Σάββατο 7 Ιουλίου 2012
Εδώ και 15 μέρες τα πράγματα έχουν αλλάξει. Καθώς ο μυελός φαίνεται να έχει πάρει τα πάνω του, αποφασίσαμε ότι θα πάμε για κινητοποίηση και συλλογή για αυτόλογη. Φαντάσου ότι σου κινητοποιούν το μυελό για να φτιάξει αρχέγονα κύτταρα του αίματος όσο πιο πολλά μπορεί και μετά σου τα μαζεύουν. Τα βάζουν ψυγείο, σου κάνουν σουπερ ντούπερ βαρβάτη χμθ και επειδή ο μυελός σου τότε τα παίζει, σου δίνουν πίσω τα αρχέγονα κύτταρα για να την παλέψεις.
Το θέμα είναι ότι έχουν έρθει κάποια νέα πρωτόκολλα σχετικά με το πώς κάνεις κάτι τέτοιο και οι γιατροί μου μελετούν ποιο ταιριάζει καλύτερα και το οργανώνουν. Κι ως τότε εγώ πονάω αφάνταστα. Πλακωμένος στα παυσίπονα, ζαλισμένος μεν αλλά με τον πόνο πάντα εκεί, ειδικά τις νύχτες. Καρκίνος και νεύρα πονάνε πάντα νύχτα... Περιμένω και υπομένω λοιπόν. Κυκλοφορώ μόνο την ημέρα, μετά τις 21.00 κλειδώνω... Δε φτάνω ούτε ως τη Ριβιέρα να δω ένα σινεμά. Αυτή είναι η κατάντια μου.
Παίζω PS3, βλέπω ταινίες, διαβάζω. Ευτυχώς είμαι σπιτόγατος από τη φύση μου. Μόνο η θάλασσα μου λείπει. 3ος χρόνος ε; Άστα.
Δεν φιλοσοφώ σήμερα. Έτσι, απλώς μια σύνοψη του που βρίσκομαι, σαν σε ημερολόγιο.
Τρίτη 17 Απριλίου 2012
Σκέψεις
Φυσικά και σκέφτομαι το θάνατο. Τυπικά τουλάχιστον οι πιθανότητες επιβίωσης στον αγώνα μου είναι σημαντικά εναντίον μου. Σε στιγμές φιλοσοφίας όμως καταλαβαίνω το εξής: είμαστε όντα περίεργα αγαπητέ. Ο θάνατος μου θα έρθει -μάλλον- είτε στον ύπνο μου, είτε σε κάποιο κώμα, είτε με κάποια ανακοπή, στα πλαίσια του καρκίνου. Μάλλον. Υπάρχουν ελπίδες να σκάσω από το φαγητό νωρίτερα. Μετά το θάνατό μου όμως για μένα μαύρο. Ένας βαθύς ασυνείδητος ύπνος. Μετά τίποτα. Ούτε ανησυχία, ούτε σκέψεις, ούτε πόνος, ούτε φόβος, ούτε αγάπη, ούτε έρωτας, ούτε γέλιο, ούτε κλάμα. Τίποτα. Τότε τι φοβόμαστε; Τι μας νοιάζει το μετά αν δεν θα είμαστε εκεί για να το αντιληφθούμε; Καταλήγω ότι απλώς κάποιους τους αγαπάμε πιο πολύ από εμάς. Φοβάμαι περισσότερο πια για το τι θα απογίνουν οι άλλοι, κάποιοι περισσότερο από άλλους. Για τον πόνο που θα τους προξενήσω, το ότι δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα για να το πάρω πίσω. Δεν είμαστε τόσο εγωιστικά όντα τελικά. Υπάρχει και η άλλη βέβαια όψη, άκρως εγωιστική. Γιατί να συνεχίζει η ζωή να "ζείται" -παθητική κι ας μην υπάρχει- αν δεν είμαι εγώ στον κόσμο. Τι μέρες, νύχτες, χαμόγελα, στιγμές με πλεγμένα χέρια, παιχνίδια στην κουζίνα, αδιάφορους καυγάδες, βόλτες στην καλοκαιρινή Αθήνα, ταινίες, βιβλία, μουσικές θα χάσω.
Γράφοντας το παραπάνω, βούρκωσα στις δύο τελευταίες σειρές. Τελικά είμαστε εγωιστές. Θέλω να μείνω κι άλλο εδώ.
Γράφοντας το παραπάνω, βούρκωσα στις δύο τελευταίες σειρές. Τελικά είμαστε εγωιστές. Θέλω να μείνω κι άλλο εδώ.
Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2012
Μια ιδέα για το Kindle
Διαβάζω τελευταία ένα βιβλίο 1178 σελίδων. Το είχα αφήσει για λίγο καιρό στην άκρη, 2 φορές, τη μία για το #tropcanc και την άλλη για το #readathongr. Όταν το ξαναέπιασα κάπου στο 15% διαπίστωσα ότι δυσκολεύομαι να θυμηθώ ονόματα, ποιος χαρακτήρας είναι τι, αλλά ακόμη και που εξελίσσεται το κάθε κομμάτι της ιστορίας. Το Kindle έχει τη δυνατότητα πηγαίνοντας με τον κέρσορα σε μια λέξη να σου δίνει την ερμηνεία της με βάση κάποιο λεξικό που υπάρχει αποθηκευμένο. Μάλιστα μπορείς να προσθέσεις λεξικά και να επιλέξεις αυτό που ταιριάζει στη γλώσσα που διαβάζεις.
Χθες βράδυ εδώ στο νοσοκομείο και στη βαρεμάρα μου διαβάζοντας το εν λόγω βιβλίο σκέφτηκα πόσο χρήσιμο θα ήταν να μπορείς να πας τον κέρσορα δίπλα σε ένα όνομα και το Kindle να σου λέει ποιος είναι με 2-3 γραμμες, ή ακόμη καλύτερα να σου λέει λιγότερα ή περισσότερα ανάλογα με το % που έχεις μείνει και τι ξέρεις για αυτόν. Amazon ακουει;
Χθες βράδυ εδώ στο νοσοκομείο και στη βαρεμάρα μου διαβάζοντας το εν λόγω βιβλίο σκέφτηκα πόσο χρήσιμο θα ήταν να μπορείς να πας τον κέρσορα δίπλα σε ένα όνομα και το Kindle να σου λέει ποιος είναι με 2-3 γραμμες, ή ακόμη καλύτερα να σου λέει λιγότερα ή περισσότερα ανάλογα με το % που έχεις μείνει και τι ξέρεις για αυτόν. Amazon ακουει;
Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012
OpenIndia part2
Κάθομαι στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Πήρα το Irinotecan μου, με έχει ζαλίσει λίγο, τώρα θα μπει η πλατίνα. Κι εκεί που χαζολογάω στο Internet θυμήθηκα ότι είχα να κάνω κάτι σημαντικό. Να βοηθήσω ξανά τη Τζο. Όχι μόνο με κουβεντούλα και τουιτς. Αν και να πω την αλήθεια όποτε ανταλλάσσουμε μηνύματα στο twitter δημοσίως νιώθω ότι μόνο εκείνη καταλαβαίνει. Σαν τα μηνύματά μας να είναι μια εκκωφαντική κραυγή που ακούγεται σε όλο το timeline και το σκίζει στα δύο. Περάστε λοιπόν μια βόλτα από το blog της http://mylymeupdates.blogspot.com και ενισχύστε αν μπορείτε. Αν πάλι όχι πείτε της μια κουβέντα και δείτε πώς μπορείτε να βοηθήσετε.
Όπως είχα πει την 1η φορά που πήγε για θεραπεία, απαιτώ να δείξετε την ίδια αγάπη και βοήθεια που θα δείχνατε σε μένα.
Όπως είχα πει την 1η φορά που πήγε για θεραπεία, απαιτώ να δείξετε την ίδια αγάπη και βοήθεια που θα δείχνατε σε μένα.
Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2011
Ένα δραματικό γεγονός που γεννά τόση ομορφιά και γαλήνη.
Ο καρκίνος -πέρα από το προφανές- έχει ένα ακόμη χαρακτηριστικό το οποίο δεν είμαι σίγουρος αν είναι θετικό ή αρνητικό. Σε φυλακίζει. Σε πρώτο επίπεδο σε φυλακίζει σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου για κάποιες μέρες. Σε φυλακίζει σε μία κατάσταση που δεν σου αρέσει, με πόνο, ναυτία, περιορισμούς από δραστηριότητες που θεωρούσες δεδομένες. Αυτή η μορφή φυλάκισης ωστόσο είναι -για μένα τουλάχιστον- αντιμετωπίσιμη πιο εύκολα από τη δεύτερη. Τη φυλάκιση στο παρόν.
Κουβαλώντας μια νόσο με αρκετές πιθανότητες να σε σκοτώσει εγκλωβίζεσαι στο παρόν. Ζεις το τώρα, τα σχέδιά σου δεν πάνε πέρα από μερικές μέρες ή ένα μήνα μακριά, δε βλέπεις το μέλλον σου μπροστά σου όπως παλιά. Από τη μία είναι όμορφο συναίσθημα γιατί δε σε αγχώνει πια η ζωή. Εκτιμάς περισσότερο ένα ήσυχο πρωινό που χαζεύεις τα σύννεφα και τα κίτρινα φύλλα από το παράθυρο ενώ γράφεις στο blog σου. Μέχρι τη στιγμή που η πραγματικότητα σε χτυπάει στο στομάχι και συνειδητοποιείς ότι η ηρεμία αυτή προέρχεται από το ενδεχόμενο του θανάτου.
Κουβαλώντας μια νόσο με αρκετές πιθανότητες να σε σκοτώσει εγκλωβίζεσαι στο παρόν. Ζεις το τώρα, τα σχέδιά σου δεν πάνε πέρα από μερικές μέρες ή ένα μήνα μακριά, δε βλέπεις το μέλλον σου μπροστά σου όπως παλιά. Από τη μία είναι όμορφο συναίσθημα γιατί δε σε αγχώνει πια η ζωή. Εκτιμάς περισσότερο ένα ήσυχο πρωινό που χαζεύεις τα σύννεφα και τα κίτρινα φύλλα από το παράθυρο ενώ γράφεις στο blog σου. Μέχρι τη στιγμή που η πραγματικότητα σε χτυπάει στο στομάχι και συνειδητοποιείς ότι η ηρεμία αυτή προέρχεται από το ενδεχόμενο του θανάτου.
Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2011
Δε θα με γνωρίσεις
Στους καιρούς εκείνους που δεν θα είμαι
Μαζί σου θα είναι ένα σύννεφο
Η σκιά του από πάνω σου συνέχεια
Εκείνο το σύννεφο είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις
Ένας αγέρας θα ανεμίσει τη φούστα σου
Τα μαλλιά σου θα αναστατωθούν
Το ένα χέρι σου στη φούστα το άλλο στα μαλλιά σου
Εκείνος ο αγέρας είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις
Της νύχτας μία ώρα στο κρεβάτι σου
Πότε στο ένα πλευρό πότε στο άλλο
Είτε είσαι κοιμισμένη είτε είσαι ξύπνια
Εκείνο το όνειρο είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις
Ολομόναχη θα μιλάς με κάποιον που δεν είναι
Θα διηγέισαι όσα ποτέ δε διηγήθηκες
Εκείνος που θα ακούει είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις
Έναν πόνο θα νιώσεις σε πρωτόγνωρους καιρούς
Που δε θα μπορείς να τον εντοπίσεις
Η καρδιά σου θα παγιδευτεί στις αναμνήσεις
Εκείνος ο πόνος είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις
Αζίζ Νεσίν -
Δεν ξέρω αν το μετέφρασα σωστά. Ζητώ συγνώμη αν όχι.
Μαζί σου θα είναι ένα σύννεφο
Η σκιά του από πάνω σου συνέχεια
Εκείνο το σύννεφο είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις
Ένας αγέρας θα ανεμίσει τη φούστα σου
Τα μαλλιά σου θα αναστατωθούν
Το ένα χέρι σου στη φούστα το άλλο στα μαλλιά σου
Εκείνος ο αγέρας είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις
Της νύχτας μία ώρα στο κρεβάτι σου
Πότε στο ένα πλευρό πότε στο άλλο
Είτε είσαι κοιμισμένη είτε είσαι ξύπνια
Εκείνο το όνειρο είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις
Ολομόναχη θα μιλάς με κάποιον που δεν είναι
Θα διηγέισαι όσα ποτέ δε διηγήθηκες
Εκείνος που θα ακούει είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις
Έναν πόνο θα νιώσεις σε πρωτόγνωρους καιρούς
Που δε θα μπορείς να τον εντοπίσεις
Η καρδιά σου θα παγιδευτεί στις αναμνήσεις
Εκείνος ο πόνος είμαι εγώ
Δε θα με γνωρίσεις
Αζίζ Νεσίν -
Δεν ξέρω αν το μετέφρασα σωστά. Ζητώ συγνώμη αν όχι.
Μια εικόνα
Μέσα σε ένα καράβι σαν κι αυτό, κάπου ανάμεσα στην Πόλη και τη Χάλκη
Με τον ουρανό συννεφιασμένο και τους γλάρους να πετάνε γύρω
Καθισμένος δίπλα σε ένα παράθυρο να απολαμβάνεις το v-οστό σου τσάι
Και από ένα ραδιοφωνάκι φορητό να ακούγεται με ζεστά παράσιτα αυτό
Για μια τέτοια στιγμή αδερφέ αξίζει να πας στην Πόλη. Για μια τέτοια στιγμή αξίζει να ζεις.
Με τον ουρανό συννεφιασμένο και τους γλάρους να πετάνε γύρω
Καθισμένος δίπλα σε ένα παράθυρο να απολαμβάνεις το v-οστό σου τσάι
Και από ένα ραδιοφωνάκι φορητό να ακούγεται με ζεστά παράσιτα αυτό
Για μια τέτοια στιγμή αδερφέ αξίζει να πας στην Πόλη. Για μια τέτοια στιγμή αξίζει να ζεις.
Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011
Νομιμότητα και υπηρεσίες στην ελληνική αγορά
Συγχύστηκα απίστευτα.
Παραγγέλνω την Κυριακή μια τηλεόραση από το Πλαίσιο αξίας 237 ευρώ, δίνοντας τα στοιχεία της πιστωτικής μου κάρτας. Μου έρχεται μήνυμα ότι υπάρχει πρόβλημα με την παραγγελία. Τη Δευτέρα το πρωί επικοινωνώ μαζί τους και αποδεικνύεται ότι πρόκειται για τυπικό θέμα, σχετικό με το όνομα που είναι περασμένο στην παραγγελία. Ο υπάλληλος, ευγενικά μου εξηγεί και ξαναβάζει την παραγγελία ενημερώνοντας με ότι θα την παραλάβω την Τρίτη. Τρίτη σήμερα, μου έρχεται SMS ότι η παράδοση θα γίνει στο διάστημα 12.00-14.30 οπότε λέω όλα καλά. Κατά τις 15.00 με παίρνει ο οδηγός και μου λέει ότι έχει την τηλεόραση, είναι έξω από την πόρτα αλλά δε με βρίσκει. Διαπιστώνουμε ότι η παραγγελία έχει πάει Κολωνάκι αντί για Γέρακα και με πληροφορεί ότι η παράδοση θα γίνει την Πέμπτη. Όλα αυτά για μια τηλεόραση άμεσα διαθέσιμη. Παίρνω τηλέφωνο λοιπόν στο Πλαίσιο και συνεννοούμαι με τον κ. Α., ο οποίος αναγνωρίζει το λάθος και τη διαφορά στην παρεχόμενη υπηρεσία (2 μέρες καθυστέρηση) και εντοπίζει στο κοντινότερό μου κατάστημα της Λ. Μεσογείων 2 διαθέσιμα κομμάτια. Με βάζει στην αναμονή για λίγο, η γραμμή κλείνει, με καλεί πίσω και με ενημερώνει ότι έχει φροντίσει ώστε να κρατήσουν το κομμάτι για μένα, στην τιμή internet, σαν τελικό στάδιο της συναλλαγής μου απλώς θα πρέπει να φροντίσω εγώ για την παραλαβή. Ο κύριος ήταν ευγενέστατος και μου ζήτησε συγνώμη για την ταλαιπωρία.
Επειδή βγήκα από τη χημειοθεραπεία Κυριακή, αποφεύγω τις μετακινήσεις μέχρι να συνέλθω και να δω τα λευκά μου αιμοσφαίρια. Στέλνω λοιπόν τον αδερφό μου στο κατάστημα για να την παραλάβει. Με πήρε 1-2 φορές τηλέφωνο γιατί τον ρώτησαν για το μοντέλο, για το αν η παραγγελία είναι στο όνομά μου κτλ. Για να διευκολύνω τη συζήτηση ζήτησα και μίλησα με τον πωλητή, του έδωσα το τηλέφωνο του κ. Α., επιβεβαιώσαμε το μοντέλο και όλα καλά. Δέκα λεπτά αργότερα μου τηλ πάλι ο αδερφός μου έξαλλος, ότι σηκώνεται και φεύγει γιατί δεν βγάζει άκρη, ότι θέλουν να πάω εγώ και λοιπά ακατάληπτα. Ε λέω, βαρέθηκε, παίρνω τηλ στο Πλαίσιο και με συνδέουν με το διευθυντή, ο διάλογος με τον οποίο ήταν κάτι τέτοιο:
-Ναι γεια σας, Γκανάς λέγομαι.
-Μάλιστα... ... ...
-Σχετικά με την τηλεόραση; Έχετε ενημερωθεί;
-Βεβαίως.
-Ποιο είναι το πρόβλημα;
-Πρέπει να έρθετε ο ίδιος να την παραλάβετε.
-Κοιτάξτε. Είμαι καρκινοπαθής, βγήκα από τη ΧΜΘ Κυριακή βράδυ, δε μου επιτρέπεται να κυκλοφορώ. Γι' αυτό περίμενα να μου τη φέρετε σπίτι, στο οποίο αποτύχατε, και αφού βρήκατε λύση με ταλαιπωρείτε και πάλι.
-Ναι αλλά πρέπει να παραλάβετε ο ίδιος, για λόγους ασφαλείας.
-Για ποιο λόγο;
-Γιατί έχει πληρωθεί με την κάρτα σας.
-Κι αν μου τη φέρνατε σπίτι;
-Θα υπογράφατε στην παραλαβή.
-Και στο amazon? Στο paypal? Υπογράφω πουθενά;
-Δε γνωρίζω κύριε.
-Εμ βέβαια, μόνο το μπακάλικο γνωρίζετε.
-Ναι αλλά έτσι έχουμε τα χαμηλότερα ποσοστά απάτης με πιστωτικές κάρτες.
-Και όσον αφορά το επίπεδο της υπηρεσίας και την εξυπηρέτηση σας είναι αδιάφορο;
-Ίσα ίσα θα έπρεπε να το βλέπετε σαν θετικό. Πιστεύω ότι οι μεγάλες εταιρίες σε παγκόσμιο επίπεδο θα έπρεπε να ακολουθούν ένα τέτοιο σύστημα ασφαλείας.
Ηρεμώ λίγο.
-Κοιτάξτε να δείτε, είναι δική σας ευθύνη που δεν μου την παραδώσατε στο σπίτι σήμερα, χαίρομαι που βρήκατε μια λύση και τώρα μου βγάζετε πάλι πρόβλημα.
-Δε με ενδιαφέρει τι κάνει το τμήμα Internet. (σ.σ. ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ) Άλλωστε όταν εκδόσατε την κάρτα σας συμφωνήσατε στην ταυτοπροσωπία. Κάνω το νόμιμο.
-Μου θυμίζετε τη συζήτηση για το νόμιμο και το ηθικό.
-Και επιλέγω το νόμιμο.
Και έτσι κλείσαμε αφού ζήτησα ξανά το όνομά του. Θα πείτε κάποιοι ότι με βάση το νόμο είχε δίκιο. Θα πω ότι ως πελάτης αισθάνθηκα προσβεβλημένος από τη συνολική μου εμπειρία. Γιατί να ξανακάνω μετά από αυτό σοβαρή συναλλαγή με το Πλαίσιο; Μου θύμισε παλαιότερο περιστατικό σε εταιρικό επίπεδο που δε δεχόταν να κάνει την παράδοση σε άλλο σημείο επί πιστώσει μετά από χρόνια συνεργασίας...
Παραγγέλνω την Κυριακή μια τηλεόραση από το Πλαίσιο αξίας 237 ευρώ, δίνοντας τα στοιχεία της πιστωτικής μου κάρτας. Μου έρχεται μήνυμα ότι υπάρχει πρόβλημα με την παραγγελία. Τη Δευτέρα το πρωί επικοινωνώ μαζί τους και αποδεικνύεται ότι πρόκειται για τυπικό θέμα, σχετικό με το όνομα που είναι περασμένο στην παραγγελία. Ο υπάλληλος, ευγενικά μου εξηγεί και ξαναβάζει την παραγγελία ενημερώνοντας με ότι θα την παραλάβω την Τρίτη. Τρίτη σήμερα, μου έρχεται SMS ότι η παράδοση θα γίνει στο διάστημα 12.00-14.30 οπότε λέω όλα καλά. Κατά τις 15.00 με παίρνει ο οδηγός και μου λέει ότι έχει την τηλεόραση, είναι έξω από την πόρτα αλλά δε με βρίσκει. Διαπιστώνουμε ότι η παραγγελία έχει πάει Κολωνάκι αντί για Γέρακα και με πληροφορεί ότι η παράδοση θα γίνει την Πέμπτη. Όλα αυτά για μια τηλεόραση άμεσα διαθέσιμη. Παίρνω τηλέφωνο λοιπόν στο Πλαίσιο και συνεννοούμαι με τον κ. Α., ο οποίος αναγνωρίζει το λάθος και τη διαφορά στην παρεχόμενη υπηρεσία (2 μέρες καθυστέρηση) και εντοπίζει στο κοντινότερό μου κατάστημα της Λ. Μεσογείων 2 διαθέσιμα κομμάτια. Με βάζει στην αναμονή για λίγο, η γραμμή κλείνει, με καλεί πίσω και με ενημερώνει ότι έχει φροντίσει ώστε να κρατήσουν το κομμάτι για μένα, στην τιμή internet, σαν τελικό στάδιο της συναλλαγής μου απλώς θα πρέπει να φροντίσω εγώ για την παραλαβή. Ο κύριος ήταν ευγενέστατος και μου ζήτησε συγνώμη για την ταλαιπωρία.
Επειδή βγήκα από τη χημειοθεραπεία Κυριακή, αποφεύγω τις μετακινήσεις μέχρι να συνέλθω και να δω τα λευκά μου αιμοσφαίρια. Στέλνω λοιπόν τον αδερφό μου στο κατάστημα για να την παραλάβει. Με πήρε 1-2 φορές τηλέφωνο γιατί τον ρώτησαν για το μοντέλο, για το αν η παραγγελία είναι στο όνομά μου κτλ. Για να διευκολύνω τη συζήτηση ζήτησα και μίλησα με τον πωλητή, του έδωσα το τηλέφωνο του κ. Α., επιβεβαιώσαμε το μοντέλο και όλα καλά. Δέκα λεπτά αργότερα μου τηλ πάλι ο αδερφός μου έξαλλος, ότι σηκώνεται και φεύγει γιατί δεν βγάζει άκρη, ότι θέλουν να πάω εγώ και λοιπά ακατάληπτα. Ε λέω, βαρέθηκε, παίρνω τηλ στο Πλαίσιο και με συνδέουν με το διευθυντή, ο διάλογος με τον οποίο ήταν κάτι τέτοιο:
-Ναι γεια σας, Γκανάς λέγομαι.
-Μάλιστα... ... ...
-Σχετικά με την τηλεόραση; Έχετε ενημερωθεί;
-Βεβαίως.
-Ποιο είναι το πρόβλημα;
-Πρέπει να έρθετε ο ίδιος να την παραλάβετε.
-Κοιτάξτε. Είμαι καρκινοπαθής, βγήκα από τη ΧΜΘ Κυριακή βράδυ, δε μου επιτρέπεται να κυκλοφορώ. Γι' αυτό περίμενα να μου τη φέρετε σπίτι, στο οποίο αποτύχατε, και αφού βρήκατε λύση με ταλαιπωρείτε και πάλι.
-Ναι αλλά πρέπει να παραλάβετε ο ίδιος, για λόγους ασφαλείας.
-Για ποιο λόγο;
-Γιατί έχει πληρωθεί με την κάρτα σας.
-Κι αν μου τη φέρνατε σπίτι;
-Θα υπογράφατε στην παραλαβή.
-Και στο amazon? Στο paypal? Υπογράφω πουθενά;
-Δε γνωρίζω κύριε.
-Εμ βέβαια, μόνο το μπακάλικο γνωρίζετε.
-Ναι αλλά έτσι έχουμε τα χαμηλότερα ποσοστά απάτης με πιστωτικές κάρτες.
-Και όσον αφορά το επίπεδο της υπηρεσίας και την εξυπηρέτηση σας είναι αδιάφορο;
-Ίσα ίσα θα έπρεπε να το βλέπετε σαν θετικό. Πιστεύω ότι οι μεγάλες εταιρίες σε παγκόσμιο επίπεδο θα έπρεπε να ακολουθούν ένα τέτοιο σύστημα ασφαλείας.
Ηρεμώ λίγο.
-Κοιτάξτε να δείτε, είναι δική σας ευθύνη που δεν μου την παραδώσατε στο σπίτι σήμερα, χαίρομαι που βρήκατε μια λύση και τώρα μου βγάζετε πάλι πρόβλημα.
-Δε με ενδιαφέρει τι κάνει το τμήμα Internet. (σ.σ. ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ) Άλλωστε όταν εκδόσατε την κάρτα σας συμφωνήσατε στην ταυτοπροσωπία. Κάνω το νόμιμο.
-Μου θυμίζετε τη συζήτηση για το νόμιμο και το ηθικό.
-Και επιλέγω το νόμιμο.
Και έτσι κλείσαμε αφού ζήτησα ξανά το όνομά του. Θα πείτε κάποιοι ότι με βάση το νόμο είχε δίκιο. Θα πω ότι ως πελάτης αισθάνθηκα προσβεβλημένος από τη συνολική μου εμπειρία. Γιατί να ξανακάνω μετά από αυτό σοβαρή συναλλαγή με το Πλαίσιο; Μου θύμισε παλαιότερο περιστατικό σε εταιρικό επίπεδο που δε δεχόταν να κάνει την παράδοση σε άλλο σημείο επί πιστώσει μετά από χρόνια συνεργασίας...
Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011
10 βιβλία που χαίρομαι που διάβασα στην ως τώρα ζωή μου (pt.1)
10. The Ultimate Hitchhikers guide to the Galaxy, Douglas Adams
Αν με ρωτήσεις γιατί έβαλα αυτό το βιβλίο στη δεκάδα η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι 42. Το διάβασα πριν 11 χρόνια στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Παρα Πέντε. Το είχαμε αγοράσει μαζί με συμμαθητές, από ένα ο καθένας (ήταν 4 μέρη) και ανταλλάζαμε. Μου το είχε προτείνει ο τρελός κι αγαπημένος μου μαθηματικός. Το ξαναδιαβάζω τώρα στα αγγλικά, το κείμενο είναι πολύ καλύτερο.
9. On the Road, Jack Kerouac
Είχα την τύχη να το διαβάσω στα 17 μου. Υποχρεωτικό εξωσχολικό ανάγνωσμα μας είχαν δώσει το Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ήμουν όμως κάπου στα μισά του Στο Δρόμο. Είπα στον καθηγητή ότι δεν αφήνω το βιβλίο μου στη μέση. Συμφώνησε, με τον όρο να γράψω μια εργασία για τη beat generation. Why don't you just leave us alone? Αυτό μου έμεινε.
8. Έτσι ήρθαν τα πράγματα μα έτσι δε θα πάνε, Αζίζ Νεσίν, εκδόσεις Θεμέλιο
Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του Αζίζ Νεσίν μέσα από μικρές αφηγήσεις, τυχαία περιστατικά από τη ζωή του, γραμμένα απλά, με χιούμορ και πίκρα. Ο Νεσίν όπως κι εγώ περνούσε τις διακοπές του στη Χάλκη των Πριγκιποννήσων, και έτσι είχα ένα λόγο παραπάνω να οπτικοποιώ τις ιστορίες του.
7. The little prince, Antoine de Saint-Exupery
Ένα βιβλίο που δε χρειάζεται συστάσεις, ένα βιβλίο που πρέπει imho να διαβάζει κανείς κάθε τόσο για να θυμάται βασικά πράγματα για τη ζωή. "What is essential, is invisible to the eye".
6. Childhood's End, Arthur Clarke
Κι αυτό πρόταση από το μαθηματικό. Μου το είχε δανείσει θυμάμαι, μια παλιά έκδοση με κιτρινισμένα φύλλα και εκείνη τη μυρωδιά από χαρτί και τσιγάρο. Ο ελληνικός τίτλος παραδόξως είναι Οι Επικυρίαρχοι, και πρόκειται για μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας που θα ήθελα πολύ να είναι πραγματική. Να τη ζήσουμε κάποτε ως ανθρωπότητα.
5. The Lord of the Rings, J.R.R. Tolkien
Θα έπρεπε να πω απλώς Tolkien, αφού τόσο το Hobbit όσο και το Silmarilion αξίζουν να μπουν στη λίστα. Το διάβασα πρώτα στα ελληνικά και μετέπειτα στα αγγλικά, ένα μαγικό παραμύθι που αδικήθηκε από την ταινία.
Αν με ρωτήσεις γιατί έβαλα αυτό το βιβλίο στη δεκάδα η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι 42. Το διάβασα πριν 11 χρόνια στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Παρα Πέντε. Το είχαμε αγοράσει μαζί με συμμαθητές, από ένα ο καθένας (ήταν 4 μέρη) και ανταλλάζαμε. Μου το είχε προτείνει ο τρελός κι αγαπημένος μου μαθηματικός. Το ξαναδιαβάζω τώρα στα αγγλικά, το κείμενο είναι πολύ καλύτερο.
9. On the Road, Jack Kerouac
Είχα την τύχη να το διαβάσω στα 17 μου. Υποχρεωτικό εξωσχολικό ανάγνωσμα μας είχαν δώσει το Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ήμουν όμως κάπου στα μισά του Στο Δρόμο. Είπα στον καθηγητή ότι δεν αφήνω το βιβλίο μου στη μέση. Συμφώνησε, με τον όρο να γράψω μια εργασία για τη beat generation. Why don't you just leave us alone? Αυτό μου έμεινε.
8. Έτσι ήρθαν τα πράγματα μα έτσι δε θα πάνε, Αζίζ Νεσίν, εκδόσεις Θεμέλιο
Πρόκειται για την αυτοβιογραφία του Αζίζ Νεσίν μέσα από μικρές αφηγήσεις, τυχαία περιστατικά από τη ζωή του, γραμμένα απλά, με χιούμορ και πίκρα. Ο Νεσίν όπως κι εγώ περνούσε τις διακοπές του στη Χάλκη των Πριγκιποννήσων, και έτσι είχα ένα λόγο παραπάνω να οπτικοποιώ τις ιστορίες του.
7. The little prince, Antoine de Saint-Exupery
Ένα βιβλίο που δε χρειάζεται συστάσεις, ένα βιβλίο που πρέπει imho να διαβάζει κανείς κάθε τόσο για να θυμάται βασικά πράγματα για τη ζωή. "What is essential, is invisible to the eye".
6. Childhood's End, Arthur Clarke
Κι αυτό πρόταση από το μαθηματικό. Μου το είχε δανείσει θυμάμαι, μια παλιά έκδοση με κιτρινισμένα φύλλα και εκείνη τη μυρωδιά από χαρτί και τσιγάρο. Ο ελληνικός τίτλος παραδόξως είναι Οι Επικυρίαρχοι, και πρόκειται για μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας που θα ήθελα πολύ να είναι πραγματική. Να τη ζήσουμε κάποτε ως ανθρωπότητα.
5. The Lord of the Rings, J.R.R. Tolkien
Θα έπρεπε να πω απλώς Tolkien, αφού τόσο το Hobbit όσο και το Silmarilion αξίζουν να μπουν στη λίστα. Το διάβασα πρώτα στα ελληνικά και μετέπειτα στα αγγλικά, ένα μαγικό παραμύθι που αδικήθηκε από την ταινία.
Τετάρτη 31 Αυγούστου 2011
Kindle and Light leather case (Chocolate Brown)
Όταν πήρα το Kindle ήμουν σε μια φάση νοσοκομείων και είχα εκνευριστεί από την πολύ κακή ποιότητα ενός paperback. Όταν το έπιασα στα χέρια μου πρώτη φορά εντυπωσιάστηκα από την οθόνη, εκνευρίστηκα από το χειρισμό σε μενού όπως του experimental web browser, ή στο να οργανώσω λίγο τα βιβλία μου, είπα αυτό είναι όλο; Και τότε θύμισα στον εαυτό μου ότι δεν είναι tablet αλλά ebook reader. Άνοιξα το A clash of kings και άρχισα να διαβάζω. Μου πήρε μέρες αλλά άξιζε γιατί με κράτησε στενά συνδεδεμένο με το Kindle. Μου άρεσε πρώτα από όλα αυτή η υπέροχη οθόνη σαν χαρτί, απόλυτα ξεκούραστη στο μάτι. Διάβασα 220 σελίδες συνεχόμενες και ήταν σα να διαβάζω σε καλής ποιότητας χαρτί. Επιπλέον, το πανταχού παρόν αγγλο-αγγλικό λεξικό. Για κάποιον που τα αγγλικά του είναι αρκετά καλά ώστε να διαβάζει ένα λογοτεχνικό βιβλίο, είναι συνηθισμένο φαινόμενο να προσπερνά άγνωστες λέξεις και να βγάζει νόημα από τα συμφραζόμενα. Όχι πια! Πλέον πας τον κέρσορα στη λέξη που θέλεις και παίρνεις πλήρη επεξήγηση. Φυσικά δεν μπορείς να μη λατρέψεις την αυτονομία της συσκευής. Φορτίζει σε 2 ώρες περίπου και μπορείς να διαβάζεις πιστεύω κοντά στις 50.
Ναι εντάξει, δεν είναι καλό με τα pdf, αν και επιστημονικά άρθρα, αν τους κόψεις τα περιθώρια διαβάζονται αρκετά καλά.
Στα θετικά επίσης η συνεργασία του με υπηρεσίες όπως το Sendtoreader.com που σου επιτρέπουν να στείλεις οποιοδήποτε κείμενο βαριέσαι να διαβάσεις στο browser σου με ένα κλικ στο Kindle σου, να το κατεβάσεις μέσω wifi και να το απολαύσεις αργότερα στον καναπέ, το κρεβάτι, την τουαλέτα ;-)
Συμπερασματικά, αν κρατήσεις στο μυαλό σου ότι πρόκειται για ένα EBOOK READER και όχι μια ios συσκευή, και ότι προορισμός της είναι να αντικαταστήσει τα άπειρα paperbacks που διαβάζεις και στοιβάζεις στις γωνίες γιατί δε χωράνε πλέον στα ράφια, είναι μια υπέροχη συσκευή. Προσωπικά με έχει κάνει να αναθεωρήσω τη σχέση μου με το διάβασμα και να διαβάζω όσο πριν αρκετά χρόνια.
Πάμε και στη λυπητερή. Το πρόβλημα που εντόπισα στη χρήση του Kindle ήταν ο φωτισμός. Ή μάλλον η ανάγκη φωτισμού για να διαβάσω. Στο δωμάτιο π.χ. του νοσοκομείου όπου δεν υπάρχει πορτατίφ αλλά ένα έντονο φως πάνω από το κεφάλι, ακόμη και στο δωμάτιο που κοιμάμαι στο πατρικό ή στον καναπέ του σαλονιού, αν θες να διαβάσεις η επιλογή σου είναι να έχεις αναμμένο το κεντρικό φως που όσο να 'ναι κουράζει. Η θήκη που είχα πάρει αρχικά ήταν χωρίς φωτισμό, αρκετά καλή και σταθερή, ασφαλής και με καλό κράτημα. Χαζεύοντας στο site του Amazon, είδα αυτή τη θήκη και φυσικά μου άρεσε η ποιότητα του δέρματος και το φωτάκι που βγαίνει από τη γωνία σα να παίζει κρυφτό. Το μαγικό αυτό φωτάκι τροφοδοτείται από το ίδιο το Kindle, μέσω των μικρών επιχρυσωμένων γάντζων που πιάνει η συσκευή στη θήκη. Η τιμή μου φάνηκε φυσικά πολύ υψηλή οπότε δεν το αποφάσιζα. Ήρθε τότε ο @eanagnostis που διατηρεί ένα εξαιρετικό ebook blog και μου είπε μια κουβέντα: "Αν σκοπεύεις να κρατήσεις το kindle, αξίζει να πάρεις μια καλή θήκη". Και συνειδητοποίησα ότι έτσι είναι. Το Kindle είναι κάτι που πλέον κρατάω στα χέρια τουλάχιστον 1-2 ώρες την ημέρα, και μεταφέρω σχεδόν παντού. Αξίζει. Ε με τα πολλά σήμερα ήρθε και ακολουθούν φωτό:
Αν και το έκανε κάπως πιο βαρύ, η ποιότητά της δε συγκρίνεται με την παλιά. Αν και είναι πολύ έξυπνο το σύστημα φωτισμού και τροφοδοσίας θα προτιμούσα να την έχω πληρώσει 40 ευρώ αντί για 65.
Ναι εντάξει, δεν είναι καλό με τα pdf, αν και επιστημονικά άρθρα, αν τους κόψεις τα περιθώρια διαβάζονται αρκετά καλά.
Στα θετικά επίσης η συνεργασία του με υπηρεσίες όπως το Sendtoreader.com που σου επιτρέπουν να στείλεις οποιοδήποτε κείμενο βαριέσαι να διαβάσεις στο browser σου με ένα κλικ στο Kindle σου, να το κατεβάσεις μέσω wifi και να το απολαύσεις αργότερα στον καναπέ, το κρεβάτι, την τουαλέτα ;-)
Συμπερασματικά, αν κρατήσεις στο μυαλό σου ότι πρόκειται για ένα EBOOK READER και όχι μια ios συσκευή, και ότι προορισμός της είναι να αντικαταστήσει τα άπειρα paperbacks που διαβάζεις και στοιβάζεις στις γωνίες γιατί δε χωράνε πλέον στα ράφια, είναι μια υπέροχη συσκευή. Προσωπικά με έχει κάνει να αναθεωρήσω τη σχέση μου με το διάβασμα και να διαβάζω όσο πριν αρκετά χρόνια.
Πάμε και στη λυπητερή. Το πρόβλημα που εντόπισα στη χρήση του Kindle ήταν ο φωτισμός. Ή μάλλον η ανάγκη φωτισμού για να διαβάσω. Στο δωμάτιο π.χ. του νοσοκομείου όπου δεν υπάρχει πορτατίφ αλλά ένα έντονο φως πάνω από το κεφάλι, ακόμη και στο δωμάτιο που κοιμάμαι στο πατρικό ή στον καναπέ του σαλονιού, αν θες να διαβάσεις η επιλογή σου είναι να έχεις αναμμένο το κεντρικό φως που όσο να 'ναι κουράζει. Η θήκη που είχα πάρει αρχικά ήταν χωρίς φωτισμό, αρκετά καλή και σταθερή, ασφαλής και με καλό κράτημα. Χαζεύοντας στο site του Amazon, είδα αυτή τη θήκη και φυσικά μου άρεσε η ποιότητα του δέρματος και το φωτάκι που βγαίνει από τη γωνία σα να παίζει κρυφτό. Το μαγικό αυτό φωτάκι τροφοδοτείται από το ίδιο το Kindle, μέσω των μικρών επιχρυσωμένων γάντζων που πιάνει η συσκευή στη θήκη. Η τιμή μου φάνηκε φυσικά πολύ υψηλή οπότε δεν το αποφάσιζα. Ήρθε τότε ο @eanagnostis που διατηρεί ένα εξαιρετικό ebook blog και μου είπε μια κουβέντα: "Αν σκοπεύεις να κρατήσεις το kindle, αξίζει να πάρεις μια καλή θήκη". Και συνειδητοποίησα ότι έτσι είναι. Το Kindle είναι κάτι που πλέον κρατάω στα χέρια τουλάχιστον 1-2 ώρες την ημέρα, και μεταφέρω σχεδόν παντού. Αξίζει. Ε με τα πολλά σήμερα ήρθε και ακολουθούν φωτό:
Αν και το έκανε κάπως πιο βαρύ, η ποιότητά της δε συγκρίνεται με την παλιά. Αν και είναι πολύ έξυπνο το σύστημα φωτισμού και τροφοδοσίας θα προτιμούσα να την έχω πληρώσει 40 ευρώ αντί για 65.
Τρίτη 23 Αυγούστου 2011
ΧΜΘ στα μέσα
Με αφορμή μια σαχλοταινία (Vaniglia e cioccolato) που πέτυχα την περασμένη εβδομάδα, μου γεννήθηκε ένα παράπονο. Σε αυτή, ο Χοακίν Κορτές πεθαίνει από καρκίνο.
Εμφανίζεται με σκούφο στο κρεβάτι, με πλήρες μούσι και φρύδι από κάτω. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι σε πολλές ταινίες ο σκηνοθέτης φοράει ένα μαντήλι/σκούφο στο κεφάλι του ασθενούς και λέει να αυτός έχει καρκίνο. Με παράπονο σκέφτηκα ταινίες ή και σειρές που ο ασθενής κάνει τη θεραπεία του και είναι μια χαρούλα, με τα μαλλάκια του, χωρίς ναυτίες, χωρίς κούραση.
Και λες ως και εγώ που ομολογουμένως έχω ανεχτεί κατά γιατρούς ιδανικά τις θεραπείες, χωρίς πολλές παρενέργειες, θέλω 2 μέρες να συνέλθω στις ταινίες είναι όλοι τόσο ατσαλάκωτοι;
Νοστάλγησα τη σκηνή από το The Bucket list με το Nickolson να κάνει την 1η του ΧΜΘ δίπλα στο Freeman σατυρίζοντας τη ναυτία και το βράδυ να μην μπορεί να σηκωθεί από τη λεκάνη. Θα ήθελα οι καρκινοπαθείς να εμφανίζονται στα μέσα πιο ρεαλιστικά.
Αυτό το ποστ π.χ. θέλει σουλουπωμα αλλά το chemo brain δε με αφήνει.
Εμφανίζεται με σκούφο στο κρεβάτι, με πλήρες μούσι και φρύδι από κάτω. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι σε πολλές ταινίες ο σκηνοθέτης φοράει ένα μαντήλι/σκούφο στο κεφάλι του ασθενούς και λέει να αυτός έχει καρκίνο. Με παράπονο σκέφτηκα ταινίες ή και σειρές που ο ασθενής κάνει τη θεραπεία του και είναι μια χαρούλα, με τα μαλλάκια του, χωρίς ναυτίες, χωρίς κούραση.
Και λες ως και εγώ που ομολογουμένως έχω ανεχτεί κατά γιατρούς ιδανικά τις θεραπείες, χωρίς πολλές παρενέργειες, θέλω 2 μέρες να συνέλθω στις ταινίες είναι όλοι τόσο ατσαλάκωτοι;
Νοστάλγησα τη σκηνή από το The Bucket list με το Nickolson να κάνει την 1η του ΧΜΘ δίπλα στο Freeman σατυρίζοντας τη ναυτία και το βράδυ να μην μπορεί να σηκωθεί από τη λεκάνη. Θα ήθελα οι καρκινοπαθείς να εμφανίζονται στα μέσα πιο ρεαλιστικά.
Αυτό το ποστ π.χ. θέλει σουλουπωμα αλλά το chemo brain δε με αφήνει.
Κυριακή 31 Ιουλίου 2011
Η αναμονή
Παρατήρησα το εξής. Για τον ασθενή ενός νοσοκομείου, η αναμονή είναι κάτι που αφενός τον εκνευρίζει και αφετέρου είναι πάντα παρούσα. Αναμονή για κάποιο φάρμακο, για εξέταση, για το φαγητό, για τους γιατρούς, για άλλο φάρμακο, για μια εξέλιξη, για να μάθει πότε θα βγει, για να βγει. Πάντα αισθάνεται ότι περιμένει κάτι να συμβεί. Το γεγονός αυτό τον κρατάει σε επαγρύπνηση και ενίοτε σε εκνευρισμό. Προσπάθησα αυτή τη φορά να μην περιμένω τίποτα, απλώς να περιμένω να περάσουν οι μέρες. Φαίνεται να πιάνει, η διαμονή γίνεται κάπως πιο ευχάριστη αν και είναι πολύ δύσκολο να το βγάλεις τελείως από μέσα σου. Ανθρώπινη φύση υποθέτω...
Τρίτη 26 Ιουλίου 2011
Σκέψη
Δροσιά και σήμερα εδώ μέσα. Κρύο σα νοσοκομείο, με το κλιματιστικό ανοιχτό φυσικά.
2η δόση φαρμάκων, η ναυτία συγκαλυμμένη, το pH σχετικά σταθερό.
Μικρά πράγματα σε απασχολούν εδώ μέσα. Όπως η σαλάτα καρότο που ζήτησες το πρωί και στη θέση της ήρθαν δύο βραστά καρότα. Λες και είσαι ηλίθιος και δεν ξέρεις να πεις "βραστά καρότα".
Χαζεύεις καμιά σειρά, το timeline στο twitter. Ξαπλωμένος δεν μπορείς να γράψεις και περιμένεις να πιαστείς για να γυρίσεις καθιστός ώσπου να ξαναπιαστείς και να ξαπλώσεις πάλι. Ανάσκελα. Πάντα ανάσκελα, κι ας κοιμάσαι μια ζωή μπρούμυτα.
Ουφ.
Δε γαμιέται. Καλά είσαι μάλλον.
2η δόση φαρμάκων, η ναυτία συγκαλυμμένη, το pH σχετικά σταθερό.
Μικρά πράγματα σε απασχολούν εδώ μέσα. Όπως η σαλάτα καρότο που ζήτησες το πρωί και στη θέση της ήρθαν δύο βραστά καρότα. Λες και είσαι ηλίθιος και δεν ξέρεις να πεις "βραστά καρότα".
Χαζεύεις καμιά σειρά, το timeline στο twitter. Ξαπλωμένος δεν μπορείς να γράψεις και περιμένεις να πιαστείς για να γυρίσεις καθιστός ώσπου να ξαναπιαστείς και να ξαπλώσεις πάλι. Ανάσκελα. Πάντα ανάσκελα, κι ας κοιμάσαι μια ζωή μπρούμυτα.
Ουφ.
Δε γαμιέται. Καλά είσαι μάλλον.
Κυριακή 17 Ιουλίου 2011
Geo
Στην πορεία της μάχης μου με τον καρκίνο, γνώρισα πολλούς ανθρώπους μέσω τουίτερ. Πολλά καλά παιδιά που ο καθένας θέλει ένα πόστ από μόνος του. Σήμερα όμως θέλω να σας πω για τη Τζώρτζια.
Μιλούσαμε για καιρό και πάντοτε έδειχνε ένα άτομο γεμάτο ζωή, με εμψύχωνε στα δυσκολότερα και με στήριζε. Παραδόξως δεν μου έβγαλε ποτέ αυτό που μου έχουν βγάλει ίσως κάποιοι, το "καλά τα λες, ευχαριστώ, αλλά που ξέρεις εσύ τι περνάω εγώ..."
Κάποια στιγμή τυχαία, πρόσεξα το blog στο οποίο περιγράφει τη ΔΙΚΗ της μάχη με μια αρρώστια ύπουλη σαν τη δική μου. Μια νόσο που σου αλλάζει τη ζωή. Και τότε τη θαύμασα. Γιατί ποτέ δε μου είπε "ναι αγόρι μου ταλαιπωρείσαι, αλλά να κοίτα κι εγώ...", έχει τσαμπουκά και μάχεται αξιοπρεπώς λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους.
Τώρα έχει την ανάγκη μας http://mylymeupdates.blogspot.com/p/india-calling.html
και απαιτώ -άσε ρε μαλάκα που απαιτείς- ναι, ΑΠΑΙΤΩ να δείξετε ότι ακόμα κουβαλάτε ψυχή και αγάπη μέσα σας, όπως το δείχνετε τόσο καιρό σε μένα.
Μιλούσαμε για καιρό και πάντοτε έδειχνε ένα άτομο γεμάτο ζωή, με εμψύχωνε στα δυσκολότερα και με στήριζε. Παραδόξως δεν μου έβγαλε ποτέ αυτό που μου έχουν βγάλει ίσως κάποιοι, το "καλά τα λες, ευχαριστώ, αλλά που ξέρεις εσύ τι περνάω εγώ..."
Κάποια στιγμή τυχαία, πρόσεξα το blog στο οποίο περιγράφει τη ΔΙΚΗ της μάχη με μια αρρώστια ύπουλη σαν τη δική μου. Μια νόσο που σου αλλάζει τη ζωή. Και τότε τη θαύμασα. Γιατί ποτέ δε μου είπε "ναι αγόρι μου ταλαιπωρείσαι, αλλά να κοίτα κι εγώ...", έχει τσαμπουκά και μάχεται αξιοπρεπώς λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους.
Τώρα έχει την ανάγκη μας http://mylymeupdates.blogspot.com/p/india-calling.html
και απαιτώ -άσε ρε μαλάκα που απαιτείς- ναι, ΑΠΑΙΤΩ να δείξετε ότι ακόμα κουβαλάτε ψυχή και αγάπη μέσα σας, όπως το δείχνετε τόσο καιρό σε μένα.
Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011
Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011
Briefing
ΤΟ σπινθηρογράφημα δείχνει πρόβλημα μόνο στη λεκάνη από την καλή μου πλευρά, όπου πονούσα καιρό και όπου φάνηκε και στην MRI. Στην αντίστοιχη MRI 3 μήνες νωρίτερα δεν φαινόταν καμία βλάβη, αν και τότε πονούσα.
Σήμερα κάναμε βιοψία μυελού των οστών, MRI οσφυικής μοίρας που ήταν καθαρή, και βιοψία ιστού από τη λεκάνη, εκεί που υπάρχει το πρόβλημα.
Πονάω στις τρύπες προφανώς και στο πόδι όπως πονούσα.
Μου είπαν ότι υπάρχει ένα απειροελάχιστο ποσοστό πιθανότητας να μην πρόκειται για νόσο, αλλά χλωμό.
Πάω να ξεκουραστώ λίγο. Αύριο που γιορτάζω έχω ρεπό. Ευχαριστώ για όλα.€
Σήμερα κάναμε βιοψία μυελού των οστών, MRI οσφυικής μοίρας που ήταν καθαρή, και βιοψία ιστού από τη λεκάνη, εκεί που υπάρχει το πρόβλημα.
Πονάω στις τρύπες προφανώς και στο πόδι όπως πονούσα.
Μου είπαν ότι υπάρχει ένα απειροελάχιστο ποσοστό πιθανότητας να μην πρόκειται για νόσο, αλλά χλωμό.
Πάω να ξεκουραστώ λίγο. Αύριο που γιορτάζω έχω ρεπό. Ευχαριστώ για όλα.€
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011
Εντυπώσεις από μια γιορτή ζωής
Ήταν η πρώτη φορά που παρευρισκόμουν σε μια τέτοια εκδήλωση. Όχι απαραίτητα γιορτή. Απλώς να περιτριγυρίζομαι από άτομα που σαν κι εμένα έδωσαν ή δίνουν μια μάχη με τον καρκίνο ή πρόσωπα που τον έζησαν από κοντά.
Τη σελίδα της ΜΚΟ Μείνε δυνατός (http://www.bestrong.org.gr/) την είχα επισκεφθεί όταν ξεκίνησα με τη δική μου αρρώστια. Μου έδωσε τότε μια εικόνα προχειρότητας, με κείμενα σαν μεταφράσεις, ένα offline Skype, ένα offline chat, ένα φόρουμ χωρίς ζωή. Προσπέρασα λοιπόν και την ανάγκη που θα μου κάλυπτε -τη συζήτηση με άτομα που δεν ήξερα και την επιφόρτιση με τις σκοτεινές μου σκέψεις- την κάλυψα στο blog μου πού όλως τυχαίως είχε το κατάλληλο url αλλά και στο twitter.
Δε θα έπαιρνα χαμπάρι τη χθεσινή γιορτή αν δε μου το έλεγε μια φίλη από το twitter είναι η αλήθεια.
Μερικές σκέψεις από χθες λοιπόν.
- Όσο κοντά κι αν έχει έρθει κάποιος με έναν καρκινοπαθή (συγγενή, φίλο, ασθενή) η φωνή του ακούγεται αλλιώς από εκείνου που το έζησε ο ίδιος. Σαν τη φράση στο Lost, "live together, die alone" και ο άνθρωπος που είδε το θάνατο ως ενδεχόμενο, κατάλαβε ότι όταν πεθαίνεις, πεθαίνεις μόνος και ίσως αυτό να είναι πιο τρομακτικό και εγωιστικό από όλα.
- Υπάρχουν υπερβολικά πολλοί φορείς για τον καρκίνο, ενώ θα έπρεπε κατ' εμε να υπάρχει μόνο ένας που να εκφράζει και να διεκδικεί δυνατά. Παρά τις καλές προθέσεις όλων των συμμετεχόντων θα ήθελα να τους δω κάτω από μία ομπρέλα.
- Κάθε εβδομάδα, άντε κάθε δυο μαθαίνω για μια οικογένεια που κάποιο μέλος της έχει καρκίνο. Στη χθεσινή γιορτή όμως ο κόσμος ήταν ελάχιστος. Προτίμησαν να πάνε στο Σύνταγμα από το να ακούσουν έναν άνθρωπο να μιλάει για τις 3,5,10 φορές που είδε το θάνατο και νίκησε.
- Λόγω πίεσης χρόνου δεν πήρα χθες το λόγο όπως πρότεινε η καλή μου @kgapo (http://epatientgr.wordpress.com/). Ήθελα να πω 3 πράγματα. α) Σε ένα ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο, η γενική περίπτωση σε δύσκολες περιπτώσεις είναι να σε αφήσουν να πεθάνεις. Το έζησα. β) Να μην ξεχνάμε τους μεγαλύτερους ήρωες, τα μικρά παιδιά-ασθενείς που ταλαιπωρούνται όσο κι εμείς με μια τεράστια ψυχή. γ)Να μην ξεχνάμε τους μόνους ανθρώπους. Σαν τον κ. Γιώργο αν θυμάστε, που ενώ το σώμα τους λιώνει δεν έχουν ένα χέρι να τους προτείνει ένα ποτήρι δροσερό νερό και ένα χαμόγελο.
- Ο καρκίνος δεν είναι κατάρα ούτε επάρατη νόσος. Πρέπει να ζούμε μαζί του με μια σχέση σεβασμού και προσοχής. Η πρόληψη είναι πάνω από όλα. Και δε θα πω για ακτινοβολίες κινητών, διατροφή κτλ. αλλά για τακτικούς ελέγχους, σημασία σε περίεργους πόνους και αφύσικη κόπωση ή μεταβολές του βάρους.
Δυνατοί ή μη, μένουμε και αυτό είναι το σημαντικότερο. Πρέπει πάντα να μας είναι αρκετό.
Τη σελίδα της ΜΚΟ Μείνε δυνατός (http://www.bestrong.org.gr/) την είχα επισκεφθεί όταν ξεκίνησα με τη δική μου αρρώστια. Μου έδωσε τότε μια εικόνα προχειρότητας, με κείμενα σαν μεταφράσεις, ένα offline Skype, ένα offline chat, ένα φόρουμ χωρίς ζωή. Προσπέρασα λοιπόν και την ανάγκη που θα μου κάλυπτε -τη συζήτηση με άτομα που δεν ήξερα και την επιφόρτιση με τις σκοτεινές μου σκέψεις- την κάλυψα στο blog μου πού όλως τυχαίως είχε το κατάλληλο url αλλά και στο twitter.
Δε θα έπαιρνα χαμπάρι τη χθεσινή γιορτή αν δε μου το έλεγε μια φίλη από το twitter είναι η αλήθεια.
Μερικές σκέψεις από χθες λοιπόν.
- Όσο κοντά κι αν έχει έρθει κάποιος με έναν καρκινοπαθή (συγγενή, φίλο, ασθενή) η φωνή του ακούγεται αλλιώς από εκείνου που το έζησε ο ίδιος. Σαν τη φράση στο Lost, "live together, die alone" και ο άνθρωπος που είδε το θάνατο ως ενδεχόμενο, κατάλαβε ότι όταν πεθαίνεις, πεθαίνεις μόνος και ίσως αυτό να είναι πιο τρομακτικό και εγωιστικό από όλα.
- Υπάρχουν υπερβολικά πολλοί φορείς για τον καρκίνο, ενώ θα έπρεπε κατ' εμε να υπάρχει μόνο ένας που να εκφράζει και να διεκδικεί δυνατά. Παρά τις καλές προθέσεις όλων των συμμετεχόντων θα ήθελα να τους δω κάτω από μία ομπρέλα.
- Κάθε εβδομάδα, άντε κάθε δυο μαθαίνω για μια οικογένεια που κάποιο μέλος της έχει καρκίνο. Στη χθεσινή γιορτή όμως ο κόσμος ήταν ελάχιστος. Προτίμησαν να πάνε στο Σύνταγμα από το να ακούσουν έναν άνθρωπο να μιλάει για τις 3,5,10 φορές που είδε το θάνατο και νίκησε.
- Λόγω πίεσης χρόνου δεν πήρα χθες το λόγο όπως πρότεινε η καλή μου @kgapo (http://epatientgr.wordpress.com/). Ήθελα να πω 3 πράγματα. α) Σε ένα ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο, η γενική περίπτωση σε δύσκολες περιπτώσεις είναι να σε αφήσουν να πεθάνεις. Το έζησα. β) Να μην ξεχνάμε τους μεγαλύτερους ήρωες, τα μικρά παιδιά-ασθενείς που ταλαιπωρούνται όσο κι εμείς με μια τεράστια ψυχή. γ)Να μην ξεχνάμε τους μόνους ανθρώπους. Σαν τον κ. Γιώργο αν θυμάστε, που ενώ το σώμα τους λιώνει δεν έχουν ένα χέρι να τους προτείνει ένα ποτήρι δροσερό νερό και ένα χαμόγελο.
- Ο καρκίνος δεν είναι κατάρα ούτε επάρατη νόσος. Πρέπει να ζούμε μαζί του με μια σχέση σεβασμού και προσοχής. Η πρόληψη είναι πάνω από όλα. Και δε θα πω για ακτινοβολίες κινητών, διατροφή κτλ. αλλά για τακτικούς ελέγχους, σημασία σε περίεργους πόνους και αφύσικη κόπωση ή μεταβολές του βάρους.
Δυνατοί ή μη, μένουμε και αυτό είναι το σημαντικότερο. Πρέπει πάντα να μας είναι αρκετό.
Τρίτη 31 Μαΐου 2011
Παράπονο.
Κοντεύω να κλείσω 6 μήνες από την τελευταία ΧΜΘ και ένα χρόνο από το χειρουργείο. Δεν είμαι καλά. Είμαι σίγουρα καλύτερα απ' ότι πριν ένα χρόνο αλλά όχι καλά. Διάφορα δερματικά από τις ΧΜΘ, πόνοι στις αρθρώσεις, ειδικά στο καλό πόδι που τραβάει το βάρος από το δεξί.
Με αφορμή ένα γάμο, άφησα τον εαυτό μου να ρωτήσει "γιατί εγώ;" ενώ είχα πειστεί να λέω "γιατί όχι εγώ;". Είδα γύρω μου κόσμο κάθε ηλικίας να είναι καλά. Να περπατάει, να χορεύει, να σηκώνεται από τις καρέκλες, να γελάει. Και μετά κοιτάζω το εξάνθημα στο χέρι μου, στηρίζομαι στο τραπέζι για να σηκωθώ, καταπίνω ένα παυσίπονο και περπατάω αργά μέχρι το αμάξι.
Ξέρω ότι είναι λάθος οι σκέψεις μου. Γιατί εγώ και όχι κάποιος άλλος... Σε κανέναν δεν αξίζει ο πόνος και η ταλαιπωρία που πέρασα και συνεχίζω να περνάω. Λέω σε φίλους πότε πότε ότι ακόμη και τον σημερινό μου πόνο αν τον είχε κάποιος άλλος θα περνούσε τη μέρα του στο κρεβάτι. Αλλά εγώ έχω δει περισσότερο πόνο, και το κρεβάτι το χόρτασα.
Συγγνώμη αλλά μου βγαίνει το παράπονο.
Με αφορμή ένα γάμο, άφησα τον εαυτό μου να ρωτήσει "γιατί εγώ;" ενώ είχα πειστεί να λέω "γιατί όχι εγώ;". Είδα γύρω μου κόσμο κάθε ηλικίας να είναι καλά. Να περπατάει, να χορεύει, να σηκώνεται από τις καρέκλες, να γελάει. Και μετά κοιτάζω το εξάνθημα στο χέρι μου, στηρίζομαι στο τραπέζι για να σηκωθώ, καταπίνω ένα παυσίπονο και περπατάω αργά μέχρι το αμάξι.
Ξέρω ότι είναι λάθος οι σκέψεις μου. Γιατί εγώ και όχι κάποιος άλλος... Σε κανέναν δεν αξίζει ο πόνος και η ταλαιπωρία που πέρασα και συνεχίζω να περνάω. Λέω σε φίλους πότε πότε ότι ακόμη και τον σημερινό μου πόνο αν τον είχε κάποιος άλλος θα περνούσε τη μέρα του στο κρεβάτι. Αλλά εγώ έχω δει περισσότερο πόνο, και το κρεβάτι το χόρτασα.
Συγγνώμη αλλά μου βγαίνει το παράπονο.
Τρίτη 3 Μαΐου 2011
22agustos
Τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο, στα “trending topics” του twitter είναι ο μακαρίτης Θανάσης Βέγγος -να είναι καλά εκεί που πάει- το μάτι μου έπεσε σε ένα άλλο από τα πολυσυζητημένα θέματα του social network, το #22agustos. Με τα λίγα μου τουρκικά και λίγο ψάξιμο σε τουρκικές εφημερίδες και ειδησεογραφικά site (Sabah, Zaman, CNN turk) κατάλαβα ότι στη γείτονα χώρα, στις 22 Αυγούστου είναι προγραμματισμένη η εισαγωγή νέων διαδικτυακών φίλτρων. Με το πρόσχημα της ασφάλειας και της προστασίας των παιδιών από πορνογραφικό υλικό, η κυβέρνηση θα επιβάλλει την επιλογή ενός εκ των 4 φίλτρων με συγκεκριμένη διαβάθμιση από "παιδικό" έως "standard". Με τον τρόπο αυτό ισχυρίζεται ότι θα κρατήσει τις ακατάλληλες ιστοσελίδες μακριά από τα ακατάλληλα βλέμματα. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και το "standard" δε σημαίνει ξεκλείδωτο, αλλά παραμένει ένα φίλτρο ελεγχόμενο από την κυβέρνηση το οποίο θα περιορίζει την πρόσβαση στις σελίδες που αυτή αποφασίζει. Έτσι, ανάλογα με το ποιος κυβερνά μπορεί ξαφνικά ο καθένας να μπαίνει στη μαύρη λίστα. Με τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο να υποστηρίζονται από το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα να λειτουργούν ως μέσα συντονισμού των κινητοποιήσεων αλλά και προβολής τους στο δυτικό κόσμο, εγείρονται ερωτηματικά ως προς το εάν η Τουρκία αναζητά απλώς ένα πρόσχημα για να χτίσει ένα τείχος ανάμεσα στο λαό της και τις φιλελεύθερες ιδέες που επωάζονται μέσα στο διαδίκτυο. Έχει ήδη διευκρινιστεί ότι η παράκαμψη του φίλτρου ή η προσπάθεια για κάτι τέτοιο θα θεωρείται αδίκημα, ενώ οι πάροχοι υπηρεσιών ίντερνετ θα πρέπει να συμμορφώνονται αλλιώς θα θεωρούνται συνεργοί. Οι αντιδράσεις στο τουρκόφωνο twitter είναι έντονες, με χαρακτηριστικά tweet να μιλούν για το θάνατο του ελεύθερου internet, να ψάχνουν μια ελεύθερη χώρα να μεταναστεύσουν, να βλέπουν τα φίλτρα στο internet ως προάγγελο των φίλτρων στη ζωή.
Τρίτη 12 Απριλίου 2011
Επιστροφή στη ζωή.
Μετά από 10 χρόνια στο Γέρακα μετακόμισα πίσω στο κέντρο της Αθήνας, κοντά στην Ιπποκράτους. Από τη μονοκατοικία με θέα στο βουνό, στο διαμέρισμα με θέα τα κεραμίδια ενός νεοκλασικού. Και ήταν μια απόφαση απόλυτα συνειδητή.
Μπορεί να προκαλέσω επανάσταση μέσα στις οικογένειες με τα παρακάτω λόγια, πατεράδες ζητώ συγνώμη, αλλά ο Γέρακας ή η Παλλήνη είναι περιοχές για συνταξιούχους ή στην καλύτερη περίπτωση για οικογένειες με πολύ μικρά παιδιά. Είναι τόποι αφιλόξενοι για άτομα που δεν οδηγούν ή δεν έχουν το δικό τους αυτοκίνητο. Ο νέος από τα 16 και μετά που αρχίζει να κυκλοφορεί έξω «ελεύθερα», πόσο μάλλον δε από τα 18 που αρχίζει τη φοιτητική ζωή, στο Γέρακα οδηγείται σταδιακά στην απομόνωση. Θα είναι αυτός που πρέπει να φύγει στις 11 για να προλάβει το τελευταίο λεωφορείο. Ακόμη και στις μικρότερες ηλικίες όμως η περιοχή ευνοεί περισσότερο την «αθλητική» διαπαιδαγώγηση, το ποδόσφαιρο στις αλάνες, την οδήγηση όσο γίνεται νωρίτερα –πόσους 15χρονους έχετε δει να οδηγούν στο Γέρακα και πόσους στα Εξάρχεια; Αποτέλεσμα; Μια νεολαία αποκομμένη από βιβλιοπωλεία, θέατρα, κινηματογράφους, συναυλίες, με μόνα ενδιαφέροντα τη μπάλα και το αμάξι. Προς Θεού δεν εννοώ ότι είναι κακά αυτά, αλλά το μονόπλευρο του πράγματος.
Κατά τα άλλα; Στα Εξάρχεια έχω αποχέτευση. Σίγουρα οι κάτοικοι της ανατολικής Αττικής έχετε ακούσει τη λέξη αλλά δεν πρόκειται να δείτε σύντομα αφού ο κάθε εκλεγμένος πολιτικάντης μέχρι σήμερα αλλά και όσοι θα ακολουθήσουν δεν έχουν λόγο να υλοποιήσουν αυτό που τους βγάζει κάθε φορά στην εξουσία. Επίσης, το Σάββατο που πήγα στο πατρικό θαύμασα το βουνό από σκουπίδια απέναντι από το σπίτι μου. Ναι έχω κήπο στο Γέρακα και μπορώ να ψήσω τα παϊδάκια μου έξω. Και να καθίσω να τα απολαύσω με τα σκουπίδια απέναντι, αφού η σκουπιδιάρα περνάει 2-3 φορές την εβδομάδα και πολλές φορές αδειάζει μόνο τον ένα κάδο. Εξάρχεια λοιπόν, με βεράντα και ηλεκτρική ψηστιέρα αλλά χωρίς τη βρώμα απέναντι.
Ανταλλάσω με μεγάλη ευκολία τα οφέλη ενός προαστίου με εκείνα του κέντρου, κυρίως επειδή τα μειονεκτήματά του πρώτου είναι βουνό μπροστά του δεύτερου. Από τότε που επέστρεψα, νιώθω σα να γύρισα εκεί όπου συμβαίνουν όλα, εκεί που ο κόσμος κινείται αδιάκοπα, χωρίς να απομακρυνθώ πάνω από 5 τετράγωνα με τα πόδια.
Μπορεί να προκαλέσω επανάσταση μέσα στις οικογένειες με τα παρακάτω λόγια, πατεράδες ζητώ συγνώμη, αλλά ο Γέρακας ή η Παλλήνη είναι περιοχές για συνταξιούχους ή στην καλύτερη περίπτωση για οικογένειες με πολύ μικρά παιδιά. Είναι τόποι αφιλόξενοι για άτομα που δεν οδηγούν ή δεν έχουν το δικό τους αυτοκίνητο. Ο νέος από τα 16 και μετά που αρχίζει να κυκλοφορεί έξω «ελεύθερα», πόσο μάλλον δε από τα 18 που αρχίζει τη φοιτητική ζωή, στο Γέρακα οδηγείται σταδιακά στην απομόνωση. Θα είναι αυτός που πρέπει να φύγει στις 11 για να προλάβει το τελευταίο λεωφορείο. Ακόμη και στις μικρότερες ηλικίες όμως η περιοχή ευνοεί περισσότερο την «αθλητική» διαπαιδαγώγηση, το ποδόσφαιρο στις αλάνες, την οδήγηση όσο γίνεται νωρίτερα –πόσους 15χρονους έχετε δει να οδηγούν στο Γέρακα και πόσους στα Εξάρχεια; Αποτέλεσμα; Μια νεολαία αποκομμένη από βιβλιοπωλεία, θέατρα, κινηματογράφους, συναυλίες, με μόνα ενδιαφέροντα τη μπάλα και το αμάξι. Προς Θεού δεν εννοώ ότι είναι κακά αυτά, αλλά το μονόπλευρο του πράγματος.
Κατά τα άλλα; Στα Εξάρχεια έχω αποχέτευση. Σίγουρα οι κάτοικοι της ανατολικής Αττικής έχετε ακούσει τη λέξη αλλά δεν πρόκειται να δείτε σύντομα αφού ο κάθε εκλεγμένος πολιτικάντης μέχρι σήμερα αλλά και όσοι θα ακολουθήσουν δεν έχουν λόγο να υλοποιήσουν αυτό που τους βγάζει κάθε φορά στην εξουσία. Επίσης, το Σάββατο που πήγα στο πατρικό θαύμασα το βουνό από σκουπίδια απέναντι από το σπίτι μου. Ναι έχω κήπο στο Γέρακα και μπορώ να ψήσω τα παϊδάκια μου έξω. Και να καθίσω να τα απολαύσω με τα σκουπίδια απέναντι, αφού η σκουπιδιάρα περνάει 2-3 φορές την εβδομάδα και πολλές φορές αδειάζει μόνο τον ένα κάδο. Εξάρχεια λοιπόν, με βεράντα και ηλεκτρική ψηστιέρα αλλά χωρίς τη βρώμα απέναντι.
Ανταλλάσω με μεγάλη ευκολία τα οφέλη ενός προαστίου με εκείνα του κέντρου, κυρίως επειδή τα μειονεκτήματά του πρώτου είναι βουνό μπροστά του δεύτερου. Από τότε που επέστρεψα, νιώθω σα να γύρισα εκεί όπου συμβαίνουν όλα, εκεί που ο κόσμος κινείται αδιάκοπα, χωρίς να απομακρυνθώ πάνω από 5 τετράγωνα με τα πόδια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)