Η ζωή...

Θα 'ρθει καιρός
που θ' αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία
θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις
εσύ είσαι η ελπίδα
Άκου, θα 'ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ' έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα 'μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα' ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
...παρ' όλα αυτά Μαρία

K. Γώγου

Σκατά

Αφού δεν βγάζω άκρη και πονάω ακόμα, σήμερα θα πάω σε νευροχειρουργό να μου πει κι εκείνος καμια ιδέα...

Papa's got a brand new dog :D

Από το adespoto.gr βρήκα αυτόν το μικρούλη!

8.92

Δεν ρώτησαν τόσα χρόνια τους Εξαρχειώτες αν θέλουν την αστυνομία στα πόδια τους. Έτσι ο καθένας πουλάει μαγκιά. Και σάλτα γαμήσου μπάτσε με το κράνος. Γιατί να μπορείς να κρύβεις χαρακτηριστικά; Με την ταυτότητα στο πέτο έπρεπε να είστε όλοι σαν υπάλληλοι στα Goody's.

Καλοκαίρι το χειμώνα.

Κάτω από πεύκα μεγαλώσαν οι ψυχές μας
κι εμείς ψηλώσαμε πιο γρήγορα από αυτά.

Γλιστρώντας στη θάλασσα με τις βελόνες
ρουφήξαμε την αύρα απ' το ρετσίνι σαν να ήταν αγριεμένο κύμα.

Και δε σκεφτήκαμε στιγμή ότι το καλοκαίρι θα τελειώσει.
Σε δεκαπέντε χρόνια.
Ότι θα φτάναμε να θυμηθούμε με νοσταλγία τις απλές εκείνες μέρες
που παίζαμε με τις σανίδες στο νησί.

Κάτω από τα πεύκα.

Είχαμε και το χειμώνα πεύκα γύρω μας
μα δεν τα αγγίξαμε ποτέ. Σα να μην ήταν τα ίδια δέντρα,
σαν να μύριζαν πόλη και ξένο.

Και περιμένουμε το χρόνο να κυλήσει για να επιστρέψουμε.
Θα 'ρθει ο καιρός. Αρκεί να κρατήσουμε άκόμα έναν χειμώνα.

Εντυπώσεις των debate

Σαν δυο παιδάκια στην αλάνα. Το μικροκαμωμένο φλωράκι κρατάει σοκολάτες και σχεδιάζει πως θα τις μοιράσει στα παιδάκια. Ο τραμπούκος bully φωνάζει "Δεν μας λεει που θα βρει σοκολατες για όλους, οπότε ας φάω εγώ όσες έχουν μείνει για να μην μείνει κανένας παραπονεμένος".
Ο Γιώργος μου έδωσε την εντύπωση ότι έχει ένα σχέδιο στο μυαλό του, υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό, δεν θα με πείραζε ωστόσο να τον δω να προσπαθεί να μεταλλάξει την Ελλάδα σε Δανία. Ακόμη κι αν αποτύχει. Ο Κώστας από την άλλη μου φάνηκε πανικόβλητος. Μου θύμισε πληγωμένο ζώο που σε μια προσπάθεια να κρατηθεί επιτίθεται σε όλους για να φανεί πιο ισχυρός. Ακόμη και αν χρειάζεται να πει ψέματα. Το μεγαλύτερο για μένα είναι η ανεργία. Μιλά για μείωση της ανεργίας αλλά συμπεριλαμβάνει στους εργαζομένους και τους stage-σκλάβους, και όσους εργάζονται για εταιρίες ενοικίασης προσωπικού.