Κλέφτες να γίνουνε;

Τελειώνοντας ένα πανεπιστήμιο, με την κατάλληλη ειδικότητα, κάθε Έλληνας προσπαθεί να γίνει καθηγητής σε ένα δημόσιο σχολείο. Είτε γυμνάσιο, είτε λύκειο, η μονιμότητα και η χαλαρότητα της θέσης είναι άκρως δελεαστικοί παράγοντες. Ειδικά στην Ελλάδα όπου η βιομηχανία είναι σχεδόν ανύπαρκτη, οι θετικές επιστήμες δεν βρίσκουν εύκολα ανταπόκριση, οπότε μετά από 6 χρόνια σπουδών, καταλήγεις καθηγητής. Με τον βασικό μισθό δημοσίου υπαλλήλου. Αν θέλεις να επιβιώσεις, είσαι υποχρεωμένος να κάνεις ιδιαίτερα μαθήματα.
Ο κ. Χατζητέγας πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Φροντιστηρίων Ελλάδος «κάρφωσε» το φαινόμενο στον εισαγγελέα κ. Σανιδά, ο οποίος με τη σειρά του παρήγγειλε προκαταρκτικές έρευνες. Ο κ. Χατζητέγας ως σωστός επιχειρηματίας, χτυπάει τον ανταγωνισμό με τον καλύτερο τρόπο. Ωστόσο δεν είμαι σίγουρος ότι μπορεί κανείς να εντοπίσει τον καθηγητή που κάνει ιδιαίτερα μαθήματα. Μήπως με παρακολούθηση σαν να είναι μαφιόζος;
Φοροδιαφεύγει όπως επισήμανε ο κ. Σανιδάς βλάπτοντας το κοινωνικό σύνολο. Λες και δεν είναι βλαμμένο από μόνο του. Η Ελλάδα όπως έχω ξαναγράψει, δεν αναγνωρίζει την παιδεία ως επίτευγμα. Ο άνθρωπος που ξόδεψε τα πρώτα 25 χρόνια της ζωής του στα θρανία και έχει αποστολή να διοχετεύσει τις γνώσεις στα παιδιά μας, δεν είναι δυνατόν να πληρώνεται με το σταγονόμετρο. Αναγκάζεται να ενισχύσει το εισόδημά του. Όπως οι γιατροί με τα φακελάκια. Αν μπορούσε η χώρα να πληρώνει το γιατρό ως επιστήμονα και όχι ως δημόσιο υπάλληλο, δεν θα είχε την ανάγκη να «κλέψει». Στον τομέα της εκπαίδευσης, η καθιέρωση της ενισχυτικής διδασκαλίας με τους ίδιους καθηγητές που εργάζονται το πρωί, θα μπορούσε να αντικαταστήσει τα ιδιαίτερα και για τους μαθητές και τους καθηγητές. Θα πρέπει όμως να έχει το επίπεδο των ιδιαίτερων μαθημάτων και οι υπερωρίες να πληρώνονται ικανοποιητικά.

Not today

Today I am not Ok. Κόπηκα στο ένα από τα 2 μαθήματα που είχα για πτυχίο. Εγώ και άλλοι 60 από τους 72 που έδωσαν το μάθημα από τους 200 που το είχαν για πτυχίο. Όπως καταλαβαίνετε για κάποιο λόγο δεν ήρθαν να το δώσουν οι υπόλοιποι. Το μάθημα καταργείται και πάμε για άλλα. Να ευχαριστήσω μόνο τον κ. Μ. για την όμορφη εμπειρία...

Προχειρότητες

Μίλησα αυτές τις ημέρες με έναν φίλο που είναι νεοσύλλεκτος στο στρατό ξηράς και συγκεκριμένα στην Κόρινθο. Περίμενε να περάσουν οι μέρες και να φύγει από εκεί για κάπου καλύτερα. Η απόγνωση στη φωνή του ήταν εμφανής. «Αν δεν με βάλουν στο τάδε τμήμα, δεν ξέρω πως θα αντέξω» μου είπε. Έκανε και την πρώτη του σκοπιά. Σήμερα συνδύασα την συνομιλία μας με την είδηση σχετικά με την αύξηση αυτοκτονιών στο στρατό, και ιδιαίτερα την ώρα της σκοπιάς.
Ένας μικρός αριθμός ατόμων, που συνειδητοποιεί την ματαιότητα του να βρίσκεται εκεί, όπου οι σπουδές του, τα πτυχία του αλλά και οι γνώσεις που έχει απαξιώνονται στο όνομα της ισότητας κάτω από την πειθαρχία, δεν μπορεί να βιώσει εύκολα το περιβάλλον του στρατού. Μιας μονάδας που περισσότερο θυμίζει φυλακή παρά κέντρο εκπαίδευσης και προετοιμασίας για συνθήκες πολέμου. Η σκοπιά είναι το κερασάκι στην τούρτα, για αυτόν που είναι ήδη καταπιεσμένος.
Πέντε αυτοκτονίες μέσα σε 3 μόλις μήνες και όλες στη σκοπιά. Όταν ο φαντάρος είναι μόνος με τον εαυτό του και θέλει να φύγει γιατί δεν έχει επιλέξει να βρίσκεται εκεί. Και αφού κανείς δεν τον αφήνει, παίρνει το συντομότερο δρόμο. Έτσι, το Γενικό Επιτελείο Στρατού επιτέλους κινείται και σκέφτεται να μετατρέψει την ατομική σκοπιά σε περίπολο τριών ατόμων. Ένας μόνιμος και δύο κληρωτοί. Έτσι ο φαντάρος δεν θα μένει μόνος και δεν θα μπορεί να αυτοκτονήσει. Βλέπετε φαντάζομαι το κενό στο συλλογισμό. Σαν να θέλει κάποιος να αυτοκτονήσει και αντί να τον βγάζεις από τις δύσκολες συνθήκες ή να κάνεις ευκολότερη τη ζωή του, απλά του δένεις τα χέρια και του παίρνεις το όπλο. Προχειρότητες αν με ρωτήσετε.

300

Το καθήκον μου ως Έλληνας έκανα κι εγώ το βράδυ της Τετάρτης. Πήγα να δω τους 300. Το Λεονάιντας και την παρέα του. Άλλα περίμενα, άλλα μου βγήκαν, αφού τελικά το χόλυγουντ γύρω έπλεε άφθονο. Κλίσε καταστάσεις, λες και έβλεπα ταινία του Τομ Κρούζ. Εντυπωσιακά εφέ και πειστικές μάχες, σε συνδυασμό με τη σκοτεινιά έκαναν την ταινία ένα βάρος στο στήθος απλώς και μόνο λόγω ατμόσφαιρας. Λες και μύριζες το αίμα και στεκόσουν ανάμεσα στους άπειρους νεκρούς Πέρσες.
Παρατηρήσεις πέραν του εικαστικού οι εξής δύο. Πρώτα απ’ όλα μου αρέσει η προβολή της Ελλάδας σαν μια μικρή χώρα με κόσμο που μπερδεύει την περηφάνια με τη λογική. Θυμίζει στον κόσμο ότι κάποτε υπήρξε μια χώρα με τέτοιο επίπεδο και τέτοιους ανθρώπους. Γέλασα βέβαια όταν ένας Σπαρτιάτης είπε ότι η μάχες δίνονται για να εξασφαλίσουν το σπουδαίο μέλλον και τη δόξα της Ελλάδας. Τελικά τσάμπα φαίνεται να πήγαν και οι 300 και τόσοι άλλοι.
Δεύτερη παρατήρηση. Τα αγγλικά ήταν γελοία και οι υπότιτλοι εκνευριστικοί. Αρχαία ελληνική χρειαζόταν, όπως ο Γκίμπσον γύρισε το Apocalypto στη γλώσσα των Μάγια. Θα έδινε άλλον αέρα και βαρύτητα στην κατά τα άλλα τυπική ταινία δράσης. Είναι κάπως ενοχλητικό το «ή ταν ή επί τας» να το ακούς «with your shield or on it» καθώς χάνει το κύρος του.
Πέραν αυτών των δύο και του κακόμοιρου θηλυπρεπούς Ζέρξες, ή αλλιώς Ξέρξη, η ταινία ήταν από αυτές που αξίζει να δεις, όχι απαραίτητα στο σινεμά. Γιατί πρακτικά είναι μια μεγάλη μάχη, με καλή προβολή της Ελλάδας που σου ανεβάζει λίγο την εθνική συνείδηση, χωρίς πολλές ιστορικές ανακρίβειες και με αρκετό ρεαλισμό.

Από το τούβλο στο καλώδιο...

Η ιστορία λέει ότι μετά την εποχή του λίθου περάσαμε στην εποχή του χαλκού, αν δεν με απατά η μνήμη μου δηλαδή. Στο Γέρακα πάλι ουδεμία εξέλιξη. Έψαχνα για καμιά ώρα χθες για ένα μαγαζί με ηλεκτρονικό υλικό, για ένα εξάρτημα εικόνας και ήχου. Εξάρτημα ε! Όχι συσκευή! Θυμήθηκα ένα μαγαζάκι στη Μαραθώνος, κοντά στην πλατεία. Όλο χαρά πήγα και διαπίστωσα ότι έγινε κατάστημα της ΤΙΜ. Ποιος σκέφτηκε να βάλει την ΤΙΜ στη μέση της Μαραθώνος άγνωστο. Δηλαδή υπεύθυνο γεωγραφικών πληροφοριακών συστημάτων δεν έχει; Τέλος πάντων. Φεύγω από εκεί και ξεκινώ τη βόλτα στους κεντρικότερους δρόμους του Γέρακα, με την προοπτική ότι κάπου θα πετύχω ένα τέτοιο μαγαζάκι. Μετά από αρκετή ώρα και αφού τα μαγαζιά έκλειναν σιγά σιγά πήγα προς Αγία Παρασκευή και το βρήκα σε ένα μαγαζί κάτω από την πλατεία. Στο Γέρακα πάντως όχι.
Διαπίστωσα στη χτεσινή μου βόλτα ότι ο Γέρακας είναι ακόμη στην εποχή της οικοδόμησης. Άπειρα καταστήματα δομικών υλικών και εργαλείων. Σχεδόν κάθε 200μ βλέπεις και ένα. Όταν χτίζαμε κι εμείς το δικό μας σπίτι, θυμάμαι ότι επισκεπτόμασταν ένα τέτοιο κατάστημα κάθε 2 βδομάδες. Κάτι γυαλόχαρτα, κάτι σιλικόνες δουλειά να υπάρχει. Όταν το χτίσιμο τελείωσε δεν ξαναπάτησα. Όσο λοιπόν ο Γέρακας είναι στα μπετά δεν υπάρχει πολύς χώρος για κάτι άλλο πέρα από αυτά τα μαγαζιά. Εκτός ίσως από τα συνεργεία επισκευών και βελτίωσης αυτοκινήτων που έχουν γίνει σήμα κατατεθέν της περιοχής. Μέχρι τότε λοιπόν μένουμε στα ίδια. Για να γίνει η δουλειά σου πρέπει να πλησιάσεις προς το κέντρο των πολυκατοικιών και συνεπώς των πολλών κατοίκων και πελατών. Περαστικά μας.

ΑΝΑΡΧΙΚΕ! ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ! ΑΛΗΤΗ!

Ενώ έφτιαχνα κάτι στον υπολογιστή, είχα δίπλα ανοιχτή την τηλεόραση και ψιλο-άκουγα τις ειδήσεις του Άλτερ. Κόσμος πολύς. 6 παράθυρα παρακαλώ! Ένας φοιτητής, πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Μιλούσαν και πάλι για τα επεισόδια της περασμένης εβδομάδας. Όλοι εκτός από το φοιτητή, ο οποίος πήρε το λόγο και είπε ότι είναι κατά της βίας και καταδίκασε τον άκριτο ξυλοδαρμό αθώων φοιτητών από τα ΜΑΤ. Οι δημοσιογράφοι και κυρίως ο πολιτικός της ΝΔ τον ρώτησαν με στόμφο εάν στο όνομα των κινητοποιήσεων συμφωνεί με το κάψιμο της σημαίας και του περίφημου φυλακίου. Ο φοιτητής απάντησε ότι θα έπρεπε να κοιτάνε καλύτερα την ουσία. Το γιατί ήταν όλοι αυτοί οι φοιτητές στο δρόμο και τη στάση της κυβέρνησης απέναντί τους. Το γεγονός ότι σε πρακτικό επίπεδο, με τον ξυλοδαρμό διαδηλωτών και όχι ταραξιών, κάνουν τον κόσμο να φοβάται να διαμαρτυρηθεί όταν δεν συμφωνεί με την κυβέρνηση. Ξανά η ερώτηση από τον πολιτικό. Χωρίς να σχολιάζει τα όσα λέει ο φοιτητής. Άντε πάλι να προσπαθεί ο φοιτητής να μιλήσει για την αδιαλλαξία της κυβέρνησης. ΤΑ ΙΔΙΑ ο πολιτικός, και πρίμο σεκόντο οι δημοσιογράφοι: «Είναι εμφανές ότι δεν θέλει να απαντήσει» και ένα υποτιμητικό «Αφήστε τον!». Τον παλιο-αναρχικό! Τελικά ο φοιτητής απάντησε τα αυτονόητα και το σεβασμό προς την αιματοβαμμένη σημαία του πολυτεχνείου. Απάντηση όμως ο ίδιος δεν πήρε. Ούτε καν επιχειρήματα. Αν έλεγε ότι στο όνομα της παιδείας δεν τον νοιάζει η σημαία, θα ήταν είδηση. Αυτό προσπάθησαν να βγάλουν. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να με τσαντίσουν και να αλλάξω κανάλι… Περαστικά σας αγαπητοί…

Τι είναι η ζωή...

Δεν μπορείς παρά να αισθανθείς τη μικρότητα του ανθρώπου μπροστά στους γραμμένους νόμους του σύμπαντος όταν διαβάζεις ειδήσεις σαν κι αυτή…
Ο 56άχρονος Άντι Φίτσετ όταν πληροφορήθηκε ότι πάσχει από καρκίνο του πνεύμονα και έχει λίγους μήνες ζωής μπροστά του είχε προετοιμαστεί για μια νέα ζωή στη Μαγιόρκα. Είχε αγοράσει μάλιστα δύο μπάρ και ετοιμαζόταν να κάνει αυτό που τον ευχαριστούσε. Η γνωμάτευση φυσικά του άλλαξε τα σχέδια και για λίγες μέρες τον έριξε σε απραξία. Ευτυχώς συνήλθε σύντομα και στους έξι μήνες ζωής που του έδωσαν κανόνισε τις τελευταίες του υποθέσεις, τακτοποίησε τα πράγματά του και θυμήθηκε όλες τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του. Κανόνισε λοιπόν στους 5 μήνες, μια αγρυπνία, όχι με τη μορφή θρήνου αλλά εορτασμού για την γεμάτη ζωή που έζησε. Την προσωπική του αγρυπνία!
Όμως, 10 μέρες πριν το γεγονός, ο Άντι έφυγε. Λες και ότι είναι ανώτερο από τον άνθρωπο θεώρησε ότι δεν έπρεπε να τον αφήσει να κρατήσει την αξιοπρέπειά του. Να μην πετύχει τη νίκη απέναντι στο θάνατο γιορτάζοντας για την ζωή του.
Ωστόσο, σε εμένα τουλάχιστον ο άνθρωπος αυτός χαράχτηκε στη μνήμη μου ως αγωνιστής σε έναν αγώνα χαμένο από χέρι. Και αυτό γιατί δεν αγωνίστηκε για να κρατηθεί στη ζωή, μάταιος κόπος θα ήταν, αλλά γιατί ο αγώνας του ήταν απέναντι στο συναίσθημα της μικρότητας που αφήνει ο θάνατος. Ακόμη κι αν δεν πρόλαβε να δώσει το χτύπημά του, για μένα η σκέψη του και μόνο μετράει. Γιατί στην άλλη πλευρά θα πάει με το κεφάλι ψηλά. Και ίσως βρει και εκεί ένα μπαράκι για να σερβίρει τους υπόλοιπους που ξεκίνησαν νωρίτερα από αυτόν.