Μαγειρική αντικειμενικότητα

Γενικά μαγειρεύω αρκετά καλά. Από τα λίγα πράγματα που δεν έχω μάθει να κάνω και έχω αρχίσει να το παλεύω είναι το άνοιγμα φύλλου για πίτες. Χαζεύοντας λοιπόν στο Ιντερνετ έπεσα σε μια συνταγή η οποία είχε και 2 νεροπότηρα νερό. Και συμπλήρωνε εντός παρενθέσεως : "Όχι από εκείνα τα τεράστια". E; Τεράστια; Πόσο τεράστια; Πολύ τεράστια; Πόσα ml είναι το τεράστια; Μπερδεύτηκα.

Mπορώ να έχω μισό Τόλκιν παρακαλώ;

Όσοι έχετε μια επαφή με τον κόσμο της λογοτεχνίας, θα ξέρετε το έργο του Τολστόι «Πόλεμος και Ειρήνη». Το κατά πόσο έχετε καθίσει να διαβάσετε τις 1500 σελίδες του όμως είναι ένα θέμα. Είναι όντως κάπως αποθαρρυντικό σαν ιδέα αλλά στο κάτω κάτω της γραφής έτσι το έγραψε και έτσι υπάρχει. Έρχονται λοιπόν μελετητές και συγγραφείς και απομονώνουν από την ιστορία μόνο την πλοκή και την απογυμνώνουν από τους φιλοσοφικούς στοχασμούς του συγγραφέα.
Συγκεκριμένα η κ. Εβελίνα Ζάιντενσουρ είναι η υπεύθυνη η οποία μελετώντας τις αλλαγές στα μελάνια και τα χαρτιά του Τολστόι κατέληξε στην αρχική εκδοχή της ιστορίας. Την οποία όμως ο Τολστόι βελτίωσε με 700 ακόμη σελίδες! Οπότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα πλήρες έργο. Ο τίτλος της νέας έκδοσης θα έχει υπότιτλο «Η αυθεντική εκδοχή». Γιατί όχι η πετσοκομμένη;
Εντάξει. Ο κόσμος έχει σταματήσει να διαβάζει βιβλία και αυτό το βλέπουμε γύρω μας καθημερινά. Τα βιβλιοπωλεία τείνουν να γίνουν τόπος απόκρυφης λατρείας προς ένα είδος καταδικασμένο να μένει στα ράφια. Κάτι οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής, κάτι οι απίστευτα ποικίλες εναλλακτικές μορφές διασκέδασης, το βιβλίο περνάει σε τελευταία μοίρα για ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων. Και αυτό για αυτούς που κάποτε διάβαζαν. Γιατί υπάρχουν άλλοι και κυρίως νεότεροι οι οποίοι τα απεχθάνονται. Είναι όμως τα παραπάνω λόγος να βγάζουν συμπτυγμένες εκδόσεις των κλασικών βιβλίων; Εμένα μου θυμίζει τη στιχομυθία: «Διάβασες το τάδε;» , « Μπα είδα την ταινία, δεν έλεγε». Μα φυσικά και δεν έλεγε όσα έκατσε να γράψει στίβοντας το μυαλό και την ψυχή του ο συγγραφέας. Η λύση λοιπόν δεν είναι το πετσόκομμα αλλά η διαμόρφωση της κατάλληλης παιδείας. Και ίσως σε κάποια χρόνια να αλλάξει η κατάσταση.

Έξω τα χρώματα!

Είναι κρίμα να ακούς νέα παιδιά, φοιτητές, να μιλούν εμφανώς καλυμμένοι κάτω από πολιτικά κόμματα. Έβλεπα στην τηλεόραση να μιλούν για την παιδεία, διάφοροι να εκτιμούν ότι το θέμα είναι η πραγματική αναβάθμιση των πανεπιστημίων, το κλείσιμο των περιφερειακών σχολών αγνώστου ταυτότητας που υπάρχουν μόνο για αναβολές από το στρατό και ενίσχυση της τοπικής οικονομίας. Προς το τέλος και ενώ σκεφτόμουν και μελετούσα τα όσα είχα ακούσει βγαίνει να μιλήσει και ο τυπικός εκπρόσωπος ΔΑΠ. Λέω τυπικός αρχικά επειδή ήταν το κλασικό γαλάζιο πουκαμισάκι, σήμα κατατεθέν κάθε οδηγού λεωφορείου και δαπίτη. Πιο ταμπέλα δεν γίνεται. Πάμε παρακάτω. Ενώ περιμένεις να ακούσεις την πρόταση των φοιτητών, και τονίζω την ιδιότητα αυτή, ακούς κάτι που σε εξοργίζει. Να κατατεθεί λέει ο νόμος πλαίσιο ως έχει, αφού έτσι μόνο θα υποχωρήσουν όσοι αντιδρούν. Πιο δεξιά θέση κι από την ίδια την κυβέρνηση. Τελικά μάλλον αρκετός λαός ξεχνά τι σημαίνει δεξιά…
Η ίδια παράταξη, στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, πριν μερικά χρόνια πρότεινε το κλείσιμο μιας σχολής διότι λειτουργούσε σε βάρος μιας άλλης. Πρακτικά αποτελούσε απειλή στην αναζήτηση εργασίας. Ακόμη και οι φοιτητές της σχολής που θα έκλεινε, ως γνήσιοι δαπίτες, υποστήριζαν ότι αφού έτσι πρέπει ας κλείσει η σχολή και ας μείνουμε εκτός ΑΕΙ. Και επειδή δεν νομίζω ότι είναι ηλίθιοι, μήπως η μεταγραφή τους ήταν κανονισμένη;
Τα φερέφωνα των κομμάτων δεν έχουν θέση μέσα στα πανεπιστήμια. Όχι πια. Οι φοιτητές έχουν αυτή και μόνο την ιδιότητα και κανένα χρώμα. Δεν πρέπει να υπηρετούν το συμφέρον κανενός πέραν του δικού τους και των αυριανών φοιτητών. Να εξασφαλίσουν ότι το πανεπιστήμιό τους θα είναι πηγή γνώσης και όχι μαγαζί της εκάστοτε κυβέρνησης και του κάθε επιχειρηματία.

Ζαπ!

Θα αλλάξει άραγε ποτέ η κοινωνία ή μάλλον καλύτερα ο άνθρωπος ως είδος; Αν είσαι μια εμφανίσιμη ξανθιά ύπαρξη βουτηγμένη στα ναρκωτικά, με έκλυτο βίο πορνοστάρ, όταν πεθάνεις από άγνωστα αίτια τα μέσα θα συνεχίσουν να ασχολούνται μαζί σου για αρκετό καιρό. Αν είσαι ο εφευρέτης μιας από τις σημαντικότερες συσκευές του κόσμου θα περάσεις στα ψιλά γράμματα.
Πέθανε την περασμένη εβδομάδα ο Ρόμπερτ Άντλερ ο οποίος είναι ο πατέρας του τηλεκοντρόλ! Από το 1950 η εταιρεία Zenith ξεκίνησε να πειραματίζεται φτιάχνοντας αρχικά ένα ενσύρματο χειριστήριο, μάλλον άχρηστο. Το 1955 έφτιαξε ένα τηλεκοντρόλ που λειτουργούσε με φωτεινά σήματα. Όχι ιδιαίτερα βολικό, αφού τελικά επηρεαζόταν από κάθε πηγή φωτός. Τελικά τη δεκαετία του ’60 ο Άντλερ έφερε στην παραγωγή το τηλεκοντρόλ υπερήχων το οποίο επικράτησε για μια εικοσαετία οπότε και περάσαμε στις υπέρυθρες. Για 20 ολόκληρα χρόνια λοιπόν όσοι είχαν τηλεόραση της Zenith χάρη σε αυτόν τον άνθρωπο δεν χρειαζόταν να σηκωθούν από την πολυθρόνα τους!
Έχοντας προλάβει την εποχή που οι τηλεοράσεις δεν είχαν τηλεκοντρόλ, έστω και οριακά, έχω εκτιμήσει κάθε άνθρωπο που εργάστηκε για κάτι τόσο απλό το οποίο σήμερα με τα ασύρματα δίκτυά μας και τα κινητά με ενσωματωμένα χειριστήρια θεωρούμε αυτονόητο. Βέβαια την εποχή εκείνη, η τηλεόραση στην Ελλάδα είχε 2 κρατικά κανάλια όλα κι όλα οπότε το ζάπινγκ δεν υπήρχε καν σαν έννοια.
Γιατί είμαστε έτσι; Γιατί δεν εκτιμάμε αυτούς που πραγματικά βοηθούν την ανθρωπότητα και κάνουν κάτι για το συνάνθρωπό τους και την επιστήμη; Και κυρίως πως περιμένουμε ο νέος επιστήμονας να προσπαθήσει να δημιουργήσει μία ΙΔΕΑ. Όχι τόσο να την υλοποιήσει αλλά να εντοπίσει τις μικρές ανάγκες της καθημερινότητας και να «δει» τρόπους για να τις καλύψει.

Μικρός ο κόσμος...

Τυχαία μέσα από μονιτορ, βρήκα την συναναγνώστρια. Ο Αζίζ Νεσίν είναι ένας από τους συγγραφείς που διάβαζα από το δημοτικό. Τον έβλεπα συχνά στη Χάλκη, νήπιο ακόμη. Μέχρι και αφιέρωση στην αυτοβιογραφία του έχω, από την επίσκεψή του στην Ελλάδα. Ο Νεσίν με έκανε να αγαπήσω τον εκεί τόπο περισσότερο, να τον δω από τα μάτια του έμπειρου κατοίκου με ψυχή παιδιού. Με έκανε να χρησιμοποιώ την έκφραση "Ετσι ήρθαν τα πράγματα, μα έτσι δε θα πάνε" σαν οδηγό.

Μια βουτιά ακόμη

Δεν θα στεριώσω ποτέ σε ένα μπλόγκ απ' ότι φαίνεται. Οπως και να έχει ξαναδοκιμάζω το comeback μου και ευχαριστώ αυτούς που μου το θύμισαν. Θα προσπαθήσω να τα λέμε πιο συχνά.

"I was an atheist for awhile, but I gave it up. No holidays!"

...said Henny Youngman.

Δε μου αρέσουν οι γιορτές. Για την ακρίβεια τις απεχθάνομαι. Όχι επειδή είμαι ένας άνθρωπος μίζερος και μονόχνωτος, αν και με χαρακτηρίζουν αρκετά και οι δύο αυτές λέξεις. Απλά δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου το λόγο για τον οποίο επινοήθηκαν. Και αν τα καταφέρω, όταν στη συνέχεια τον θυμηθώ εκνευρίζομαι ακόμη περισσότερο.

Αν εξαιρέσουμε τους λόγους πίστης και θρησκείας και το θαύμα της ενανθρώπισης του Θεού στο σώμα του Χριστού, η ημέρα των Χριστουγέννων δεν είναι τίποτε πέρα από μια αφορμή για να ξοδεύουμε λεφτά και να νομίζουμε ότι ξεφεύγουμε από την καθημερινότητα μας μαζί με όσα αυτή συνεπάγεται. Αν υπάρχει κάτι θετικό είναι σίγουρα ότι ερχόμαστε κοντά με συγγενείς και φίλους που μας λείπουν κατά τη διάρκεια του χρόνου. Θα μπορούσαμε βέβαια να τους βλέπαμε αν το θέλαμε πραγματικά… Για κάποιον που δεν έχει αυξημένο το θρησκευτικό συναίσθημα κάθε τέτοια γιορτή είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες και οι γύρω του υπερβολικά χαρούμενοι. Ο Παύλος στην επιστολή προς Ρωμαίους είχε γράψει πως δεν πρέπει κανείς να κρίνει το πώς γιορτάζει ή δεν γιορτάζει κανείς τις γιορτές αυτές. Την κρίση θα την κάνει ο Θεός. Λες κι αν όντως υπάρχει, αυτό που θα τον νοιάξει είναι το αν πήγα στην εκκλησία ή αν αισθάνθηκα κατάνυξη από το θαύμα…

Τέλος πάντων… Ελπίζω όλοι να περάσατε καλά και να περνάτε ακόμη καλύτερα όλες τις ημέρες της ζωής σας. Είναι τόσο λίγες που αν μία σας ευχαρίστησε προσπαθήστε να την επαναλαμβάνετε όσο συχνότερα μπορείτε. Δηλώστε άρρωστοι και φτιάξτε τη δική σας εορταστική ατμόσφαιρα ότι μέρα κι αν είναι. Μια γιορτή για εσάς και όσους αγαπάτε και θέλετε κοντά σας.