Η αναμονή

Παρατήρησα το εξής. Για τον ασθενή ενός νοσοκομείου, η αναμονή είναι κάτι που αφενός τον εκνευρίζει και αφετέρου είναι πάντα παρούσα. Αναμονή για κάποιο φάρμακο, για εξέταση, για το φαγητό, για τους γιατρούς, για άλλο φάρμακο, για μια εξέλιξη, για να μάθει πότε θα βγει, για να βγει. Πάντα αισθάνεται ότι περιμένει κάτι να συμβεί. Το γεγονός αυτό τον κρατάει σε επαγρύπνηση και ενίοτε σε εκνευρισμό. Προσπάθησα αυτή τη φορά να μην περιμένω τίποτα, απλώς να περιμένω να περάσουν οι μέρες. Φαίνεται να πιάνει, η διαμονή γίνεται κάπως πιο ευχάριστη αν και είναι πολύ δύσκολο να το βγάλεις τελείως από μέσα σου. Ανθρώπινη φύση υποθέτω...

Σκέψη

Δροσιά και σήμερα εδώ μέσα. Κρύο σα νοσοκομείο, με το κλιματιστικό ανοιχτό φυσικά.
2η δόση φαρμάκων, η ναυτία συγκαλυμμένη, το pH σχετικά σταθερό.
Μικρά πράγματα σε απασχολούν εδώ μέσα. Όπως η σαλάτα καρότο που ζήτησες το πρωί και στη θέση της ήρθαν δύο βραστά καρότα. Λες και είσαι ηλίθιος και δεν ξέρεις να πεις "βραστά καρότα".
Χαζεύεις καμιά σειρά, το timeline στο twitter. Ξαπλωμένος δεν μπορείς να γράψεις και περιμένεις να πιαστείς για να γυρίσεις καθιστός ώσπου να ξαναπιαστείς και να ξαπλώσεις πάλι. Ανάσκελα. Πάντα ανάσκελα, κι ας κοιμάσαι μια ζωή μπρούμυτα.
Ουφ.
Δε γαμιέται. Καλά είσαι μάλλον.

Geo

Στην πορεία της μάχης μου με τον καρκίνο, γνώρισα πολλούς ανθρώπους μέσω τουίτερ. Πολλά καλά παιδιά που ο καθένας θέλει ένα πόστ από μόνος του. Σήμερα όμως θέλω να σας πω για τη Τζώρτζια.
Μιλούσαμε για καιρό και πάντοτε έδειχνε ένα άτομο γεμάτο ζωή, με εμψύχωνε στα δυσκολότερα και με στήριζε. Παραδόξως δεν μου έβγαλε ποτέ αυτό που μου έχουν βγάλει ίσως κάποιοι, το "καλά τα λες, ευχαριστώ, αλλά που ξέρεις εσύ τι περνάω εγώ..."
Κάποια στιγμή τυχαία, πρόσεξα το blog στο οποίο περιγράφει τη ΔΙΚΗ της μάχη με μια αρρώστια ύπουλη σαν τη δική μου. Μια νόσο που σου αλλάζει τη ζωή. Και τότε τη θαύμασα. Γιατί ποτέ δε μου είπε "ναι αγόρι μου ταλαιπωρείσαι, αλλά να κοίτα κι εγώ...", έχει τσαμπουκά και μάχεται αξιοπρεπώς λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους.
Τώρα έχει την ανάγκη μας http://mylymeupdates.blogspot.com/p/india-calling.html
και απαιτώ -άσε ρε μαλάκα που απαιτείς- ναι, ΑΠΑΙΤΩ να δείξετε ότι ακόμα κουβαλάτε ψυχή και αγάπη μέσα σας, όπως το δείχνετε τόσο καιρό σε μένα.

Υπέροχη διαφήμιση για την πρόληψη του καρκίνου

Έλεγχος πάνω από όλα.

Briefing

ΤΟ σπινθηρογράφημα δείχνει πρόβλημα μόνο στη λεκάνη από την καλή μου πλευρά, όπου πονούσα καιρό και όπου φάνηκε και στην MRI. Στην αντίστοιχη MRI 3 μήνες νωρίτερα δεν φαινόταν καμία βλάβη, αν και τότε πονούσα.
Σήμερα κάναμε βιοψία μυελού των οστών, MRI οσφυικής μοίρας που ήταν καθαρή, και βιοψία ιστού από τη λεκάνη, εκεί που υπάρχει το πρόβλημα.
Πονάω στις τρύπες προφανώς και στο πόδι όπως πονούσα.
Μου είπαν ότι υπάρχει ένα απειροελάχιστο ποσοστό πιθανότητας να μην πρόκειται για νόσο, αλλά χλωμό.

Πάω να ξεκουραστώ λίγο. Αύριο που γιορτάζω έχω ρεπό. Ευχαριστώ για όλα.€

Εντυπώσεις από μια γιορτή ζωής

Ήταν η πρώτη φορά που παρευρισκόμουν σε μια τέτοια εκδήλωση. Όχι απαραίτητα γιορτή. Απλώς να περιτριγυρίζομαι από άτομα που σαν κι εμένα έδωσαν ή δίνουν μια μάχη με τον καρκίνο ή πρόσωπα που τον έζησαν από κοντά.
Τη σελίδα της ΜΚΟ Μείνε δυνατός (http://www.bestrong.org.gr/) την είχα επισκεφθεί όταν ξεκίνησα με τη δική μου αρρώστια. Μου έδωσε τότε μια εικόνα προχειρότητας, με κείμενα σαν μεταφράσεις, ένα offline Skype, ένα offline chat, ένα φόρουμ χωρίς ζωή. Προσπέρασα λοιπόν και την ανάγκη που θα μου κάλυπτε -τη συζήτηση με άτομα που δεν ήξερα και την επιφόρτιση με τις σκοτεινές μου σκέψεις- την κάλυψα στο blog μου πού όλως τυχαίως είχε το κατάλληλο url αλλά και στο twitter.
Δε θα έπαιρνα χαμπάρι τη χθεσινή γιορτή αν δε μου το έλεγε μια φίλη από το twitter είναι η αλήθεια.
Μερικές σκέψεις από χθες λοιπόν.
- Όσο κοντά κι αν έχει έρθει κάποιος με έναν καρκινοπαθή (συγγενή, φίλο, ασθενή) η φωνή του ακούγεται αλλιώς από εκείνου που το έζησε ο ίδιος. Σαν τη φράση στο Lost, "live together, die alone" και ο άνθρωπος που είδε το θάνατο ως ενδεχόμενο, κατάλαβε ότι όταν πεθαίνεις, πεθαίνεις μόνος και ίσως αυτό να είναι πιο τρομακτικό και εγωιστικό από όλα.
- Υπάρχουν υπερβολικά πολλοί φορείς για τον καρκίνο, ενώ θα έπρεπε κατ' εμε να υπάρχει μόνο ένας που να εκφράζει και να διεκδικεί δυνατά. Παρά τις καλές προθέσεις όλων των συμμετεχόντων θα ήθελα να τους δω κάτω από μία ομπρέλα.
- Κάθε εβδομάδα, άντε κάθε δυο μαθαίνω για μια οικογένεια που κάποιο μέλος της έχει καρκίνο. Στη χθεσινή γιορτή όμως ο κόσμος ήταν ελάχιστος. Προτίμησαν να πάνε στο Σύνταγμα από το να ακούσουν έναν άνθρωπο να μιλάει για τις 3,5,10 φορές που είδε το θάνατο και νίκησε.
- Λόγω πίεσης χρόνου δεν πήρα χθες το λόγο όπως πρότεινε η καλή μου @kgapo (http://epatientgr.wordpress.com/). Ήθελα να πω 3 πράγματα. α) Σε ένα ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο, η γενική περίπτωση σε δύσκολες περιπτώσεις είναι να σε αφήσουν να πεθάνεις. Το έζησα. β) Να μην ξεχνάμε τους μεγαλύτερους ήρωες, τα μικρά παιδιά-ασθενείς που ταλαιπωρούνται όσο κι εμείς με μια τεράστια ψυχή. γ)Να μην ξεχνάμε τους μόνους ανθρώπους. Σαν τον κ. Γιώργο αν θυμάστε, που ενώ το σώμα τους λιώνει δεν έχουν ένα χέρι να τους προτείνει ένα ποτήρι δροσερό νερό και ένα χαμόγελο.
- Ο καρκίνος δεν είναι κατάρα ούτε επάρατη νόσος. Πρέπει να ζούμε μαζί του με μια σχέση σεβασμού και προσοχής. Η πρόληψη είναι πάνω από όλα. Και δε θα πω για ακτινοβολίες κινητών, διατροφή κτλ. αλλά για τακτικούς ελέγχους, σημασία σε περίεργους πόνους και αφύσικη κόπωση ή μεταβολές του βάρους.

Δυνατοί ή μη, μένουμε και αυτό είναι το σημαντικότερο. Πρέπει πάντα να μας είναι αρκετό.

Παράπονο.

Κοντεύω να κλείσω 6 μήνες από την τελευταία ΧΜΘ και ένα χρόνο από το χειρουργείο. Δεν είμαι καλά. Είμαι σίγουρα καλύτερα απ' ότι πριν ένα χρόνο αλλά όχι καλά. Διάφορα δερματικά από τις ΧΜΘ, πόνοι στις αρθρώσεις, ειδικά στο καλό πόδι που τραβάει το βάρος από το δεξί.
Με αφορμή ένα γάμο, άφησα τον εαυτό μου να ρωτήσει "γιατί εγώ;" ενώ είχα πειστεί να λέω "γιατί όχι εγώ;". Είδα γύρω μου κόσμο κάθε ηλικίας να είναι καλά. Να περπατάει, να χορεύει, να σηκώνεται από τις καρέκλες, να γελάει. Και μετά κοιτάζω το εξάνθημα στο χέρι μου, στηρίζομαι στο τραπέζι για να σηκωθώ, καταπίνω ένα παυσίπονο και περπατάω αργά μέχρι το αμάξι.
Ξέρω ότι είναι λάθος οι σκέψεις μου. Γιατί εγώ και όχι κάποιος άλλος... Σε κανέναν δεν αξίζει ο πόνος και η ταλαιπωρία που πέρασα και συνεχίζω να περνάω. Λέω σε φίλους πότε πότε ότι ακόμη και τον σημερινό μου πόνο αν τον είχε κάποιος άλλος θα περνούσε τη μέρα του στο κρεβάτι. Αλλά εγώ έχω δει περισσότερο πόνο, και το κρεβάτι το χόρτασα.
Συγγνώμη αλλά μου βγαίνει το παράπονο.