Ετοιμάζομαι...

Στη Χάλκη (με τη Θεολογική Σχολή αν έχετε ακουστά) έχω σπίτι. Από εκεί ήταν η καταγωγή της μητέρας μου και εκεί πέρασα όλα μου τα καλοκαίρια μέχρι τα 19 μου. Έχω να πάω από το 2001, και πολλά έχουν αλλάξει. Κυρίως όμως η απώλεια του παππού και της μητέρας με τους οποίους έχω τις περισσότερες αναμνήσεις από το νησί. Φέτος, 10 μέρες μετά την απόλυση μου και 10 πριν ξεκινήσω δουλειά, ετοιμάζομαι να ξαναπάω. Το σπίτι δεν είναι αυτό που θυμάμαι από παλιά, το είχαμε ανακαινίσει γύρω στο 1995, ήταν και 100 χρονών... Ωστόσο με βλέπω να γυρνάω από δωμάτιο σε δωμάτιο, από στενό σε στενό και οι αισθήσεις να δουλεύουν στο φουλ για να ξυπνήσουν μνήμες.
Συνηθίζω να σκέφτομαι το νησί σαν την τελευταία "κονσέρβα" αναμνήσεων με τους χαμένους και ήρθε η ώρα να την ανοίξω.
Στην φωτογραφία είμαι εγώ, στο σπίτι πριν ανακαινιστεί ενώ με κουρεύει ένας γείτονας ο οποίος (και αυτός) έχει φύγει...

λελέ

Μετά τον Πυθαγόρα σειρά μου να απολυθώ. Από χθες είμαι και πάλι πολίτης. Μικρή διαφορά στην πράξη αλλά όπως και να έχει, σε επίπεδο ψυχολογίας αναβάθμιση. Για αυτό και το retouche στο blog. Πάω να βγάλω καινούρια ταυτότητα. Καλημέρα σας.

Πόση δύναμη κρύβουν αυτοί οι στίχοι...

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

Πίσω απ' το φως της μουσικής που ταξιδεύεις
είσαι ολόκληρη αργεντίνικο ταγκό
Και μήτε στ' όνειρό σου πια δε με γυρεύεις
όπως παλιά μ' ένα σκοπό χερουβικό

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Μες τα νεκρά τα καφενεία ρίχνει χιόνι
κι εγώ πενθώ την ερημιά ενός φιλιού
που σαν το ρούχο η αγάπη μας παλιώνει
κι είναι σαν ήχος χαλασμένου πιστολιού

Και για τον κόσμο που μισείς δεν είμαι άλλος
Και για τον κόσμο που αγαπάς δεν είμαι αυτός
άλλοι νομίζανε πως ήμουνα μεγάλος
κι από σπουργίτι θα γινόμουνα αετός

Κάηκα

ναι ναι. Τελικά όυτε αντιηλιακό με δείκτη 20 δεν σε σλωζει όσο κι αν έχεις μαυρίσει πριν. Ψήθηκα κανονικά. Ελπιζω να συνέλθω ως την Τετάρτη που έχω συνέντευξη...

Τι κρίμα...

Έχω κάτι συνεντεύξεις και μάλλον θα χρειαστώ κοστούμι. Άντε λοιπόν να βρω ένα να χωρέσω τα 120 κιλά μου...

Απορία. Ο Βενιζέλος που ντύνεται; Ο Καραμανλής; Ο Ζαχόπουλος; Ο Πάγκαλος;

Πόσο τσογλάνι πρέπει να είσαι;

Χτες το μεσημεράκι πήγα να παρκάρω στο πάρκινγκ του μετρό Κατεχάκη. Εκεί όπου υπάρχει φρουρός και σε αφήνει να μπεις μόνο όταν αδειάζει μια θέση. Περίμενα γύρω στο τέταρτο γιατί είχε άλλα 3 αμάξια μπροστά μου. Η θέση που άδειασε ήταν στενή. Κυρίως επειδή και οι 2 είχαν παρκάρει επάνω στη γραμμή. Με 2-3 μανούβρες πάρκαρα και με πολύ περισσότερες κατάφερα να κατέβω δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στο να μην ακουμπήσει η πόρτα μου στο διπλανό αμάξι. Το απογευματάκι που πήγα να το πάρω, το άλλο αμάξι είχε φύγει και είχα μια γραμμή από κλειδί κατά μήκος του δικού μου. Βλέπετε το γεγονός ότι χρειάστηκε να στριμωχτεί λίγο το τσογλάνι δεν μπόρεσε να το αντέξει και θεώρησε καλό να καταστρέψει την περιουσία μου. Χαρά στον πατέρα που μεγάλωσε ένα τέτοιο ζώο. Καλημέρα σας.

Τσίπηδες

Βράδυ Παρασκεύης, επιλέγουμε με τη Μ. να πάμε για φαγητό σε ένα εστιατόριο στο Θησείο με καλή κουζίνα (...). Το φαγητό ήταν συμπαθέστατο, κάπου 7/10. Ο λογαριασμός αναμενόμενα υψηλός (58,70). Μετά το φαγητό ζήτησα έναν μονό εσπρέσο και στη συνέχεια το λογαριασμό. Ο σερβιτόρος μου είπε ότι η απόδειξη ήταν ήδη στο τραπέζι μου με το παραπάνω ποσό. Θεώρησα λοιπόν ότι ο καφές (με το μηδαμινό κόστος παραγωγής) ήταν κερασμένος από το κατάστημα. Έδωσα 60 ευρώ και είπα ευχαριστώ χωρίς να περιμένω ρέστα. Σε 1 λεπτό μαζεύτηκε όλη ομάδα των σερβιτόρων και μου είπαν ότι είχαν ξεχάσει να βάλουν τον καφέ και μου έφεραν νέα απόδειξη 60,30 ευρώ. Για 30 λεπτά θεώρησαν σωστό να καταστρέψουν την εικόνα του μαγαζίου. Όσο καλό κι αν ήταν το φαγητό και το σέρβις, η κίνηση αυτή τους ξεφτίλησε. Δεν ξαναπατάω.