Ο Άκης, αν και είχε δει πολλά καβουράκια στη ζωή του στην παραλία κάτω από το σπίτι στο νησί, δυσκολεύτηκε να καταλάβει τι είναι. Βλέπετε κάτι το σκοτάδι, κάτι το κοστούμι με τη γραβάτα. Ε; Για στάσου! Από πότε τα καβουράκια φοράνε ρούχα; Και τι δουλειά είχε στο μαξιλάρι του Άκη;
Άπλωσε λοιπόν το χέρι του να το πιάσει αλλά δεν τα κατάφερε. «Είναι όνειρο», σκέφτηκε ο Άκης και χαμογέλασε έτοιμος να συνεχίσει τον ύπνο του.
-Ψίτ;
-…
-Ψίτ; Ναι εσύ ο περίεργος που δεν έχεις καν δαγκάνες. Μ’ ακούς;
Ο Άκης γύρισε σαστισμένος! Το καβούρι στον ύπνο του μιλούσε!
-Ναι. Ποιος είσαι και τι κάνεις στο κρεβάτι μου κοστουμαρισμένος;
-Αφενός δεν είμαι στο κρεβάτι σου. Επικοινωνώ μαζί σου μέσα από τα όνειρά σου. Κανονικά είμαι γατζωμένος μέσα στο δεξί σου πόδι. Όσο για το κοστούμι, οι πληροφορίες μου λένε ότι εδώ στη Γη παίρνετε περισσότερο στα σοβαρά όσους φοράνε κοστούμι και γραβάτα.
Έχει δίκιο, σκέφτηκε ο Άκης. Να για παράδειγμα ο διευθυντής στο σχολείο που φοράει πάντα κοστούμι και γραβάτα είναι πάντα σοβαρός. Και όταν μιλάει τον ακούνε όλοι με προσοχή. Ακόμη και η δασκάλα. Μα αυτό σε απασχολεί Άκη; Τι εννοεί γατζωμένος μέσα στο πόδι σου; Και από πού έρχεται αν όχι από τη θάλασσα;
Αυτά τον ρώτησε λοιπόν τον κύριο Καβουράκη κι εκείνος του εξήγησε.
Στην άλλη άκρη του γαλαξία μας, όχι πολύ μακριά από εδώ αν δεν έχει κίνηση και ξέρεις τους σύντομους δρόμους, υπάρχει ένας μικρός πλανήτης με το όνομα (ο άλλος) Ποσειδώνας. Όχι αυτός που είναι εδώ στη γειτονιά μας. Ο άλλος. Γι’ αυτό και λέγεται έτσι. Πολύ μικρός πλανήτης, ακόμη και σε σχέση με τη Γη που δεν είναι και κανένα θηρίο. Ο πλανήτης αυτός είναι καλυμμένος με νερό θαλασσινό και μέσα κατοικούν λογής λογής θαλασσινά ζωάκια. Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κάτι σαν βασιλιάς, είναι ένας κάβουρας που αγαπάει πολύ αυτό που κάνει και είναι έτσι όλοι χαρούμενοι. Ο κ. Καβουράκης είναι γιός του. Πρίγκηπας σα να λέμε. Επειδή η ζωή στον (άλλο) Ποσειδώνα είναι κάπως μονότονη για έναν πρίγκηπα, με όλους τους άλλους κάβουρες να τον υπηρετούν και να τον προσέχουν ο κ. Καβουράκης κάνει συχνά ταξίδια με το μίνι διαστημόπλοιό του.
Όλα πήγαιναν μια χαρά, μέχρι που κατέβηκε στη Γη να δει τις παραλίες μας και να χαιρετήσει κάτι ξαδέρφια του που είχαν έρθει χρόνια πριν μετανάστες να γνωρίσουν τον κόσμο. Το διαστημόπλοιό του φαίνεται να μάζεψε βρώμα από μια παραλία που δεν καθάρισε κανένας και δεν κατάφερνε να απογειωθεί μέχρι το διάστημα. Την τελευταία φορά που δοκίμασε, έπεσε και καρφώθηκε μέσα στο πόδι του Άκη.
-Έτσι που λες Άκη μου. Και τώρα έχω μπλέξει εδώ και δεν μπορώ να φύγω.
-Ναι αλλά εγώ πονάω! Σκέφτομαι μάλιστα να πω στη μαμά να με πάει στο γιατρό. Αν και αυτός συνήθως με κυνηγάει με τα εμβόλια.
-Γι’ αυτό κι εγώ επικοινώνησα μαζί σου Άκη. Πρέπει να πας στο γιατρό για να βολευτούμε και οι δυο.
-Δηλαδή;
-Δηλαδή εσύ θα σταματήσεις να πονάς κι εγώ θα μπορέσω να πάω σπίτι μου. Ίσως δεν ήταν τελικά και τόσο βαρετά…
-Καλά, εμένα θα με κάνει καλά ο γιατρός. Εσύ πως θα πας σπίτι;
-Θυμάμαι από το Πανεπιστήμιο της Ατλαντίδας, όπου σπούδαζα διαστημική της θάλασσας ότι τα ανθρώπινα φάρμακα μπορούν να δουλέψουν ως καύσιμα για το διαστημόπλοιό μου! Οπότε αν πάρεις αρκετά θα μπορέσω να το ξεκινήσω και αν πατήσω αρκετό γκάζι να ξεσφηνώσω από το πόδι σου!
Αφού χαιρετήθηκαν, ο Άκης ξύπνησε και περίμενε μέχρι το πρωί. Σκεφτόταν τι να κάνει. Από τη μια φοβόταν το γιατρό. Όχι τον ίδιο δηλαδή αλλά τις βελόνες του. Δεν είναι ότι πιο ευχάριστο να σε τσιμπάνε με βελόνες! Αν ήταν θα το είχαν και στο λούνα Παρκ! Από την άλλη όμως λυπόταν τον κ. Καβουράκη με το μπλέξιμό του και είχε κουραστεί κι εκείνος να πονάει. Αποφάσισε λοιπόν να πει στη μαμά του να τον πάει στο γιατρό αλλά να μην πει τίποτε για το νέο φίλο του.
Από την άλλη μέρα κιόλας, ο Άκης άρχισε να πηγαίνει στο νοσοκομείο. Είχε πολλές βελόνες και πολλά τσιμπήματα. Από την πρώτη μέρα κιόλας άρχισε να φεύγει ο πολύς πόνος. Ο κ. Καβουράκης ερχόταν κάθε βράδυ, του έλεγε πόσα ακόμη καύσιμα χρειάζεται και για να τον ευχαριστήσει που άντεχε όλες αυτές τις βελόνες και την κούραση από τα φάρμακα του έλεγε ιστορίες από τον πλανήτη του αλλά και από τα ταξίδια του. Για εκείνη τη φορά που ένα περαστικό διαστημόπλοιο έχυσε λάδια στον (άλλο) Ποσειδώνα και τρίβανε με τα σφουγγάρια όλο το βυθό, για τον περίεργο πλανήτη με τα ηφαίστεια όπου συνάντησε κάποτε με ένα τριαντάφυλλο μέσα σε μια γυάλα και τον ρωτούσε μήπως είδε πουθενά κάποιο Πρίγκηπα. Είπε στο τριαντάφυλλο ότι κι εκείνος είναι πρίγκηπας, αλλά εκείνο έψαχνε έναν άλλο πιο μικρό και πιο ξανθό. Ακούστηκε ενδιαφέρον τύπος…
Όταν τα καύσιμα ήταν πια αρκετά ο κ. Καβουράκης χαιρέτησε τον Άκη και ετοιμάστηκε για αναχώρηση. Έλα όμως που δεν υπολόγισε κάτι ακόμα!
-Άκη! Έχουμε πρόβλημα!
-Μα τι λες; Όλα πάνε μια χαρά! Εγώ είμαι καλύτερα, το σκάφος σου είναι σχεδόν γεμάτο καύσιμα, η μαμά θα φτιάξει αύριο κέικ με σοκολάτα!
-Τα μαλλιά σου.
-Τα μαλλιά μου είναι μια χαρά. Τα χτενίζω μόνος μου και μερικές φορές βάζω και ζελέ για να στέκονται όπως του μπαμπά.
-Ναι αλλά… προκαλούν παρεμβολές.
-Παρε..τι;
-Παρεμβολές. Να πώς να σου πω, πως είναι στην τηλεόραση που μερικές φορές δεν πιάνει καλά το κανάλι; Έ απ’ αυτό μόνο που τώρα δεν πιάνει καλά το τιμόνι. Αριστερά πατάω εγώ, δεξιά στρίβει το σκάφος μου.
-Κι όλα αυτά από τα μαλλιά μου;
-Ναι! Τα μαλλιά είναι στους ανθρώπους σαν τις κεραίες!
-Ωραία και τι προτείνεις; Να τα κόψω;
-Βασικά όσο κοντά και να τα κόψεις δεν λύνεται το πρόβλημα. Πρέπει να τα ρίξουμε. Για λίγο! Μέχρι να απογειωθώ και να απομακρυνθώ! Μετά θα ξαναβγούν στ’ ορκίζομαι!
-Μα θα γίνω σαν τον παππού που όταν περνάει κάτω από λάμπα γυαλίζει το κεφάλι του!
-Ναι αλλά εσένα θα είναι για λίγες μέρες μόνο! Άντε ένα δυο μήνες το πολύ. Σε παρακαλώ! Μην με ταλαιπωρείς για τρίχες κατσαρές!
Ο Άκης το σκέφτηκε λίγο και τελικά συμφώνησε. Δεν ήταν δα και τόσο τραγικό! Θα έβαζε τη γιαγιά να του φτιάξει έναν όμορφο σκούφο, ίσως με τα χρώματα της ομάδας του! Δε θα χρειαζόταν και να χτενίζεται, που το βαριόταν λίγο. Ειδικά όταν τον χτένιζε η μαμά ίσως ακόμη και να πονούσε!
Την άλλη μέρα τα μαλλιά του άρχισαν να πέφτουν. Οι γονείς του και οι συγγενείς του τον κοιτούσαν σα να στενοχωριόντουσαν αλλά εκείνος ήξερε το λόγο και ήταν σχεδόν χαρούμενος που όλα πήγαιναν μια χαρά.
Όταν τελικά έπεσαν όλα, ο κ. Καβουράκης ξεκίνησε το ταξίδι του! Ο Άκης σταμάτησε να πηγαίνει στα νοσοκομεία και γύρισε στο σχολείο του, τη μπάλα του, τις βόλτες με το ζαχαρένιο του παππού. Πολλές φορές θυμάται πόσο κουράστηκε για να βοηθήσει το φίλο του αλλά δεν έχει σημασία πια. Περιμένει το καλοκαίρι να πάει στην παραλία κάτω από το σπίτι στο νησί για να μάθει νέα από τα ξαδέρφια του κ. Καβουράκη!

Μικρές στιγμές

2010-11-13T19:46:00.000+02:00

Σήμερα το απόγευμα βγήκα για περπάτημα, λίγο μετά που έπεσε η νύχτα. Στον πεζόδρομο του Χαλανδρίου κοντά, ο οποίος παρεμπιπτόντως μύριζε έντονα ακαθαρσίες, πράγμα εντυπωσιακό αν σκεφτείς ότι τα μαγαζιά μέχρι πριν μερικά λεπτά δούλευαν κανονικά. Μπροστά στα Ζάρα στάθηκα και ακούμπησα στον τοίχο να ξεκουραστώ, στηριζόμενος στην πατερίτσα. Καπέλο δε φορούσα γιατί το μαλλί πονάει όταν είναι οι μέρες του να πέσει, άλλωστε το έχω ξυρίσει. Μια κυρία κοντά στα 55-60 πέρασε μπροστά μου, στάθηκε για μια στιγμή και με κοίταξε στα μάτια. Άνοιξε το στόμα σα να ήθελε κάτι να πει, να ρωτήσει, δεν έβγαλε όμως φωνή. Έστριψε το κεφάλι και προχώρησε. Τότε και μόνο πρόσεξα το αφύσικα κοντό και άβαφο μαλλί της και κατάλαβα ότι ήθελε να πει "Ξέρω".

Κοινωνικά δίκτυα και τουαλέτα

2010-11-11T09:57:00.000+02:00

Πείτε την αλήθεια. Όλοι εμείς με τα smartphones έχουμε μπει στη διαδικασία να τα χρησιμοποιήσουμε στη τουαλέτα. Μήπως όμως πρέπει να επανεξετάσουμε τη χρήση αυτή; Μια έρευνα του Πανεπιστημίου της Χάρσκραπ, στην Καλιφόρνια έρχεται να μας προβληματίσει ως προς την επίδραση της χρήσης του κινητού επί το έργον στην υγεία μας. Αρχικά σε δείγμα 124 κατόχων smartphones το συντριπτικό 86% παραδέχτηκε ότι το έχει χρησιμοποιήσει στη λεκάνη, ενώ το 48% σε μόνιμη βάση. Οι κυριότερες χρήσεις είναι παιχνίδια (52%), κοινωνικά δίκτυα(39%) ενώ μόλις το 8% το χρησιμοποιεί για την πλοήγηση στον Ιστό. Το πρόβλημα είναι ότι σύμφωνα με την έρευνα, και με βάση τα λεγόμενα του καθηγητή Κοινωνικής Πληροφορικής κ. Πούπσερ ότι η χρήση αυτή επιμηκύνει την παραμονή μας στην τουαλέτα κατά 6 λεπτά μ.ο. γεγονός που οδηγεί σε προβλήματα με κυριότερο την παρουσίαση αιμορροΐδων. Σκεφτείτε το λοιπόν διπλά την επόμενη φορά που θα ετοιμαστείτε να διαβάσετε τα tweet των φίλων σας στη λεκάνη!

Με αφορμή τον αέρα

2010-11-10T14:53:00.000+02:00

Με τον αέρα να φυσάει τις δυο τελευταίες μέρες μου έχει κολλήσει στο μυαλό ένα τραγούδι. Με αυτή την αφορμή σκέφτηκα ένα top 5 τραγουδιών με θέμα τον αέρα, στα πρότυπα του #twitter_playlist του αγαπητού @skoukios. Πάμε;

1. Nina Simone - Wild is the Wind

2. Γιάννης Αγγελάκας, Γιώργος Ξυλούρης - Μέσα μου ο αέρας που φυσά

3. Jimi Hendrix - And the wind cries Mary

4. Saxon - Ride like the wind (we all love hair metal)

5. Λιζέτα Καλημέρη - Ήτανε αέρας

Και εξηγούμαι...

2010-11-07T18:13:00.000+02:00

Γραφικός, γκρινιάρης δεν πα να λέτε... Όταν σε μια δημοκρατική διαδικασία, βλέπεις γύρω σου τον κόσμο που έχεις ίση δύναμη, ας πιστεύουν ότι θέλουν, ας ψηφίζουν ότι τους κατέβει, είναι ένα πράγμα που δεν δέχομαι. Φτάνω έξω από την τάξη που ψηφίζω, 15 άτομα ουρά. Με το καπελάκι στο φρεσκοξυρισμένο κεφάλι και τις πατερίτσες είναι εμφανές ότι δεν διασκεδάζω όρθιος. Περιμένω αμήχανα να βρεθεί ΕΝΑΣ που να πει "Ρε παιδιά λίγο στην άκρη να περάσει ο άνθρωπος". Από 15 άτομα, δε βρέθηκε ούτε ένας. Για να μη σχολιάσω τις κλώσσες που καθόντουσαν στις 3 καρέκλες απ' έξω και έκαναν σαν να είμαι αόρατος. Τελικώς έστειλα τον αδερφό στον δικαστικό αντιπρόσωπο, ο οποίος με πέρασε μέσα ενώ οι της ουράς δεν έκαναν καν αρκετά στην άκρη, μήπως και βρεθούν κατά λάθος 1 ή 2 θέσεις πίσω. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έχουν την ίδια εξουσία και δύναμη με μένα; Να τους βράσω.

Εντυπώσεις από μια εμπορική βόλτα

2010-11-04T21:52:00.000+02:00

Χθές πήγα μια βόλτα στο The Mall.
Είδα μια μητέρα να ταΐζει το μικρό μωράκι της με το μπιμπερό. Σκέφτηκα ότι αν ήμουν μωράκι θα εκνευριζόμουν αν με εβγαζαν βόλτα και με τάιζαν στο δρόμο ή έστω σε ένα παγκάκι.
Είδα δύο παππούδες να πίνουν καφεδάκι από τα Starbucks. Φορούσαν το κλασικό μπερέ παππού. Κάποια στιγμή μιλούσαν ταυτόχρονα στο κινητό. Σκέφτηκα ότι μπορεί να μιλούσαν μεταξύ τους. Τους χάρηκα ξέρεις...
Πήγα στο Via Espresso. Πήρα ένα πανέμορφο μπρικάκι espresso Bialetti. Ο κύριος που εργάζεται εκεί ήταν εξυπηρετικότατος, είχαμε μια ευχάριστη κουβέντα, κέρασε και καφεδάκι. Το προτείνω.
Εκνευρίστηκα στα Marks and Spencer, το μόνο μαγαζί που μπήκα μέσα κατά τη διάρκεια της βόλτας μου. Είχαν προσπαθήσει να χωρέσουν όσο γίνεται περισσότερα ρόυχα μέσα στο κατάστημα, δεν ειχαν αφήσει πρακτικά διαδρόμους. Παρατήρησα ότι τα περισσότερα μαγαζιά είναι μη προσβάσιμα για ΑΜΕΑ. Εγώ με τις πατερίτσες ζόρικα χώραγα, πόσο μάλλον ένα αναπηρικό αμαξίδιο. Α και έτσι για να γελάσετε! Στο Golden Hall υπάρχουν θέσεις αναπήρων κόντά στις κυλιόμενες, όπου δεν υπάρχει ασανσέρ. Οι άλλες θέσεις αναπήρων, έχουν δίπλα ασανσέρ αλλά όχι ταμείο για να πληρώσεις το πάρκινγκ. #fail?

Ευτυχία, η υποκειμενική

2010-10-12T15:04:00.000+03:00

Η ζωή χωρίζεται σε περιόδους μεταβλητού μεγέθους και με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Που, πώς, γιατί, για πόσο, με ποιόν, είναι λίγα από τα ερωτήματα που αφορούν την κάθε περίοδο. Ανεξαρτήτως των απαντήσεων μέσα μας στήνεται μια διαμόρφωση αποθήκευσης τους μαζί με τα χαρακτηριστικά τους. Και ενώ οι απαντήσεις στα περισσότερα ερωτήματα είναι σαφείς και αντικειμενικές, το πώς, δηλαδή η ποιότητα της περιόδου αλλάζει ανάλογα με τη ματιά σου όταν κάνεις την ανάκληση. Να, τώρα που έχω μετακομίσει στο ημιυπόγειο του σπιτιού ας πούμε είναι μέρες που αγανακτώ με το χάλι μου, με τις πατερίτσες που κουβαλάω, με την κάλτσα που δεν μπορώ να βάλω. Στιγμές όμως, και όχι παραπάνω, κοιτάζω έξω από το παράθυρο και βλέπω τα γιασεμιά, τους ιβίσκους, τις τριανταφυλλιές, το γάτο να κοιμάται και καταλαβαίνω ότι είναι μια πλευρά του σπιτιού που δεν είχα ποτέ προσέξει. Δεν είναι αρκετή για να με κρατήσει όμως. Μέρες τώρα ετοιμάζομαι να φύγω. Περιμένω να ανακτήσω πλήρως το πόδι, να τελειώσω τις θεραπείες και να επιστρέψω στα Εξάρχεια. Δεν έχω άσχημες αναμνήσεις από εκεί βλέπεις. Καμία. Σαν όλα τα στραβά να μου συνέβησαν απ' όταν ήρθα εδώ πάνω. Αρρώστιες, θάνατοι, ταλαιπωρία, όλα εδώ. Και βλέπω την επιστροφή μου στη Βαλτετσίου σαν κάθαρση. Σαν το σάρκωμα να ήταν το τελευταίο χαρτί της δυστυχίας και ότι τώρα είναι σειρά μου να παίξω. Να πάρω μαζί μου τη Μ. και να ηρεμήσω για ένα εξάμηνο μέχρι να ξαναβρώ τους ρυθμούς μου. Άλλοι λένε μετά την αρρώστια θα κάνω ένα ταξίδι. Εγώ θέλω να πάω σπίτι.

Νέα και ελευθερίες

2010-10-06T21:24:00.000+03:00

Πρώτα τα νέα! Ότι εξετάσεις έκανα ήταν πεντακάθαρες, I am strong as an ox! Απομένουν 4 θεραπείες, οι οποίες ενδεχομένως να γίνουν 3! Έφτασα στην μέγιστη δόση ενός φαρμάκου που με ταλαιπωρούσε πολύ με τη 48ωρη αντλία και την 2η φλέβα, οπότε οι μικρές μου θεραπείες θα κρατάνε πλέον 1 νύχτα και οι μεγάλες κανονικά 5. Τελειώνω και πλέον το νιώθω μέσα μου πιο έντονα από ποτέ. Πρέπει να εντείνω την αποκατάσταση του ποδιού με περισσότερες ασκήσεις.

Στα πιο βαριά τώρα.
Όταν σου λένε ότι έχεις καρκίνο ασπρίζεις. Σε λούζει κρύος ιδρώτας. Φοβάσαι και αν πεις ότι δε φοβάσαι είσαι ψεύτης. Στην πορεία βλέπεις την εξέλιξη των πραγμάτων, αν πάει καλά και βρεις μια σχετική διαύγεια σταματάς να φοβάσαι και ασχολείσαι με άλλα πράγματα και μια πιο φιλοσοφική θεώρηση της κατάστασής σου. Αν εξαιρέσουμε το φρικτό πόνο που περνάς κατά καιρούς, είτε από το ίδιο το σάρκωμα, είτε από το χειρουργείο, είτε από τα ενεσάκια το μεγαλύτερο κακό του καρκίνου για μένα ήταν η έλλειψη επιλογών. Και ζητώ συγγνώμη από όσους περνάνε μια νόσο με κακά προγνωστικά και προσβάλλω με τα προβλήματά μου.
Αφενός στο ιατρικό κομμάτι. Δεν έχεις επιλογές πέρα από το ποιόν γιατρό θα εμπιστευτείς. Ακόμη κι αυτό όμως καθορίζεται σχεδόν αυτόματα. Δεν μπορείς να πεις ότι δε θα κάνεις χημειοθεραπείες ή επέμβαση ή ενεσάκια. Αλλά αυτά εμπίπτουν και στο ποστ περί ηρωισμού.
Στην καθημερινότητα τα πράγματα είναι χειρότερα. Το πρόγραμμά σου διαμορφώνεται από το πρόγραμμα των θεραπειών. Δεν μπορείς να μπεις σε κλειστούς χώρους με πολύ κόσμο γιατί έχεις χαμηλά λευκά. Έπρεπε να περιμένω να ανοίξουν οι θερινοί για να πάω σινεμά και τώρα το έκοψα.
Μικρές απολαύσεις της ζωής, απλές κλασικές δεν μπορείς πια να τις έχεις. Το έχω πει πολλές φορές. Να οδηγήσεις, να καπνίσεις ένα πούρο, να κολυμπήσεις, να πιεις ένα τζίν, να κάνεις έρωτα δεν είναι επιλογές σου. Να πάρεις το αυτοκίνητο ότι ώρα να 'ναι και να πας να πιεις ένα ποτό. Να φοβάσαι τη βροχή μην σε κλείσει στο σπίτι. Ειδικά όταν γύρισα από την Αγγλία και είχα ανάγκη άλλους για τα πιο βασικά πράγματα πήγαινα να τρελαθώ. Και τώρα ακόμη το μπάνιο π.χ. με δυσκολεύει.

ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ! Από το Γενάρη ήταν 9 μήνες γκάστρωμα και μέχρι τις 30/11 που θα τελειώσω είναι ουκ ολίγες ημέρες αλλά τουλάχιστον είναι εκεί. Βλέπω την ημερομηνία στον ορίζοντα και μπορώ πια και προχωράω με το κεφάλι ψηλά. Γιατί τελευταία είχα λυγίσει κάπως.

Ψήφος χωρίς εμπιστοσύνη

2010-10-02T13:11:00.000+03:00

Στο στρατό περνάς το σοκ πρώτη φορά. Βλέπεις γύρω σου νέα παιδιά να πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι το κέντρο του κόσμου και απειλείται από παντού. Βλέπεις άλλους να τους είναι πιο εύκολο να πιστεύουν σε μια οποιαδήποτε ανώτερη δύναμη παρά στη θεωρία του Δαρβίνου. Το χειρότερο, βλέπεις άτομα να λένε ότι τα ΜΑΤ έκαναν καλά που έδερναν συνταξιούχους γιατί α) ήταν η δουλειά τους β) έπρεπε να προστατευθούν. Για λόγους σαν κι αυτούς δεν αισθάνομαι καλά όταν πάω να ψηφίσω. Αισθάνομαι μαλάκας όταν καταλαβαίνω ότι με την ψήφο μου πρέπει να σταθώ απέναντι σε αυτούς, στις γιαγιάδες με τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια, σε αυτούς που πήραν μετάταξη και ο βουλευτής τους πλήρωσε τα εισιτήρια για να πάνε να τον ψηφίσουν, σε εκείνους που περιμένουν μια θέση στο δημόσιο.

Αφυπνιστική εμπειρία

2010-09-28T20:02:00.000+03:00

Έτσι το λέει ο Γιάλομ. Ένας περαστικός καρκίνος είναι κλασικό παράδειγμα. Σε μαθαίνει να ζεις τη ζωή σε επίπεδο πέρα από το καθημερινό. Φιλοσοφείς περισσότερο τα πράγματα. Εκλογές, καβγάδες, παρεξηγήσεις, φίλοι που γίνονται γνωστοί, εργασίες. Μετά την αφυπνιστική σου εμπειρία αρχικά τα παραπάνω σε αφήνουν αδιάφορο αυτομάτως. Έχεις άλλα πιο σημαντικά πράγματα να ασχοληθείς. Μόλις η εμπειρία αρχίσει να σβήνει, να απομακρύνεται, απλώς σκέφτεσαι πια σε δύο βήματα. Αρχικά λειτουργείς όπως παλιά. Εκνευρίζεσαι, στενοχωριέσαι, αγχώνεσαι. Μερικά λεπτά αργότερα όμως σαν αναμνησιακά χτυπάει μέσα σου η εμπειρία. Και όλα σβήνονται πίσω από το σύννεφο που σηκώνει. Στο βιβλίο του ΓΙάλομ μια γυναίκα λέει "Γιατί έπρεπε να μάθω να ζω τώρα που το σώμα μου είναι γεμάτο καρκίνο". Πόσο τυχεροί είμαστε τελικά εμείς που βιώνουμε την εμπειρία και we live to tell the story και να απολαύσουμε τη νέα πραγματικότητα. Αυτή τη νέα ζωή περιμένω γι' αυτό και ανυπομονώ. Ακούω μέσα κραυγές μέσα στο μυαλό μου να φωνάζουν "τελείωνεεε", σαν να εξαρτάται από εμένα. Έχω σχεδιάσει όμορφα πράγματα για το χρόνο που έρχεται. Όχι όλα χρήσιμα ή λογικά, αλλά ποιός τη χέζει πια τη λογική με το συμπάθειο;

Περί θανάτου, μνήμης,

2010-09-24T09:28:00.000+03:00

Να μια νύχτα σαν κι αυτή έρχεται να σβήσει τα περί γαιδάρου και υπομονής. Ξύπνιος από τις 3 με πόνους σε όλους το σώμα από τον αυξητικό παράγοντα, να μην μπορεις να ησυχάσεις ούτε με Lonalgal.
Διαβαζω το "Στον κήπο του Επίκουρου, αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου". Χωρίς ακόμη να μου έχει αγγίξει την ανησυχία περί θανάτου, με οδήγησε σε μια απλή σκέψη που μοιράστηκα και στο twitter. Αφήνοντας κάτω το βιβλίο και πιάνοντας τη συσκευή του κινητού αυθόρμητα θέλησα να καλέσω τον νεκρό παππού μου και σε δεύτερη σκέψη τη μητέρα μου. Τελικώς η έννοια της ανυπαρξίας του εαυτού μας ή ενός αγαπημένου ατόμου ίσως δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή από τον άνθρωπο. Με πόση φυσικότητα έψαξα στις επαφές για 1-2 δεύτερα μέχρι να αναλογιστώ το μάταιο της πράξης...
Λες κι αν τους τα πεις θα αλλάξει κάτι. "Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονούν την πίκρια της ζωής...τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν: θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν." Μαβίλης.
Και θυμήθηκα τη Χάλκη και τα καλοκαίρια εκεί, αλλά και τις άλλες γιορτές στην Πόλη. Ο παππούς πριν τον καθίσει το Πάρκινσον στην καρέκλα, με σιδερωμένα κοστούμια να ανεβοκατεβαίνει στο Πατριαρχείο, φέρνοντας πάντα μια σοκολάτα. Και όλες οι καλές κυρίες του νησιού, κατά τις έξι, λίγο μετά το κάλεσμα του χότζα, έβαζαν τα καλά τους και κατέβαιναν να υποδεχτούν τους συζύγους στη βαπορόσκαλα, να πιούν ένα τσάι στο λιμάνι παρέα με τους γλάρους και το σούρουπο να ανηφορίσουν προς το σπίτι. Το σπίτι συνήθως ξύλινο, ίσως αναπαλαιωμένο, σαν αυτά που βλέπετε στο Κισμέτ, με τη μυρωδιά του παλιού, του ζεστού.

Πριν ένα χρόνο, όταν νόμιζα ότι είμαι καλά είχα γράψει αυτό:

Κάτω από πεύκα μεγαλώσαν οι ψυχές μας
κι εμείς ψηλώσαμε πιο γρήγορα από αυτά.

Γλιστρώντας στη θάλασσα με τις βελόνες
ρουφήξαμε την αύρα απ' το ρετσίνι σαν να ήταν αγριεμένο κύμα.

Και δε σκεφτήκαμε στιγμή ότι το καλοκαίρι θα τελειώσει.
Σε δεκαπέντε χρόνια.
Ότι θα φτάναμε να θυμηθούμε με νοσταλγία τις απλές εκείνες μέρες
που παίζαμε με τις σανίδες στο νησί.

Κάτω από τα πεύκα.

Είχαμε και το χειμώνα πεύκα γύρω μας
μα δεν τα αγγίξαμε ποτέ. Σα να μην ήταν τα ίδια δέντρα,
σαν να μύριζαν πόλη και ξένο.

Και περιμένουμε το χρόνο να κυλήσει για να επιστρέψουμε.
Θα 'ρθει ο καιρός. Αρκεί να κρατήσουμε άκόμα έναν χειμώνα.

Πόσο μέσα έπεσα...

Τικ τακ

2010-09-19T22:34:00.001+03:00

Ξεκίνησα το Φλεβάρη και έλεγα το καλοκαίρι η επέμβαση και από το φθινόπωρο καλά. 8-12 κύκλους κάνεις λένε. Έχω κάνει 9. Ρωτάω πόσους ακόμη; Απ' την Τρίτη περιμένω υπομονετικά να μάθω το μαγικό νούμερο. Να δω πότε θα μπω για τελευταία φορά για χημειοθεραπεία, πότε θα γυρίσει η ζωή μου στους ρυθμούς της. Χωρίς να μετράω λευκά, να κάνω ενεσάκια που με ξαγρυπνούν στους πόνους, με μαλλιά, να έχω πια μόνο την αποκατάσταση του ποδιού σαν να πέρασα ένα ελαφρύ ατύχημα, να λέω ότι έπεσα απ' τη σκάλα. Είμαστε υποχρεωμένοι να σου πούμε, είναι θέμα πρωτοκόλλου και δεν αλλάζει. Έτσι μου είπαν. Και σήμερα; "Υπολόγισε μέχρι Δεκέμβρη". Μετράω από δω, μετράω από εκεί. Λέω άντε να είναι άλλες τρεις. Μετράω τις μέρες, τελειώνω αρχές Νοέμβρη. Που είναι ο ένας μήνας; Ξαφνικά δε το θέμα ακτινοθεραπεία επηρεάζει το θέμα χημειοθεραπεία, κι ας έλεγαν ότι δεν παίζει ρόλο και δεν υπάρχει πίεση χρόνου για να ζητήσουμε άποψη από τους ξένους. Και να εγώ που σήμερα περίμενα να ακούσω 2-3,-4 ένα νούμερο, να βάλω μια ημερομηνία ορόσημο στην κωλοκατάσταση που έχω μπλέξει, όπως είχα πριν την 7/7, πάλι βρέθηκα στο κενό. Και έχω βαρεθεί να ακούω ατάκες του στιλ:
"έφαγες το γάιδαρο, στην ουρά θα κολλήσεις;"
Φάε κι εσύ ένα γάιδαρο και μετά μιλάμε.
"δεν κοιτάς που όλα πάνε μια χαρά;"
Αυτό έλειπε κιόλας. Δε φοβάμαι και γι' αυτό εκνευρίζομαι.
"Ε τώρα για 1 μήνα πάνω ένα κάτω, μετά θα ξεγνοιάσεις".
Δεν είχα έγνοια ποτέ, παρά μόνο τους τελευταίους 7 μήνες. Πλέον κάθε μέρα με βαραίνει. Αισθάνομαι ότι σπατάλησα πολύ χρόνο για κάτι που δεν επέλεξα.

Το να γίνεις καλά είναι το 99% της δουλειάς του γιατρού. Το να νιώθεις καλά είναι το άλλο 1. Και εγώ δε νιώθω καλά.

Ανταπόκριση από το Ιασώ

2010-09-17T21:07:00.000+03:00

Απευθείας ανταπόκριση από Ιασώ αυτή τη φορά. Η θεραπεία κυλά ομαλά όπως πάντα. Περιμένω μέχρι την Κυριακή να γνωρίζω τον ακριβή αιρθμό των θεραπειών που θα χρειαστώ ακόμη και συνεπώς πότε θα ξενοιασω προσωρινώς έστω. Στο κομμάτι του Ιασώ και χάος, μεγάλη πρόοδος. Το φαγητό μου έπαψε να έρχεται στην πλαστική καραβάνα, ενώ πλέον μου λένε τι φαγητό έχει και αναλόγως μπορώ να ζητήσω κάτι άλλο. Καταπληκτική η πατατοσαλάτα σήμερα. Ωστόσο ως σωστός σπασαρχίδας ενημέρωσα τη γιατρό μου ώστε να ζητήσει να καθιερωθεί το ίδιο σύστημα για όλους τους ασθενείς που κάνουν χημειοθεραπείες. Είναι ιδιαίτερη κατάσταση, δεν ξέρω αν διαβάσατε και την επιστολή του κ.Μαμαλάκη, αλλά πραγματικά μπορεί να σε ενοχλούν τα πιο περίεργα πράγματα, οι πιο απλές οσμές.
Μου ζήτησαν να βγάλω ένα μενού με φαγητά για να προτείνουν, ωστόσο καταλαβαίνω ότι στον κάθε ασθενή είναι διαφορετικά αυτά που τον ενοχλούν γιατί λειτουργούν αναμνησιακά. Εμένα π.χ. με ενοχλεί πλέον η μυρωδιά του κάρυ και της μπριζόλας στο τηγάνι, γιατί τα έφαγα 2 φορές γυρνώντας από θεραπείες. Να τώρα τα σκέφτηκα και αηδίασα.
Κι αυτό δεν είναι τίποτα. Ακούω για άτομα που τους έρχεται ναυτία απλώς περνώντας έξω από το Ιασώ... Καλά είμαι λοιπόν.

Προς φίλους οδηγούς

2010-09-11T13:28:00.001+03:00

Οδηγώ από το 2005. Δεν έχω παρκάρει ποτέ, μα ποτέ μου παράνομα. Έλεγα πάντα ότι δεν θέλω να δυσκολέψω τη ζωή κανενός. Εδώ και δύο μήνες είμαι με πατερίτσες. Η κυκλοφορία μου στο δρόμο είναι ένας δρόμος μετ' εμποδίων. Σα να μη φτάνουν οι κακοτεχνίες, οι λακούβες, η γλίτσα, τα σπασμένα πεζοδρόμια, έχω και τους οδηγούς. Στην καλύτερη περίπτωση παρκάρουν στις γωνίες μπροστά στις ράμπες αναπήρων. Στη χειρότερη παρκάρουν κάθετα επάνω στο πεζοδρόμιο. Υπάρχουν δε σημεία στα οποία μονίμως υπάρχουν αμάξια παρακαρισμένα παράνομα. Μπροστά στον κινηματογράφο Αβάνα στο Χαλάνδρι π.χ., παρκάρει πάντα το ίδιο αμάξι από το απόγευμα και μετά. Και οι Δελτάδες πίνουν τον καφέ τους δίπλα στο Γρηγόρη. Αυτός ο διαχωρισμός τροχαίας και αστυνομίας είναι κάτι που δεν κατάλαβα ποτε... Παρανομία δεν είναι ούτως ή άλλως;
Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ, αν περνώντας από το πεζοδρόμιο -όσο απομένει- γδαρω το αμάξι με την πατερίτσα ή "σκοντάψω" πάνω στο καπώ του, φταίω; Οφείλω να τον αποζημιώσω;
Μακάρι να μη βρεθείτε στη θέση μου αγαπητοί οδηγοί.

Περι ηρωισμού

2010-09-09T20:53:00.000+03:00

Με αφορμή 2 tweets αυτές τις μέρες, μπήκα στον προβληματισμό του τι είναι ήρωας. Στη δική μου θεώρηση, ήρωας είναι εκείνος που σε μια κρίσιμη κατάσταση επιλέγει να φερθει ηρωικά, δεν δειλιάζει αλλά μένει και παλεύει. Δείχνει έτσι τη γενναιότητα του που τον διαχωρίζει από τους άλλους. Κάποιος είχε πει ότι ήρωας δεν είναι εκείνος που δεν δειλιάζει, αλλά εκείνος που δειλιάζει πέντε λεπτά αργότερα από τους υπόλοιπους.
Στη δική μου περίπτωση δε νομίζω ότι είναι θέμα ηρωισμού. Δεν επέλεξα να πολεμήσω με έναν καρκίνο. Πολεμάω γιατί δεν έχω άλλη επιλογή. Αν σου πουν ότι έχεις μια οποιαδήποτε επιλογή ή το να πεθάνεις δεν χρειάζεται να είσαι ήρωας για να επιλέξεις την άλλη. Απλή λογική θέλει.
Ίσως πρέπει να έχεις βρεθεί στη θέση μου για να καταλάβεις την ψυχολογία μου. Ίσως απ΄έξω να φαίνομαι σαν ένα άτομο που έχει ένα δύσκολο αγώνα και συνεχίζει να γελάει και να χαζολογάει ανέμελα στο twitter. Μα δεν είναι έτσι. Απλώς δεν έχω επιλογές. Και αυτό από μόνο του μου έχει στοιχίσει πολύ.
Σου λένε χημειοθεραπείες, επέμβαση, πατερίτσες, πάλι χημειοθεραπείες, φυσιοθεραπείες, όχι θάλασσα, όχι πούρο, όχι αλκοολ, όχι χαμηλές καρέκλες, όχι... Όλες οι επιλογές σου είναι κομμένες. Ακολουθείς γραμμικά αυτό που πρέπει γιατί μόνο έτσι θα είσαι εδώ σε 5 χρόνια.

Μας δουλεύει η Digea?

2010-09-09T08:50:00.000+03:00

Με αφορμή την έναρξη εκπομπής των νέων καναλιών από την Αίγινα, έστειλα ένα mail στη Digea για να ρωτήσω πότε θα προστεθούν και στον Υμηττό. Συγκεκριμένα:

" Προσθτέθηκαν χθες νεα κανάλια τα οποία εκπέμπονται από Αίγινα. Εμείς που πιάνουμε από Υμηττό πότε θα τα απολαύσουμε; "

Δυο μέρες μετά πήρα την παρακάτω απάντηση:
"Αγαπητέ κύριε Λαλά, καλησπέρα σας.
Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για το ενδιαφέρον σας.

Σχετικά με το ερώτημα που μας θέσατε σας ενημερώνουμε ότι οι τηλεοπτικοί σταθμοί περιφερειακής εμβέλειας (0-6 TV, ATTICA TV, EXTRA CHANNEL-3, HIGH TV, MAD TV, MTV GREECE, NICKELODEON και SPORT TV) με βάση το νομικό πλαίσιο εκπέμπονται ψηφιακά μέσω της Digea μόνο από το κέντρο εκπομπής της Αίγινας.
Η συχνότητα και το κέντρο εκπομπής περιγράφονται στις σχετικές για τον κάθε τηλεοπτικό σταθμό αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ), ενώ οι τεχνικές παράμετροι της ψηφιακής εκπομπής (συντεταγμένες, υψόμετρο, ισχύς εκπομπής) προδιαγράφονται στο άρθρο 14, του Νόμου 3592/2007, σε συνδυασμό με την Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) 21161/2008.

Σας γνωρίζουμε ότι στο site μας www.digea.gr, στην κατηγορία «Είμαι Ιδιώτης», υπάρχει ενότητα «Συχνές Ερωτήσεις», η οποία εμπλουτίζεται συνεχώς και μπορείτε να ανατρέξετε για περισσότερες πληροφορίες. "

Λέω εγώ είμαι βλάκας, και πάω στο FAQ. Εκεί αναφέρεται ότι συνιστάται να στρίψεις την κεραία προς Αίγινα για να τα πιάσεις. Εφόσον εκπέμπονται ΜΟΝΟ από Αίγινα γιατί συνιστάται; Είναι υποχρεωτικό και παράλογο εάν μένεις στο Γέρακα γιατί έχεις ένα βουνό στη μέση.

Είναι απαράδεκτη η στάση της εταιρίας και δημοσιουπαλληλική η απάντησή τους.

Το βάρος μιας γραμμής.

2010-09-07T12:02:00.003+03:00

4 deep tension ράμματα και 60 clips. Τόσα χρειάστηκαν εξωτερικά για να κλείσει το χειρουργείο στο πόδι μου. Παραμέσα δεν ξέρω τι έγινε. Είδα μόνο την απόδειξη με τα ανταλλακτικά και ξέρω ότι κουβαλάω πλέον ένα κομμάτι μέταλλο. Η γραμμή ωστόσο που ξεκινά από τη μέση και φτάνει λίγο πάνω από το γόνατο είναι πιο βαριά από το τιτάνιο. Να, είναι που πρώτη φορά με την αρρώστια αυτή κατάλαβα τη φθαρτότητα του ανθρώπου. Την προσωρινότητα των πάντων. Και η γραμμή αυτή θα μείνει μέχρι να σβήσω για να κάνει μια σημαντική δουλειά, εξίσου με εκείνη του μετάλλου. Να με στηρίζει.
Σε κάθε κρίσιμη μέρα της ζωής μου από εδώ και εμπρός, πριν από μια συνεντευξη για δουλειά, πριν από μια παρουσίαση, θα αρκεί μια ματιά στον καθρέφτη βγαίνοντας από το μπάνιο για να θυμηθώ ότι τίποτα δεν έχει σημασία στην πραγματικότητα. Να μου θυμίζει ότι στη ζωή μου έφτασα κοντά στο να χαθώ -αν ειχε κανει μετάσταση ο Ewing, θα ειχα 20% πιθανότητα να ζήσω-, ότι πέρασα 1 χρόνο με πόνο που δε φανταζόμουν οτι υπάρχει, ότι σπατάλησα ώρες και μέρες σε κρεβάτια νοσοκομείων.
Ο χρόνος σε κάνει βλέπεις να τα ξεχνάς όλα αυτά. Παρασύρεσαι πάλι στην καθημερινότητα. Η γραμμή όμως θα είναι εκεί, σα λάφυρο, να σου θυμίζει γιατί είσαι ακόμα εδώ στα αλήθεια. Και δεν είναι άλλο από το να ζεις.

Ιασω και χάος.

2010-08-30T14:17:00.002+03:00

Να 'μαι πάλι στο Ιασώ. Μου έφεραν το βραχιολάκι με τα στοιχεία μου το οποίο ευγενικα δεν φορεσα αλλα αφησα δίπλα μου, σε περιπτωση που χρειαστει να παω για καποια εξεταση να το βαλω. Ερχεται η διευθυνουσα λοιπον με υφακι και λεει οτι ειναι στις υποχρεωσεις του νοσηλευομενου για την ασφαλεια του να το φοραει. Και παλι της λεω οτι καταλαβαινω τη χρηση του αλλα δεν το θελω. Επιμενει. Της απαντω λοιπον οτι αντι να ασχολειται με το γελοιο βραχιολακι της ας κοιταξει να φτιαξει ενα μπανιο που να χωραει μεσα ενα αναπηρικο καροτσι ή ενας ανθρωπος με πατεριτσες! Απανταει: Δεν μπορω να ριξω τα ντουβαρια τωρα κυριε, ενω εσεις μπορειτε να βαλετε το βραχιολακι. Δεν εχετε διαθεση για συζητηση, οποτε δεν σας πιεζω. Και φευγει.
Σε λιγο την ξαναφωναζω. Και της θυμιζω οτι για 700 ευρω υπαρχουν ενα σωρο πραγματα που θα πρεπει να προστεθουν στο ξενοδοχειακο κομματι του νοσοκομειου. Της ανεφερα το πετσοκομμενο ενσυρματο ιντερνετ (προσπαθω να κατεβασω ενα pdf και δεν παιζει γτ ειναι πάνω απο 15μβ), την προσθηκη π.χ. νοβα, το νερο της βρυσης (οι εγγλεζοι εφερναν το πανακριβο εμφιαλωμενο τους καθε πρωι), την βρωμερη τους καραβανα, το γεγονος οτι απο την τελευταια μας συζητηση (δες παλαιοτερο ποστ) δεν αλλαξε τιποτα στο μενου/μαγειρικη αλλά ο σεφ ειπε να μου φτιαχνει προσωπικα οτι ζητησω. Της ειπα οτι το θεμα ειναι να φτιαξει το νοσοκομειο και οχι να βολεψει εμενα. Και τοτε ηρθε ο παρακατω διαλογος:
-Έλληνας δεν είστε;
-Όχι.
-Από που είστε;
-Είμαι πολίτης του κόσμου και περιμενω τις ίδιες υπηρεσίες παντού.
Μετά από αυτό έφυγε. Δηλαδή επειδή είμαι Έλληνας πρέπει να είμαι και μαλάκας;

Θέμα νοοτροπίας ή ιδιοτροπίας;

2010-08-28T23:20:00.002+03:00

Τις τελευταίες μέρες άρχισα σιγά σιγά να βγαίνω έξω. Με αρκετή ταλαιπωρία των δικών μου ανθρώπων αλλά και δική μου, σέρνομαι στις πατερίτσες μου με αρκετή επιτυχία. Μέχρι και σινεμά πήγα.
Απόψε πήγα σε μια ταβέρνα κλασική σε μια πλατεία. Καλοκαιρινό τοπίο. Στο διπλανό μεγάλο τραπέζι 2 φαμίλιες με τα παιδιά τους. Τα παιδιά κλασικά φασαριόζικα, να σπρώχνουν τις καρέκλες και να φωνάζουν.
-Θέλω παγωτό.
-Να φάει το φαγητό του πρώτα ο Κωστάκης γιατί θα ζηλέψει.
-Ναι αλλά εγώ θέλω τωρααααα.
Υποφερτά. Μετά άρχισαν να γαυγίζουν μεταξύ τους και ο πατέρας τα κοιτούσε με θαυμασμό. Ο άλλος πατέρας λέει -Σε παρακαλώ παιδί μου, μη φωνάζεις ενοχλεις τον κόσμο.
Ο περήφανος λεει -Δεν πειράζει, ας ενοχλήσουμε και λίγο δεν είναι κακό.

Κάφρε πατέρα που δε σε πειράζει αν το παιδί σου γαυγίζει, που αυριο μεθαυριο θα το στείλεις στο ΤΕΙ Κοζάνης με 0.9, που θα το στείλεις να υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις για να πάρει μόρια για να ξύνεται σε ένα γκισέ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ! Γιατί ένας καρκινοπαθής που παρά τον πόνο του, τα χάπια του, τις πατερίτσες του βρίσκει τις δυνάμεις να βγει έξω δεν το κάνει για να ακούει το παιδί σου που κι αυτό δε φταίει που εσυ είσαι ένα ζώον και μισό.
Αυτά. Τα είπα, ξεθύμανα. Καληνύχτα.

Καλοκαιρινή ραστώνη

2010-08-21T17:18:00.002+03:00

Βγήκα σήμερα μετά την 2η μετεγχειρητική μου χημειοθεραπεία. Κύλησε ομαλά όπως πάντα, το μαλλί με εγκατέλειψε οπως πάντα, θέλω 2 μερούλες να συνέλθω όπως πάντα.
Πρέπει σιγά σιγά να βάλω μπρος τη διπλωματική. Να βάλω το κεφάλι μου να σκεφτεί για κάτι παραγωγικότερο από το Wii, το βραδινό φαγητό, τις σειρές. Έτσι ίσως νιώσω πάλι ότι έχω μια φυσιολογική ζωή. Βέβαια δεν είναι εύκολο. Αφενός έχω ψιλοχάσει την επαφή με το αντικείμενο και θα πρέπει να το πιάσω από την αρχή και αφετέρου δεν μπορώ να συγκεντρωθώ εύκολα. Στα δέκα λεπτά μελέτης αρχίζω να δυσανασχετώ. Αδυνατώ να πιέσω τον εαυτό μου να συνεχίσει. Ίσως χρειαστώ μια αναβολή τελικά.
Κατά τα άλλα όλα καλά.

2010-08-09T09:47:00.002+03:00

Τους λέω ότι δεν είμαι καλά. Όταν τους ρωτάνε πως παω να λένε χάλια. Δεν είμαι καλά! Τι κι αν βγάλαμε τον όγκο, τι κι αν κάνουμε προληπτικές και μόνο θεραπείες. Συζητάνε και για ακτινοθεραπείες. Περπατάω (lol) με τις πατερίτσες, δεν οδηγώ, δεν μπορω να πάω θάλασσα, δεν μπορώ να πάω για καφέ γιατί δεν ξέρω αν θα βρω αρκετά ψηλή καρέκλα για να καθίσω. Και όταν λένε σε 6 μήνες θα μπορείς να τα κάνεις όλα, απαντώ ότι μπορούσα και πριν 1 χρόνο. Δεν το είχα ανάγκη αυτό. Τρελαίνομαι όταν θέλω 10 λεπτά για να φτάσω στη γωνία. Δε βρίσκω το λόγο να σηκωθώ από το κρεβάτι...

Συγκρίσεις

2010-08-03T11:16:00.002+03:00

Όταν πήγα από το Αττικό στο Ιασώ ένιωσα ότι η διαφορά ήταν τεράστια. Σε κάθε επίπεδο, από εξυπηρέτηση νοσηλευτικού προσωπικού μέχρι καθαριότητα και φαγητό. Το ίδιο έπαθα όταν από το Ιασώ πήγα στο φτηνότερο παρακαλώ Clementine Churchill. Ιδιαίτερα στο κομμάτι του φαγητού, που όπως καταλαβαίνετε από προηγούμενα ποστ με ενδιαφέρει αρκετά, η διαφορά ήταν στο ταΐζω άνθρωπο με το ταΐζω γουρούνια. Κάθε πρωί μαζί με τις ζεστές φρυγανιές, τσάι, βούτυρα, μαρμελάδες ερχόταν και ένας κατάλογος με τα πιάτα ημέρας. Ενδεικτικά: σολωμός ποσέ με λευκή σως με εστραγκόν, ψητή πάπια με πουρέ σελινόριζας, φιλέτο γαλοπούλας με cranberry sauce, λαζάνια, τορτελίνια με ρικότα και σως τυριών, παέγια, αρνάκι tandoori. κάθε πιάτο μπορούσε να συνοδευτεί από new potatoes, roast potatoes, mashed potatoes, chips, steamed basmati rice, green beans, broccoli, carrots, cauliflower. Πέρα της τηγανιτής πατάτας όλα τα άλλα ήταν φρέσκα προιόντα. Κάθε μέρα υπήρχε επιπλέον φρέσκια φρουτοσαλάτα, γλυκό, παγωτά αλλά και ορεκτικά όπως χουμους ή καπνιστό σολωμό. Ο σεφ είχε αστέρι μισελέν.
Τους έλεγες τι ώρα θέλεις το φαγητό σου και ερχόταν σε δίσκο εστιατορίου, με τα ζεστά πιάτα καλυμμένα με μεταλλικό καπάκι και τα κρύα με διαφανή ζελατίνα.
Επιστρέφοντας στο Ιασώ, με την αναμνησιακή ναυτία -μη σας τύχει-, μου φέρνουν τον πλαστικό κλεισμένο δίσκο ο οποίος ανοίγει και πέρα από τη βρωμερή μυρωδιά του κατεψυγμένου κρεμμυδιού, βλέπω ένα πιάτο μπάμιες και μια χοιρινή μπριζόλα βρασμένη και μετά ψημένη για 2-3 λεπτά να πάρει χρώμα. Ακολούθησαν κατεψυγμένο τηγανητό σνίτσελ με πουρε σκόνη, χοιρινά φιλετάκια ομοίως βρασμένα και ψημένα. Μόνο μια κρέπα με ανθότυρο έσωσε κάπως την κατάσταση. Έδειξα στη γιατρό και φίλη μου, μια φώτο από ένα δείπνο στο Λονδίνο με σολωμό ποσέ, γαρίδες κοκτέιλ και μους φράουλας. Με τα πολλά, εχθες ήρθε στο δωμάτιο η διευθύνουσα με τον σεφ να τους πω τις προτάσεις μου για βελτίωση. Τελικώς αντί να ακούσουν τα όσα είχα να μεταφέρω, αρκέστηκαν στο "Όποτε έρχεσαι θα ζητάς από το πρωι τι φαι θες και εγω θα στο φτιάχνω". Όσο κι αν επεμεινα ότι το ζήτημα δεν είναι αυτό αλλά η βελτίωση της ποιότητας των υπηρεσιών για όλους τους ασθενείς, δεν νομίζω ότι νοιάστηκαν και πολύ. Έμειναν στο ότι ένας πελάτης την είδε Μποτρίνι. "Αυτό είναι σκατά"! Θα αρχίσω λοιπόν να ζητάω πουρέ από φρέσκες πατάτες και μπριζόλα ψημένη εξ' αρχής στη σχάρα, και να στέλνω πίσω τους πλαστικούς στρατιωτικούς τους δίσκους.

Ενημέρωση

2010-08-03T11:09:00.002+03:00

Λοιπόοον! Μετά τις 4 χημειοθεραπείες, έκανα μια βόλτα στο Λονδίνο, όπου ο φανταστικός Mr. Cannon μου έβγαλε τον όγκο και τον αντικατέστησε με πρώτης ποιότητος ανταλλακτικά. Μαζί του έφυγαν και λίγοι μυς οπότε τώρα παιδεύομαι λίγο με πόνο, φυσικοθεραπείες, πατερίτσες. Το μενού έχει ακόμη μερικές χημειοθεραπείες (7-8 έκανα ήδη 1) και ίσως και ακτινοθεραπεία, αλλά θα δουμε...
Στο Λονδίνο δεν είχα ξαναπάει, από το λίγο που το είδα όμως πρέπει να είναι μια ωραία πόλη για να ζει κανείς. Πολυπολιτισμική πόλη με υπέροχο καιρό και κτίρια.
Έχουμε ακόμα δρόμο, με άλλη ψυχολογία πλέον...

Κοκορίκο

2010-06-19T17:51:00.002+03:00

Στη Μεσογείων είχε παλιά ένα La Pasteria, στο ύψος του Χολαργού. Μετά έγινε Il Gallo Nero. Ο μαύρος κόκκορας. Ένα τίμιο ιταλικό εστιατόριο με κλασική καρμπονάρα, σπαγγέτι με σολωμό και λεμόνι, κεφτεδάκια σε μέγεθος ρεβυθιού με σπαγγέτι. Ωραίο φαγητό και καλές τιμές. Είχαμε πάει αρκετές φορές, σε ευχάριστες και δυσάρεστες φάσεις, σίγουρα σε κάποια επέτειο. Είχα αναμνήσεις από αυτό το εστιατόριο! Μια φορά είχα κλειδωθεί στην τουαλέτα, στον επάνω όροφο, και δεν με άκουγε κανεις! Ωραία. Γελάσατε. Το μαγαζί έκλεισε τον περασμένο χειμώνα. Και το δωμάτιό μου στο Ιασώ κοιτάζει την σκονισμένη του ταμπέλα, και συναγωνιζόμαστε σε μαυρίλα και απογοήτευση για το που είμαστε σήμερα εγώ και ο μαύρος κόκκορας. Απλώς εγώ μέσα μου ξέρω ότι ένα πρωι θα σηκωθώ γερά στα πόδια μου και θα κακκαρίσω δυνατά να ξυπνήσω όσους μπορώ...

Είναι ώρες που χάνω το κέφι μου.

2010-05-15T11:34:00.001+03:00

Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, will I go

Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired

There's a ghost on the horizon
When I go to bed
How can I fall asleep at night
How will I rest my head

Oh I'm scared of the middle place
Between light and nowhere
I don't want to be the one
Left in there, left in there

There's a man on the horizon
Wish that I'd go to bed
If I fall to his feet tonight
Will allow rest my head

So here's hoping I will not drown
Or paralyze in light
And godsend I don't want to go
To the seal's watershed

Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, Will I go

Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired

Παράδειγμα 2ο

2010-05-10T21:52:00.003+03:00

Όταν έμενα στα Εξάρχεια, πολλές φορές ξεκινούσα από το σπίτι και περπατούσα είτε μέχρι το Θησείο είτε μέχρι το Ζάππειο, από κέντρο ή Κολωνάκι. Απ' όταν μετακομίσαμε, πολλές φορές κατεβαίνω στο κέντρο και κάνω τις ίδιες διαδρομές, πάντα με το κορίτσι μου αγκαλιά. Είναι κι αυτό για μένα μια από τις χαρές της ζωής. Ένας βραδινός περίπατος στη σκασμένη από τη ζέστη καλοκαιρινή Αθήνα, στάση για μπύρα στα μισά, βιτρίνες, κόσμος να πηγαινοέρχεται. Χάζι στην τελική. Ακόμα και ο αέρας που μπαίνει από το παράθυρο του αυτοκινήτου όπως φεύγεις από το κέντρο και ανεβαίνεις είναι μια στιγμή ευτυχίας.

Τα κυκλικά ερείπια

2010-05-10T00:00:00.003+03:00

Πριν μερικά χρόνια κουβάλαγα στις διακοπές ένα βιβλίο-τούβλο. Χόρχε Λουις Μπόρχες, Άπαντα Πεζά. Δεν το είχα διαβάσει όλο. Ένα διήγημα ωστόσο μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Μου είχε ανοίξει το μυαλό σαν να κοιτάζα ένα πίνακα του Escher.

Το κείμενο λέγεται The Circular ruins, και είναι διαθέσιμο εδώ. Αφιερώστε λίγο χρόνο να πλάσετε την εικόνα των όσων διαβάζετε.

2010-05-04T13:31:00.001+03:00

τελικα παρασκευη θα βγω απο εδω μεσα. θα σαλταρω

ΕΦυγααα

2010-05-02T07:47:00.001+03:00

Τελικά μετά από σύντομη αναβολή ξεκινάω τώρα για Ιασώ. Τα λέμε από Τετάρτη-Πέμπτη.

Διακοπές

2010-04-27T23:00:00.001+03:00

Από αυριο θα ειμαι σε διακοπές στο Ιασώ. Θα επιστρέψω από κυριακή-δευτέρα. Αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα.

Tajabone

2010-04-26T17:00:00.000+03:00

Το έψαχνα καιρό και τώρα το μοιράζομαι...

Παράδειγμα πρώτο

2010-04-25T10:02:00.003+03:00

Μου αρέσει πολύ η οδήγηση. Και δεν εννοώ να τρέχω ή να κάνω επικίνδυνα πράγματα αλλά απλώς να μπαίνω στο αυτοκίνητο και να οδηγώ ακόμα και άσκοπα. Ειδικά με τη Μ δίπλα μου. Έτσι, πολλές Κύριακές ξεκινώντας το πρωί κάναμε μίνι εκδρομές συνήθως προς την αγαπημένη μου θάλασσα, περπατούσαμε στην παραλία και μετά από ένα ουζάκι επιστρέφαμε αργά το απόγευμα ανανεωμένοι σαν να λείπαμε χρόνια. Παλαιά Φώκαια, Λίμνη Ηραίου, Νέα Αρτάκη βότσαλα που με έχουν κατα καιρούς ηρεμήσει.

Δεν ειναι απλό

2010-04-21T14:39:00.002+03:00

Ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Μου έχουν πει ότι έχω σάρκωμα Ewing. Όγκο. Καρκίνο. Το πήρα χαμπάρι νωρίς γιατί είχα την τύχη να πιέσω το πόδι λίγο παραπάνω και να κάνει φλεγμονή. Συνήθως το παίρνεις χαμπάρι όταν πας να σηκωθείς και σπάει το κόκκαλο. Μου έχουν πει να μην ανησυχώ. Ανήκω στην κατηγορία ασθενών με υψηλή πιθανότητα μόνιμης ίασης. Κατά >90% όταν τελειώσω θα έχω καθαρίσει μια και καλή. Ταλαιπωρούμαι. Αρκετά. Χημειοθεραπείες μέχρι τον Ιούνιο, απομόνωση για να μην αρρωστήσω, τρυπήματα κάθε μέρα, επέμβαση, και μετά βλέπουμε τι άλλο. Και με όλα αυτά πρέπει να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που δεν έχει κάνει μεταστάσεις, που το κατάλαβα εγκαίρως, που τελικά θα καθαρίσω.
Όπως και να έχει τελευταία έχω προσέξει 2 πράγματα που μάλλον έχουν όλοι όσοι έχουν καρκίνο. Τα πρωινά που ξυπνάω, πριν κινηθώ, πριν κοιταχτώ στον καθρέφτη σκέφτομαι ότι είδα ένα περίεργο όνειρο, ότι έχω λέει καρκίνο. Σχεδόν κάθε πρωί το συνειδητοποιώ από την αρχή. Μέσα στην ημέρα από την άλλη μελαγχολώ. Δεν υπήρξα ποτέ δραστήριο άτομο και οι φίλοι μου το ξέρουν. Έκανα πάντα τα ίδια πράγματα και συνήθως με τον ίδιο τρόπο. Με έκαναν ευτυχισμένο όμως. Απίστευτα ευτυχισμένο. Θα προσπαθήσω με επόμενα ποστ και φωτογραφίες να εξηγήσω τι εννοώ. Απλώς να θυμάστε ότι, οι καθημερινές δραστηριότητες σας είναι τελικά η ζωή σας και πρέπει να την απολαμβάνετε. Δεν είναι ποτέ άσχημη, όσο στραβά κι αν φαίνεται να πηγαίνει.

Απορία

2010-04-14T14:27:00.002+03:00

Θα μου πεις τοσο καιρό δεν το σκέφτηκες... Ειδα στην τηλεόραση ότι η αστυνομία έχει τους διαλογους απο τις συνομιλιες των φερομενων ως τρομοκράτες. Τους οποιους πηρε με εισαγγελικη παρεμβαση υποθετω και αρση απορρητου. Και ενω καταλαβαινω το να κρατανε οι εταιρειες καταλογο με τις κλησεις δεν καταλαβαινω γιατι μπορει να ειχαν και μαγνητοφωνημενο το περιεχομενο τους. Δηλαδη εχουν ολα μας τα τηλεφωνηματα σε αρχειο; Και εμεις υπογραψαμε καπου για αυτο;

Δεν την παλευω

2010-04-07T14:56:00.002+03:00

α)Εχω χαμηλα λευκα. Θα κανω ενεσουλα για αυτο.
β) Ισως κανω περισσότερες θεραπειες.
γ) Η επέμβαση θα γινει μαλλον στο Λονδίνο.
Μετα την επέμβαση θα κανω κι αλλες θεραπειες...

Και μετα από αυτά τακτικές εξετάσεις, ανα τρίμηνο ίσως, και καθε φορα να περιμενεις να δεις αν θα αρχισεις απο την αρχη. Αντιπαλευόν κανείς;

Ανακάλυψη

2010-04-02T10:12:00.002+03:00

Η μουσική από τις σειρές 10η εντολή, Κόκκινος κύκλος, 3ος νόμος είναι πολύ ψαγμένη τελικά. Πέρα από ατμοσφαιρική και ωραία είναι και αρκετά δυσεύρετη! Ενδεικτικά:
Midnight Choir, Walkabouts, The black heart procession, 16 Horsepower, και από πιο mainstream Anathema, Madrugada...

Moloch goes forth

2010-03-27T09:14:00.000+02:00

Yay!

Scenes from a chemotherapy

2010-03-09T13:10:00.003+02:00

Η χημειοθεραπεία ως διαδικασία είναι απλή. Απλά αλλάζεις μπουκαλάκια με πολύχρωμους ορούς. Μετά για μερικες μέρες νομίζεις ότι είσαι σε καράβι. Ειδικά μετά το φαγητό είναι σαν να σε ξεχάσανε στη μπαλαρίνα του λούνα πάρκ. για το μαλλί δεν το συζητώ! εγκαταλείπει σαν ποντικια το πλοιο που βουλιάζει...

2010-02-04T19:00:00.001+02:00

So when do I get to sing "My Way"
When do I get to feel like Sinatra felt
When do I get to sing "My Way"

2010-02-02T19:05:00.001+02:00

Μετα απο πολλες πολλες εξετασεις καθε ειδους σημερα ειμαι στο Αττικο και αυριο θα κανω βιοψια στο κωλοποδαρο.

LOLOLOLOLOLOLOLOLOLOLOL

2010-01-12T12:37:00.001+02:00

Watch this. All of it.

2010-01-09T09:43:00.000+02:00

http://www.youtube.com/view_play_list?p=DD5946D6AB6E231C

Ταινίες

2010-01-08T09:29:00.002+02:00

Η τροχαντερίτις θέλει ανάπαυση σε επίπεδο κρεβατιού σχεδόν.
Οπότε χτες μόνο είδα 3 ταινίες :)

Jennifer's Body - Μετριότατο. Μόνο η Fox σώζει κάπως την κατάσταση.
Law Abiding citizen - πολύ δυνατό σεναριακά και γενικότερα σε ερμηνείες ΑΛΛΑ τι ξενέρωτο φινάλε ήταν αυτό! Ίσως βλέπω όντως πολλά Dexter και δεν μπορώ τα ελαφρά...
Zombieland - Πολλά LOL! Κάτι σε στύλ Shaun of the Dead, στο οποίο κάνει πέρασμα μέχρι και ο... δε λέω, δείτε τη.

Σήμερα έχει
Armoured
The Lovely Bones
και ίσως και τον Πολίτη Κέην.

Newsletter - Encyclopaedia of Orthopedics

2010-01-07T14:08:00.001+02:00

Trochanteritis bursitis.

:D:D:D

Η ζωή...

2009-12-20T16:00:00.002+02:00

Θα 'ρθει καιρός
που θ' αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία
θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις
εσύ είσαι η ελπίδα
Άκου, θα 'ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ' έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα 'μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα' ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
...παρ' όλα αυτά Μαρία

K. Γώγου

Σκατά

2009-12-14T12:26:00.000+02:00

Αφού δεν βγάζω άκρη και πονάω ακόμα, σήμερα θα πάω σε νευροχειρουργό να μου πει κι εκείνος καμια ιδέα...

Papa's got a brand new dog :D

2009-11-30T10:29:00.002+02:00

Από το adespoto.gr βρήκα αυτόν το μικρούλη!

2009-11-19T16:49:00.001+02:00

8.92

2009-10-22T15:02:00.005+03:00

Δεν ρώτησαν τόσα χρόνια τους Εξαρχειώτες αν θέλουν την αστυνομία στα πόδια τους. Έτσι ο καθένας πουλάει μαγκιά. Και σάλτα γαμήσου μπάτσε με το κράνος. Γιατί να μπορείς να κρύβεις χαρακτηριστικά; Με την ταυτότητα στο πέτο έπρεπε να είστε όλοι σαν υπάλληλοι στα Goody's.

Καλοκαίρι το χειμώνα.

2009-10-12T14:33:00.003+03:00

Κάτω από πεύκα μεγαλώσαν οι ψυχές μας
κι εμείς ψηλώσαμε πιο γρήγορα από αυτά.

Γλιστρώντας στη θάλασσα με τις βελόνες
ρουφήξαμε την αύρα απ' το ρετσίνι σαν να ήταν αγριεμένο κύμα.

Και δε σκεφτήκαμε στιγμή ότι το καλοκαίρι θα τελειώσει.
Σε δεκαπέντε χρόνια.
Ότι θα φτάναμε να θυμηθούμε με νοσταλγία τις απλές εκείνες μέρες
που παίζαμε με τις σανίδες στο νησί.

Κάτω από τα πεύκα.

Είχαμε και το χειμώνα πεύκα γύρω μας
μα δεν τα αγγίξαμε ποτέ. Σα να μην ήταν τα ίδια δέντρα,
σαν να μύριζαν πόλη και ξένο.

Και περιμένουμε το χρόνο να κυλήσει για να επιστρέψουμε.
Θα 'ρθει ο καιρός. Αρκεί να κρατήσουμε άκόμα έναν χειμώνα.

Εντυπώσεις των debate

2009-09-23T10:30:00.003+03:00

Σαν δυο παιδάκια στην αλάνα. Το μικροκαμωμένο φλωράκι κρατάει σοκολάτες και σχεδιάζει πως θα τις μοιράσει στα παιδάκια. Ο τραμπούκος bully φωνάζει "Δεν μας λεει που θα βρει σοκολατες για όλους, οπότε ας φάω εγώ όσες έχουν μείνει για να μην μείνει κανένας παραπονεμένος".
Ο Γιώργος μου έδωσε την εντύπωση ότι έχει ένα σχέδιο στο μυαλό του, υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό, δεν θα με πείραζε ωστόσο να τον δω να προσπαθεί να μεταλλάξει την Ελλάδα σε Δανία. Ακόμη κι αν αποτύχει. Ο Κώστας από την άλλη μου φάνηκε πανικόβλητος. Μου θύμισε πληγωμένο ζώο που σε μια προσπάθεια να κρατηθεί επιτίθεται σε όλους για να φανεί πιο ισχυρός. Ακόμη και αν χρειάζεται να πει ψέματα. Το μεγαλύτερο για μένα είναι η ανεργία. Μιλά για μείωση της ανεργίας αλλά συμπεριλαμβάνει στους εργαζομένους και τους stage-σκλάβους, και όσους εργάζονται για εταιρίες ενοικίασης προσωπικού.

Daily Burger

2009-09-14T09:12:00.001+03:00

Κτηνωδία.

Was it worth it?
Totally.

www.dailyburger.gr

C# !=Visual C#

2009-09-12T17:38:00.002+03:00

This series of lessons teach C# (3.0) as a computer language, not to be confused with Microsoft Visual C# or any other programming environment that uses C#.

όταν σε καλούν για τεστ-συνέντευξη και σου λένε ότι θα δώσεις SQL και C# και από τις 25 ερωτήσεις της C# οι 20 είναι Visual C#, τι κάνεις;

Ακούω γνώμες.

Αγένεια και ευγένεια

2009-09-12T11:28:00.002+03:00

Χτες το απόγευμα συναντιόμαστε με τη Μ. και ένα φίλο να πάμε για ένα καφέ στα γρήγορα. Στο Φάρο στο Ν. Ψυχικό υπάρχει ένα καφέ με το όνομα Sotton στο οποίο έχω πάει αρκετές φορές. Έχει καλό service και καλή ποιότητα γενικώς. Ο κλειστός χώρος του μαγαζιού, σκεπασμένος με τζαμαρία πρακτικά, είναι για καπνίζοντες αλλά παρ' όλα αυτά μπήκαμε και είδαμε ένα τραπέζι για 4 άτομα, δύο τετράγωνα ενωμένα πρακτικά αλλά με 4 καρέκλες. Υπήρχαν επίσης 5-6 τετράγωνα τραπέζια με 4 καρέκλες και πάλι, ήταν όμως πολύ κοντά μεταξύ τους και όχι κοντά στη τζαμαρία αλλά προς την κουζίνα. Καθόμαστε λοιπόν οι 2 και περιμένουμε τον τρίτο σε λίγο. Έρχεται λοιπόν ένας τύπος και ακολουθεί ο διάλογος:
"Θα είστε 2;"
"Όχι 3"
"Μπορείτε να περάσετε να καθίσετε σε ένα μικρό;"
Χωρίς να μιλήσουμε σηκωθήκαμε και φύγαμε.

Λίγο πιο πέρα, στο Λωτό, μια γνωστή τσαγερί της περιοχής, ήπιαμε τελικά τον καφέ μας σε ένα άκαπνο και πολύ πιο ευχάριστο περιβάλλον και κυρίως με χαμογελαστό προσωπικό. Μια μικρή μαλακία ή ένας μεγάλος μαλάκας μπορεί να διώξει την πελατεία από ένα μαγαζί. Πότε θα το καταλάβουν;

Δημοκρατία

2009-09-07T13:43:00.002+03:00

Δηλαδή, με το 36% που είναι το μέγιστο ποσοστό που είδα στις δημοσκοπήσεις για το ΠΑΣΟΚ θα έχουμε κυβέρνηση; Δηλαδή με 10 εκατ. κόσμο, και ένα 20% αποχή δλδ 8. Το 36% αυτών, δλδ περίπου 3 εκατ. θα καθορίσουν το μέλλον. Ουφ.

Είχε πει κάποιος (Αρκάς ίσως;) ότι δημοκρατία είναι 4 λύκοι και 1 πρόβατο να ψηφίζουν για το φαγητό...

2009-09-04T11:15:00.002+03:00

Είχα χθες μια δουλειά στο Πα.Πει. και επειδή ήθελα να περάσω και από κέντρο αποφάσισα να αφήσω το αμάξι στη Δουκ. Πλακ. που άνοιξε πριν λίγες μέρες. 9 παρά 10 δεν βρήκα θέση στο πάρκινγκ και το άφησα 7-8 λεπτά περπάτημα. Το δρομολόγιο;
9.05 μετρό πλακεντίας
09.35 μοναστηράκι
10.05 φάληρο

Το μετρό μέχρι την άμυνα πήγαινε σα χεσμένο, έκοβε ταχύτητα στους σταθμούς που γίνονται έργα, έκοβε όταν συναντούσε άλλο απέναντι. Το τρένο σταμάτησε 3-4 λεπτά στο Θησείο, ξεκίνησε και σε 200 μέτρα σταμάτησε άλλα 2-3. Αμάξι λοιπόν άλλη φορά και να μου γίνει μάθημα.

Και για να χαλαρώσουμε:

Ας ξαναμπούμε στα κλουβιά μας...

2009-08-31T19:06:00.002+03:00

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!

...

Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας
τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας
τώρα που οι μακρυνές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα

Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.

Ελύτης