Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Δεν ειναι απλό

Ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Μου έχουν πει ότι έχω σάρκωμα Ewing. Όγκο. Καρκίνο. Το πήρα χαμπάρι νωρίς γιατί είχα την τύχη να πιέσω το πόδι λίγο παραπάνω και να κάνει φλεγμονή. Συνήθως το παίρνεις χαμπάρι όταν πας να σηκωθείς και σπάει το κόκκαλο. Μου έχουν πει να μην ανησυχώ. Ανήκω στην κατηγορία ασθενών με υψηλή πιθανότητα μόνιμης ίασης. Κατά >90% όταν τελειώσω θα έχω καθαρίσει μια και καλή. Ταλαιπωρούμαι. Αρκετά. Χημειοθεραπείες μέχρι τον Ιούνιο, απομόνωση για να μην αρρωστήσω, τρυπήματα κάθε μέρα, επέμβαση, και μετά βλέπουμε τι άλλο. Και με όλα αυτά πρέπει να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που δεν έχει κάνει μεταστάσεις, που το κατάλαβα εγκαίρως, που τελικά θα καθαρίσω.
Όπως και να έχει τελευταία έχω προσέξει 2 πράγματα που μάλλον έχουν όλοι όσοι έχουν καρκίνο. Τα πρωινά που ξυπνάω, πριν κινηθώ, πριν κοιταχτώ στον καθρέφτη σκέφτομαι ότι είδα ένα περίεργο όνειρο, ότι έχω λέει καρκίνο. Σχεδόν κάθε πρωί το συνειδητοποιώ από την αρχή. Μέσα στην ημέρα από την άλλη μελαγχολώ. Δεν υπήρξα ποτέ δραστήριο άτομο και οι φίλοι μου το ξέρουν. Έκανα πάντα τα ίδια πράγματα και συνήθως με τον ίδιο τρόπο. Με έκαναν ευτυχισμένο όμως. Απίστευτα ευτυχισμένο. Θα προσπαθήσω με επόμενα ποστ και φωτογραφίες να εξηγήσω τι εννοώ. Απλώς να θυμάστε ότι, οι καθημερινές δραστηριότητες σας είναι τελικά η ζωή σας και πρέπει να την απολαμβάνετε. Δεν είναι ποτέ άσχημη, όσο στραβά κι αν φαίνεται να πηγαίνει.

2 σχόλια:

tzotza είπε...

η αληθεια ειναι στις τελευταιες σου προτασεις...
αυτες οι καθημερινες μας συνηθειες ειναι αυτες που μας κανουνε χαρουμενοι...
οι καλημερες μας...
οι καληνυχτες μας...
τα σαγαπω μας...

moloch μου...
σε ξερω αυτα τα χρονια μεσα απο το blog σου μονο...
αλλα αυτο φτανει να δω πολλα...
μας αφησες να σε γνωρισουμε και να σε δουμε...
πολυ σευχαριστω γιαυτο...:)
ολα θα πανε καλα...
ειμαι σηγουρη...
και θα ξυπνας καθε πρωι οπως κανεις τοσα χρονια πια και θα εχεις εκεινη που αγαπας διπλα σου και ολους οσους αγαπας γυρω σου και θα κανεις ολα αυτα που σε γεμιζανε παντα με τοση χαρα...

νικητης δεν θα εισαι μονο σε αυτη την δοκιμασια σου τωρα...
νικητης υπηρξες παντα blog friend μου...
μη το ξεχνας αυτο...

μια μεγαλη αγκαλια internetικα σου στελνω..
:)
γεωργια

Moloch είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη. Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά και από τον Οκτώβρη θα έχω απλώς τους τακτικούς ελέγχους. Και ενώ όλα θα είναι όπως πριν, εγώ θα έχω αλλάξει. Ίσως και να κάνει καλό ένα τέτοιο σοκ μερικές φορές...